"ไม่จริงน่า!" เซราฟิน่าอุทานด้วยความตกใจ เธอหันมองไปทางทางเข้าที่เพิ่งจะปิดลงอย่างรวดเร็ว "พวกมันตามเรามาถึงที่นี่ได้อย่างไร?" "ถึงแม้ว่าฐานของเราจะถูกซ่อนไว้เป็นอย่างดี แต่เทคโนโลยีของพวกมันก็ล้ำหน้าเกินกว่าที่เราคาดคิด" เอลเดรดตอบด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียด "และเมื่อพวกมันสัมผัสได้ถึงพลังงานที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากดวงใจแห่งดวงดาว ก็ยิ่งทำให้พวกมันมุ่งมั่นที่จะตามหาเรามากขึ้น" เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวจากภายนอก ราวกับว่ากำลังมีสงครามเกิดขึ้นบนพื้นผิวดาวโลกเก่า "พวกมันกำลังโจมตีทางเข้า!" คาไลตะโกน เขาคว้าอาวุธประจำตัวที่พกติดตัวมาด้วย "เราต้องปกป้องที่นี่!" "ข้าจะให้ทหารของข้าเข้าจัดการ" เอลเดรดกล่าว "แต่พวกท่านก็ต้องช่วยด้วยเช่นกัน สมบัติชิ้นนี้เป็นของพวกท่าน และเป็นความรับผิดชอบร่วมกันของพวกเรา" "แน่นอน!" เซราฟิน่าตอบ ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความมุ่งมั่น "เราจะไม่ยอมให้พวกมันได้ 'ดวงใจแห่งดวงดาว' ไปเด็ดขาด" พวกเขารีบวิ่งไปยังห้องโถงที่ "ดวงใจแห่งดวงดาว" ถูกวางไว้บนแท่นบูชา แสงสีฟ้าอ่อนๆ ยังคงส่องสว่างอยู่ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันจะมีความเข้มข้นมากขึ้น เหมือนกับว่ามันกำลังตอบสนองต่อการคุกคามภายนอก "พวกทหารของท่านอยู่ที่ไหน?" คาไลถาม ขณะที่เขากำลังเตรียมปืนพลังงานของเขา "พวกเขากำลังเข้าประจำการที่ทางเข้าหลัก" เอลเดรดตอบ "แต่ดูเหมือนว่าวอยด์จะมีจำนวนมากกว่าที่เราคาดไว้" ทันใดนั้น พื้นห้องโถงก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ประตูเหล็กขนาดใหญ่ที่ปิดทางเข้าห้องโถงก็ถูกแรงระเบิดกระแทกจนบิดเบี้ยว "แย่แล้ว! พวกมันกำลังจะเข้ามา!" เซราฟิน่าตะโกน "เราต้องถอยก่อน" คาไลกล่าว "เราจะไปหาที่กำบัง" "ไม่!" เอลเดรดขัดขึ้น "พวกเราจะอยู่ที่นี่เพื่อปกป้องดวงใจแห่งดวงดาว" เงาร่างของทหารในชุดเกราะสีน้ำเงินเข้มหลายสิบนายปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว พวกเขามีอาวุธที่ดูทันสมัยและอันตราย "เรามาถึงแล้ว" ผู้นำหน่วยกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "เราจะสกัดพวกมันเอง" แต่ดูเหมือนว่ามันจะสายเกินไป ยานรบขนาดเล็กของวอยด์หลายลำทะลุผ่านทางเข้าที่พังทลายเข้ามาแล้ว มันยิงลำแสงพลังงานสีม่วงเข้าใส่ทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า "อ๊าก!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นจากทหารบางนาย "เซราฟิน่า! คาไล!" เอลเดรดตะโกน "พา 'ดวงใจแห่งดวงดาว' หนีไป! นี่คือคำสั่งสุดท้ายของข้า!" "แต่ท่านล่ะ?" เซราฟิน่าถามด้วยความตกใจ "ข้าจะอยู่ที่นี่เพื่อถ่วงเวลาพวกมัน" เอลเดรดกล่าว "จงไปซะ! อย่าให้ความเสียสละของพวกเราสูญเปล่า!" เซราฟิน่ามองไปที่คาไล ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเศร้า แต่เธอก็เข้าใจดี "เราต้องไป" เธอพูดเสียงสั่น คาไลพยักหน้า เขาเข้ามาช่วยเซราฟิน่าในการนำ "ดวงใจแห่งดวงดาว" ออกจากแท่นบูชา แสงสีฟ้าของมันยังคงส่องสว่างอยู่ แต่ดูเหมือนว่ามันจะอ่อนแรงลงไปบ้าง "มีทางหนีทางอื่น!" เอลเดรดตะโกนพลางชี้ไปยังผนังด้านหนึ่งของห้องโถง "มันจะพาพวกท่านไปยังอุโมงค์ลับที่เชื่อมต่อกับระบบขนส่งใต้ดิน!" ขณะที่เซราฟิน่าและคาไลกำลังวิ่งไปยังทางลับนั้น พวกเขาก็เห็นทหารของเอลเดรดกำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับทหารของวอยด์ แม้จะมีจำนวนน้อยกว่า แต่พวกเขาก็สู้ได้อย่างไม่ย่อท้อ "ข้าจะตามพวกท่านไปทีหลัง" เอลเดรดกล่าว "เมื่อข้าแน่ใจว่าพวกมันไม่สามารถเข้ามาที่นี่ได้อีก" เซราฟิน่าหันกลับมามองเอลเดรดเป็นครั้งสุดท้าย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความเสียสละ "ขอให้โชคดี" เธอพูดเสียงแผ่วเบา ทั้งสองคนวิ่งเข้าไปในอุโมงค์ลับ และประตูหินก็ค่อยๆ ปิดลงเบื้องหลังพวกเขา เสียงการต่อสู้ยังคงดังมาเป็นระยะๆ "เราต้องรีบไป" คาไลกล่าว "เราต้องหาทางออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด" "แล้วเอลเดรดกับพวกทหารล่ะ?" เซราฟิน่าถามด้วยความเป็นห่วง "พวกเขาจะทำได้" คาไลตอบ "พวกเขาคือผู้พิทักษ์แห่งกาลเวลา พวกเขาจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ" พวกเขาเดินไปตามอุโมงค์ที่มืดมิดและคดเคี้ยว แสงจาก "ดวงใจแห่งดวงดาว" ที่อยู่ในมือของเซราฟิน่า เป็นเพียงแสงเดียวที่ส่องนำทาง "เราจะไปที่ไหนกันต่อ?" เซราฟิน่าถาม "ที่นั่น" คาไลตอบพลางชี้ไปยังแผนที่ที่ปรากฏบนผนังอุโมงค์ "มันคือสถานีอวกาศร้างที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ เราสามารถหาทางติดต่อกับยาน 'สตาร์ดริฟเตอร์' ของเราได้ที่นั่น" "แล้วเราจะแน่ใจได้อย่างไรว่าวอยด์จะไม่พบเรา?" "เราต้องทำให้พวกมันเชื่อว่าเราไม่มี 'ดวงใจแห่งดวงดาว' อีกต่อไป" คาไลกล่าว "และเราต้องใช้โอกาสนี้ในการวางแผนขั้นต่อไป" "แผนอะไร?" "เราต้องหาทางเปิดโปงการกระทำของวอยด์" คาไลตอบ "พวกมันมีอำนาจมากเกินไป และกำลังใช้อำนาจนั้นในทางที่ผิด" "แต่เราจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร? เราเป็นแค่นักล่าสมบัติสองคน" เซราฟิน่าถาม "เรามี 'ดวงใจแห่งดวงดาว' และเรามีข้อมูล" คาไลตอบ "เราจะหาทางส่งข้อมูลนี้ไปยังองค์กรที่น่าเชื่อถือ" พวกเขาเดินต่อไปในอุโมงค์ เสียงการต่อสู้ที่อยู่เบื้องหลังค่อยๆ จางหายไป แต่ความรู้สึกสูญเสียและความรับผิดชอบยังคงท่วมท้นหัวใจของพวกเขา "ฉันหวังว่าเอลเดรดจะปลอดภัย" เซราฟิน่าพึมพำ "เราก็เช่นกัน" คาไลตอบ "แต่ตอนนี้เราต้องโฟกัสไปที่ภารกิจของเรา" พวกเขามาถึงสถานีอวกาศร้างแห่งหนึ่ง มันเต็มไปด้วยฝุ่นและใยแมงมุม ดูเหมือนว่าจะถูกทิ้งร้างมานานหลายปี "นี่คือที่ที่เราจะเริ่มการตอบโต้ของเรา" คาไลกล่าว "วอยด์จะต้องชดใช้สำหรับสิ่งที่พวกมันทำ" เซราฟิน่ามองไปที่ "ดวงใจแห่งดวงดาว" ในมือของเธอ แสงสีฟ้าอ่อนๆ ของมันยังคงเปล่งประกาย ราวกับว่ามันกำลังรอคอยที่จะถูกนำไปใช้ในสิ่งที่ถูกต้อง "เราจะสู้จนถึงที่สุด" เธอให้คำมั่นกับตัวเอง "เพื่อความยุติธรรม และเพื่ออนาคตของกาแล็กซี"