"นี่คือดาบแห่งความสงบ" อู่เจี้ยนกล่าว พลางยื่นดาบเล่มเรียบง่ายให้เซี่ยงอี้ "มันจะช่วยให้เจ้า... เข้าถึงความสงบภายในได้ แม้ในยามที่จิตใจว้าวุ่นที่สุด" เซี่ยงอี้รับดาบมา ดาบในมือของเขามีน้ำหนักพอเหมาะ ผิวสัมผัสเย็นเยียบแต่ให้ความรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด มันไม่ใช่ดาบที่สวยงามตระการตา แต่กลับมีพลังอันน่าเกรงขามแฝงอยู่ เขาเงื้อดาบขึ้น ลองสะบัดดู รู้สึกได้ถึงความสมดุลอันสมบูรณ์แบบ "ขอบคุณท่านอาจารย์" เซี่ยงอี้กล่าวด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง "ดาบเล่มนี้... คือจิตวิญญาณของสำนักเรา" อู่เจี้ยนกล่าว "มันจะคอยเตือนเจ้าถึงหนทางที่เจ้าได้ค้นพบ หวังว่าเจ้าจะใช้มันอย่างมีสติ" "ข้าจะจดจำคำสอนของท่านไว้เสมอ" เซี่ยงอี้กล่าว เขามองไปยังดาบในมือ สัมผัสได้ถึงพลังอันสงบนิ่งที่ส่งผ่านเข้ามา มันไม่ใช่พลังที่หวือหวา แต่เป็นพลังแห่งการยอมรับและการเข้าใจ "ถึงเวลาแล้วที่เจ้าจะต้องจากไป" อู่เจี้ยนกล่าว "โลกภายนอกกำลังรอคอยเจ้าอยู่" "ข้าจะไม่อยู่ที่นี่นานนัก" เซี่ยงอี้ตอบ "ข้าจะออกเดินทางตามหาความหมายที่แท้จริงของคำว่า 'สุดยอด'" "จำไว้ว่า... เส้นทางที่เจ้าเลือกนั้น มีทั้งความรุ่งโรจน์และความมืดมิด" อู่เจี้ยนกล่าว "จงอย่าหลงไปกับชื่อเสียง หรือยอมแพ้ต่อความสิ้นหวัง" "ข้าจะพยายาม" เซี่ยงอี้กล่าว เขาโค้งคำนับอู่เจี้ยนเป็นครั้งสุดท้าย "ลาทีครับท่านอาจารย์" "เดินทางปลอดภัย... เซี่ยงอี้" อู่เจี้ยนตอบ มองตามหลังศิษย์รักที่กำลังเดินจากไป เซี่ยงอี้ก้าวลงจากยอดเขาแห่งสำนักกระบี่ไร้สิ้น หมอกที่เคยหนาทึบได้จางหายไป เผยให้เห็นทิวทัศน์อันงดงามเบื้องล่าง ป่าไผ่ที่เคยเป็นสนามประลองกับเงาทมิฬ บัดนี้ดูสงบเงียบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาเดินออกจากป่าไผ่ สู่เส้นทางเบื้องหน้า อากาศยามเช้าสดชื่น แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมา ปลุกชีวิตชีวาให้กับธรรมชาติ "ถึงเวลาแล้ว... ที่ข้าจะต้องออกเดินทาง" เซี่ยงอี้กล่าวกับตัวเอง เขาเงื้อดาบแห่งความสงบขึ้น จ้องมองไปยังขอบฟ้าไกล "โลกกว้างใหญ่... ข้ามาแล้ว" การเดินทางครั้งใหม่เริ่มต้นขึ้น เซี่ยงอี้เดินไปตามเส้นทางที่คดเคี้ยว ผ่านทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ ทะลวงผ่านป่าทึบ สัมผัสได้ถึงลมที่พัดผ่านใบหน้า อากาศที่บริสุทธิ์ และเสียงนกร้องเจื้อยแจ้ว วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เซี่ยงอี้เดินทางมาถึงหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง