ความมืดมิดของคูน้ำภายใต้กำแพงป้อมปราการเป็นเหมือนผืนผ้ากำมะหยี่สีดำที่คลี่คลุมร่างของ "กรงเล็บเหล็ก" ทั้งสี่คนเอาไว้ พวกเขากำลังเคลื่อนที่อย่างเงียบเชียบตามท่อระบายน้ำที่ผุพัง กลิ่นอับชื้นและสิ่งปฏิกูลลอยคละคลุ้งปะปนไปกับความเย็นยะเยือกของน้ำที่ไหลเอื่อย น้ำหนักของชุดเกราะที่สวมใส่และการสะพายอุปกรณ์ต่างๆ ทำให้การเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างเชื่องช้าและยากลำบาก "ใกล้ถึงทางเข้าแล้ว" เงาพึมพำผ่านเครื่องสื่อสารที่ซ่อนไว้ เขากำลังนำทางโดยใช้แผนผังที่ได้มา "อีกไม่เกินห้าสิบเมตร เราจะเจอประตูเหล็กเก่าที่เชื่อมต่อกับห้องเก็บของใต้ดิน" "แน่ใจนะว่าไม่มีใครเจอ?" ประกายกระซิบถาม เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตื่นเต้นที่ผสมปนเปกับความกดดัน "ฉันรับประกัน" เงาตอบอย่างหนักแน่น "เส้นทางนี้ถูกปิดตายมานานกว่าห้าสิบปี ไม่มีใครเคยคิดจะใช้มัน" หัวหน้ากลุ่มซึ่งเดินนำอยู่ข้างหน้า เขาคือ "อัคคี" ผู้ไม่เคยเกรงกลัวต่ออุปสรรคใดๆ เขามองไปยังท่อระบายน้ำที่แคบลงเรื่อยๆ "ยิ่งแคบเท่าไหร่ ก็ยิ่งดี แสดงว่ายิ่งไม่มีใครคาดคิด" เขากล่าว "ภูผา เจ้าเตรียมพร้อมที่จะจัดการกับประตูเหล็กนั่นหรือยัง?" "พร้อมเสมอ ท่านผู้นำ" ภูผาตอบ เสียงของเขาฟังดูรวดร้าวเล็กน้อยจากการพยายามพูดให้เบาที่สุด "แค่รอสัญญาณ" พวกเขาเคลื่อนที่ต่อไปอีกครู่หนึ่ง จนกระทั่งแสงริบหรี่จากตะเกียงของเงา ส่องกระทบกับบานประตูเหล็กขนาดมหึมาที่ผุกร่อนจนเป็นสนิม ประตูบานนั้นมีโซ่ตรวนขนาดใหญ่คล้องไว้อย่างแน่นหนา "ถึงแล้ว" เงาประกาศ "ประตูเหล็กเก่าบานนั้น" อัคคียิ้ม "ได้เวลาของภูผาแล้ว" ภูผาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาหยิบเอาค้อนยักษ์ที่ห่อหุ้มด้วยผ้าหนาออกมา ค้อนนั้นดูเหมือนจะหนักเกินกว่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะยกได้ แต่ภูผากลับยกมันขึ้นมาได้อย่างสบายๆ เขาค่อยๆ เล็งไปยังกลอนประตู ก่อนจะออกแรงทุบอย่างแผ่วเบา เสียง "อืมมม" เบาๆ ดังขึ้นเมื่อเหล็กกระทบกับเหล็ก "เบาหน่อย ภูผา" อัคคีเตือน "เข้าใจครับ" ภูผาตอบ เขาปรับแรงทุบให้เบาลงอีก และค่อยๆ ทุบซ้ำๆ ไปที่จุดเดิม เสียงดัง "แกร็ก... แกร็ก..." ดังเป็นจังหวะ เสียงนั้นแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน แต่สำหรับคนที่กำลังลุ้นระทึกอยู่ มันกลับดังราวกับฟ้าร้อง เวลาผ่านไปเนิ่นนาน กว่าที่กลอนประตูจะค่อยๆ อ่อนตัวลงจากการทุบอย่างต่อเนื่องของภูผา ในที่สุด ประตูเหล็กก็เปิดออกอย่างเงียบเชียบ เผยให้เห็นทางเดินที่มืดมิดยิ่งกว่าเดิม "เยี่ยมมาก ภูผา" อัคคียกย่อง "เงา นำทางต่อ" เงาพยักหน้า เขาก้าวเข้าไปในทางเดินนั้น พร้อมกับจุดตะเกียงของเขาให้สว่างขึ้นอีกเล็กน้อย ภาพที่ปรากฏขึ้นคือห้องเก็บของใต้ดินที่เต็มไปด้วยฝุ่นและใยแมงมุม มีชั้นวางของเก่าแก่ตั้งเรียงรายอยู่เต็มไปหมด แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของพวกเขาคือทางเดินเล็กๆ ที่ทอดยาวเข้าไปยังใจกลางของป้อมปราการ "ตามแผนที่ ผมคิดว่าเราต้องผ่านห้องเก็บของนี้ไปสามห้อง แล้วจะเจอทางขึ้นบันไดลับ" เงากล่าว "แต่เราต้องระวังกับดักที่อาจจะซ่อนอยู่" "ประกาย" อัคคีสั่ง "เจ้าสำรวจทางข้างหน้า ระวังกับดักให้ดี" ประกายพยักหน้า เธอหยิบเอาอุปกรณ์ตรวจจับโลหะขนาดเล็กออกมา ก่อนจะค่อยๆ เดินนำหน้าไปอย่างระมัดระวัง เธอกวาดอุปกรณ์ไปตามพื้น ผนัง และชั้นวางของ เสียงสัญญาณดังเป็นระยะๆ แต่ส่วนใหญ่เป็นเพียงเศษเหล็กเก่าๆ หรือโลหะที่ติดมากับสิ่งของ "ทุกอย่างดูปลอดภัยดี" ประกายกล่าวหลังจากที่สำรวจห้องแรกเสร็จ "ไม่มีกับดักที่ตรวจจับได้" "งั้นก็ไปต่อ" อัคคีกล่าว พวกเขาเคลื่อนที่ผ่านห้องเก็บของไปเรื่อยๆ แต่ละห้องดูเหมือนกันไปหมด เต็มไปด้วยข้าวของที่ถูกลืมเลือน แต่ในห้องที่สาม มีบางสิ่งบางอย่างที่แตกต่างออกไป "เดี๋ยวก่อน" ประกายเอ่ยขึ้น "ตรงนี้... มีอะไรบางอย่าง" เธอชี้ไปยังพื้นกระเบื้องแผ่นหนึ่งที่ดูเหมือนจะผิดปกติไปจากแผ่นอื่นๆ เล็กน้อย มันดูเหมือนจะถูกวางไว้ทีหลัง หรืออาจจะถูกเคลื่อนย้ายมา "อะไร?" อัคคีถาม "ผมไม่แน่ใจ" ประกายตอบ "แต่ผมรู้สึกได้ถึงความแตกต่าง" เงาเดินเข้ามาใกล้ เขาหยิบเอาเครื่องมือบางอย่างออกมา แล้วค่อยๆ แงะกระเบื้องแผ่นนั้นขึ้นมา "ระวัง!" อัคคีเตือน ทันทีที่กระเบื้องถูกยกขึ้น ลมเย็นยะเยือกก็พวยพุ่งออกมาจากช่องว่างเบื้องล่าง พร้อมกับเสียง "คลิก" เบาๆ ที่ดังมาจากภายใน "แย่แล้ว!" ประกายอุทาน "ถอย!" อัคคีตะโกน แต่ก็สายเกินไป แสงสีแดงสว่างวาบขึ้นมาจากภายในช่องว่าง ก่อนที่ลูกดอกนับสิบจะพุ่งออกมาจากผนังรอบด้าน "หลบ!" อัคคีผลักประกายให้หลบไปด้านหลัง ในขณะที่เขากระโดดหลบลูกดอกด้วยความเร็วสูง ภูผาใช้โล่ที่พกติดตัวมาป้องกันตัวเอง ส่วนเงาใช้ทักษะการหลบหลีกที่เหนือมนุษย์ ลูกดอกหลายดอกปักเข้าที่ผนังและชั้นวางของ แต่โชคดีที่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ "เกือบไปแล้ว" ภูผากล่าวอย่างโล่งอก "นั่นมันอะไร?" อัคคีถาม "กับดักแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน" "น่าจะเป็นกับดักที่ติดตั้งขึ้นมาใหม่" เงาตอบ "เราประมาทเกินไป" "ไม่เป็นไร" อัคคีกล่าว พลางปัดฝุ่นออกจากชุด "เรายังไปต่อได้ ความผิดพลาดครั้งเดียวไม่ได้หมายความว่าเราจะล้มเหลว" เขาเดินไปที่ช่องว่างที่เปิดออก "บันไดลับอยู่ตรงนี้สินะ" "ใช่ครับ" เงาตอบ "ผมว่าเราต้องรีบไปต่อก่อนที่ยามจะรู้ตัว" "ไปกัน" อัคคีกล่าว พวกเขาปีนลงบันไดลับนั้นไปอย่างรวดเร็ว บันไดแคบและมืดมิด ยิ่งเดินลงไปลึกเท่าไหร่ อากาศก็ยิ่งหนาวยะเยือกมากขึ้นเท่านั้น "เราใกล้จะถึงชั้นหลักแล้ว" เงากล่าว "ตามแผนที่ ชั้นนี้เป็นที่เก็บเอกสารสำคัญของราชวงศ์ แต่เราต้องผ่านห้องโถงใหญ่ก่อน" "ห้องโถงใหญ่..." อัคคีทวนคำ "คงจะมีการป้องกันที่แน่นหนาที่สุดสินะ" "ถูกต้อง" เงาตอบ "มีทหารยามประจำการอยู่ตลอดเวลา และมีระบบตรวจจับความเคลื่อนไหวที่ซับซ้อน" "แล้วเราจะผ่านมันไปได้อย่างไร?" ประกายถาม อัคคียิ้ม "นั่นคือส่วนที่ท้าทายที่สุด"