ผู้คนในหมู่บ้านกำลังอยู่ในอาการตื่นตระหนก พวกเขากำลังก้มหน้าก้มตาขนย้ายข้าวของ "เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" เซี่ยงอี้ถามหญิงชราคนหนึ่งที่กำลังหอบสัมภาระ "ท่านไม่ทราบหรือ?" หญิงชราตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "พวกอันธพาลจากพรรคอสรพิษกำลังจะมาปล้นหมู่บ้านของเรา!" "พรรคอสรพิษ?" เซี่ยงอี้ทวนคำ เขานึกถึงตำนานเล่าขานถึงพรรคอสรพิษที่มีชื่อเสียงในเรื่องความโหดเหี้ยมและการข่มเหงรังแกผู้บริสุทธิ์ "ใช่แล้ว! พวกมันเคยมาเมื่อหลายปีก่อน... บัดนี้พวกมันกลับมาอีกครั้ง!" หญิงชรากล่าวด้วยน้ำตาคลอ "เราไม่มีทางสู้พวกมันได้เลย!" เซี่ยงอี้มองดูใบหน้าของผู้คนที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขารู้สึกถึงความขัดแย้งภายใน จิตใจของเขาบอกให้รีบเดินทางต่อไป แต่เสียงเล็กๆ ในใจก็ดังขึ้น... เสียงที่บอกให้เขาช่วยเหลือ "ข้าจะอยู่ที่นี่" เซี่ยงอี้กล่าว "ข้าจะช่วยปกป้องหมู่บ้านของพวกท่าน" "ท่าน... ท่านจะสู้กับพวกอันธพาลนับร้อยได้อย่างไร?" ชายหนุ่มคนหนึ่งถามด้วยความไม่เชื่อ "พวกมันมีอาวุธครบมือ และฝีมือก็ร้ายกาจยิ่งนัก!" "ข้าอาจจะไม่ได้มีกำลังมากพอที่จะต่อกรกับพวกมันทั้งหมด" เซี่ยงอี้ตอบ "แต่ข้าจะลองดู" เขาเดินไปยังกลางหมู่บ้าน ชักดาบแห่งความสงบออกมา ยืนตระหง่านอยู่เพียงลำพัง "พวกเจ้า! รีบไปหลบซ่อนตัวเสีย" เซี่ยงอี้กล่าวเสียงดัง "ปล่อยให้ข้าจัดการกับพวกมันเอง" ชาวบ้านมองหน้ากันด้วยความกังวล แต่สุดท้ายก็ยอมทำตามคำสั่ง พวกเขารีบวิ่งเข้าไปหลบซ่อนในบ้านเรือนที่แข็งแรงที่สุด ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงตะโกนโหวกเหวกก็ดังมาจากไกลๆ กลุ่มคนชุดดำกว่ายี่สิบคน กำลังเดินตรงมายังหมู่บ้าน พวกมันมีอาวุธครบมือ ใบหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความกระหายเลือด หัวหน้ากลุ่มเป็นชายร่างท้วม ใบหน้าบิดเบี้ยวไปด้วยความชั่วร้าย "ฮ่าๆๆ! หมู่บ้านนี้... ยังคงเหมือนเดิม! พวกเจ้ายังไม่เข็ดหลาบอีกหรือไง!" "ข้าคือเซี่ยงอี้" เซี่ยงอี้ก้าวออกมายืนเผชิญหน้า "พวกแกไม่มีสิทธิ์มาทำร้ายผู้บริสุทธิ์ที่นี่!" "เซี่ยงอี้?" หัวหน้าพรรคอสรพิษหัวเราะเยาะ "เด็กน้อย! กล้าดียังไงมาขวางทางพวกข้า! พวกแกจะตายอย่างน่าอนาถ!" "ถ้าอยากจะผ่านข้าไป... ก็ต้องลองดู" เซี่ยงอี้กล่าว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "พวกแก! จัดการมันซะ!" หัวหน้าพรรคอสรพิษสั่ง เหล่าอันธพาลพุ่งเข้าใส่เซี่ยงอี้อย่างบ้าคลั่ง พวกมันใช้ดาบและกระบองฟาดฟันเข้ามาอย่างไม่ยั้ง เซี่ยงอี้ไม่ตอบโต้ด้วยความรุนแรง เขายืนนิ่ง ราวกับต้นไม้ใหญ่ที่หยั่งรากลึก ดาบแห่งความสงบในมือของเขาพลิ้วไหวไปมาอย่างแผ่วเบา แต่ทุกครั้งที่ดาบเคลื่อนไหว ก็จะมีอันธพาลคนหนึ่งล้มลงไปกองกับพื้น "เป็นไปไม่ได้!" หัวหน้าพรรคอสรพิษตะโกน "ไอ้เด็กนี่มัน... มันแข็งแกร่งเกินไป!" เซี่ยงอี้ไม่ได้ใช้กำลังเข้าปะทะ แต่เขาใช้ความเร็วและความแม่นยำ เขาหลบหลีกการโจมตีได้อย่างเฉียดฉิว ก่อนจะใช้ปลายดาบแทงสวนเข้าจุดตายของศัตรูอย่างรวดเร็ว "เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่?" หัวหน้าพรรคอสรพิษถามด้วยความหวาดกลัว "ข้าคือผู้ที่เดินทางตามหาความหมายของคำว่า 'สุดยอด'" เซี่ยงอี้ตอบ "และหนทางของข้า... คือการปกป้องผู้ที่อ่อนแอ" การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เซี่ยงอี้ใช้เวลาไม่นานก็สามารถจัดการกับอันธพาลทั้งหมดได้ เขาไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย หรือเจ็บปวดใดๆ ราวกับว่าร่างกายของเขาถูกหล่อหลอมขึ้นจากจิตวิญญาณที่แน่วแน่ หัวหน้าพรรคอสรพิษเห็นดังนั้นก็ตกใจจนหน้าซีด "ข้า... ข้าจะกลับมาแก้แค้นแน่!" มันตะโกน ก่อนจะรีบหันหลังวิ่งหนีไปพร้อมกับลูกน้องที่เหลือ ชาวบ้านค่อยๆ ออกมาจากที่หลบซ่อน พวกเขามองเซี่ยงอี้ด้วยความตื้นตันใจ "ขอบคุณท่านมาก!" หญิงชราคนเดิมกล่าว "ท่านช่วยชีวิตพวกเราไว้!" "ท่านเป็นใครกันแน่?" ชายหนุ่มถามอีกครั้ง "ท่านมาจากที่ไหน?" "ข้าเป็นเพียงนักเดินทาง" เซี่ยงอี้ตอบ "ข้าเพียงทำในสิ่งที่ข้าคิดว่าถูกต้อง" "ท่านเป็นฮีโร่ของเรา!" เด็กน้อยคนหนึ่งร้องออกมา เซี่ยงอี้ยิ้มบางๆ "ข้าไม่ใช่ฮีโร่ ข้าเพียงแค่... กำลังเรียนรู้" เขาเก็บดาบแห่งความสงบเข้าฝัก "ข้าต้องไปแล้ว" "ท่านจะไปที่ไหน?" หญิงชราถาม "ข้าจะเดินทางต่อไป" เซี่ยงอี้ตอบ "เพื่อค้นหาความหมายของคำว่า 'สุดยอด'" เขาหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ชาวบ้านมองตามด้วยความเคารพ การพบเจอครั้งนี้ทำให้เซี่ยงอี้ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ เขาเข้าใจว่าการปกป้องผู้อื่น คือส่วนหนึ่งของการเติบโตทางจิตวิญญาณ และการช่วยเหลือผู้ที่เดือดร้อน คือการฝึกฝนตนเองให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น เขาเดินต่อไปบนเส้นทางเบื้องหน้า หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความสงบ และความมุ่งมั่นที่จะเดินทางไปให้ถึงจุดหมาย