"ไม่นะ! พวกเขาตามมาทันแล้ว!" ประกายอุทานด้วยความตื่นตระหนก เขามองไปที่ประตูเหล็กกล้าที่ยังคงปิดสนิท "เรายังเปิดมันไม่ได้เลย!" "ใจเย็นๆ!" เงากล่าว พลางออกแรงกดกุญแจแสงให้แน่นขึ้น "ข้าจะพยายามเปิดมันให้เร็วที่สุด!" เสียงกรงเล็บเหล็กของจักรพรรดิอัสนีดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ราวกับจะแผดเผาทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า อัคคีคงกำลังต่อสู้อย่างสุดกำลังเพื่อถ่วงเวลา แต่เขาก็คงจะยื้อไว้ได้ไม่นาน "ทำไมมันถึงเปิดยากขนาดนี้!" เงาพึมพำด้วยความหงุดหงิด เขาพยายามรวบรวมพลังทั้งหมดที่มีใส่ลงไปในกุญแจแสง แต่ประตูเหล็กกล้าบานนั้นก็ยังคงปิดสนิท ราวกับจะท้าทายพลังแห่งแสงสว่าง "เราต้องช่วยนาย!" ภูผากล่าว เขามองไปที่เงาด้วยความมุ่งมั่น "เราจะถือมงกุฎไว้เอง! นายใช้พลังทั้งหมดไปกับการเปิดประตูนี้เถอะ!" ภูผายื่นมงกุฎที่เปล่งประกายสีขาวบริสุทธิ์ให้กับเงา "นี่คือสมบัติที่เราต้องปกป้อง! และนี่คือสัญลักษณ์แห่งชัยชนะของจักรพรรดิสุริยะ!" เงามองหน้าภูผา เขาเข้าใจความหมายของคำพูดนั้นดี "ขอบคุณนะ ภูผา!" เงารับมงกุฎมาถือไว้ในมือข้างหนึ่ง ขณะที่อีกข้างหนึ่งยังคงกดกุญแจแสงไว้กับประตู เขาหลับตาลง รวบรวมพลังงานทั้งหมดที่มี พลังงานจากกุญแจแสงและพลังงานจากมงกุฎที่อยู่ใกล้ๆ เริ่มผสานรวมกัน "แสงสว่างแห่งความหวัง! จงส่องประกาย!" เงาตะโกน พลางปลดปล่อยพลังงานสีฟ้าอ่อนๆ ที่เข้มข้นกว่าเดิมหลายเท่าตัวออกมา พลังงานนั้นไหลซึมเข้าสู่ประตูเหล็กกล้าอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้น ประตูเหล็กกล้าบานนั้นก็พลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ลวดลายกรงเล็บเหล็กที่อยู่บนประตูเริ่มส่องประกายสีแดงฉาน ราวกับจะต่อต้านพลังของแสงสว่าง "มันกำลังต่อต้านเรา!" ประกายตะโกน "พลังของจักรพรรดิอัสนีที่ผนึกไว้กับประตูนี้ มันแข็งแกร่งมาก!" "ข้าสัมผัสได้!" เงากล่าว "แต่มันจะไม่สามารถหยุดยั้งเราได้!" ขณะนั้นเอง เสียงกรงเล็บเหล็กที่ดังมาจากด้านหลังก็พลันดังใกล้เข้ามาจนได้ยินชัดเจน "พวกแกไม่มีวันหนีข้าพ้น!" เสียงของจักรพรรดิอัสนีดังสะท้อนมา พร้อมกับร่างของเขาที่ปรากฏตัวขึ้นที่ปากทางเดิน "อัคคี!" เงาตะโกน "เกิดอะไรขึ้น!" "ข้า... ข้าต้านไม่ไหวแล้ว!" เสียงของอัคคีดังแผ่วเบามาจากด้านหลัง "ข้าพลาดท่า... พวกแกต้องรีบไป!" "อัคคี!" ประกายอุทานด้วยความตกใจ "ไม่ต้องห่วงพวกข้า!" เสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของอัคคีดังขึ้นอีกครั้ง "ไปเสีย! ไปให้ถึงคลังสมบัติ!" เงาเห็นถึงอันตราย เขาตัดสินใจครั้งสุดท้าย "ภูผา! ประกาย! รีบเข้าไปในคลังสมบัติ! ข้าจะจัดการกับมันเอง!" "ไม่นะ!" ภูผาและประกายร้องพร้อมกัน "เราจะทิ้งนายไปไม่ได้!" "นี่ไม่ใช่เวลามาลังเล!" เงากล่าวเสียงเข้ม "นี่คือคำสั่ง! พวกเจ้าต้องทำตาม!" เงาชู กุญแจแสงขึ้นในมือข้างหนึ่ง และมงกุฎในอีกข้างหนึ่ง เขามองไปที่ประตูเหล็กกล้าที่กำลังจะเปิดออก และหันกลับไปมองจักรพรรดิอัสนีที่กำลังพุ่งเข้ามา "ครั้งนี้... ข้าจะจบเรื่องนี้ด้วยตัวข้าเอง!" เงากล่าว ทันใดนั้น ประตูเหล็กกล้าบานนั้นก็พลันเปิดออกอย่างสมบูรณ์ เผยให้เห็นห้องโถงที่เต็มไปด้วยสมบัติล้ำค่า ทองคำ อัญมณี และวัตถุโบราณนับไม่ถ้วน ส่องประกายระยิบระยับท่ามกลางแสงสว่างอันเจิดจ้า "เข้าไป!" เงาตะโกน "รีบเข้าไปเร็ว!" ภูผาและประกายลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่พวกเขาก็รู้ว่านี่คือโอกาสเดียว พวกเขาหันไปมองเงาด้วยความรู้สึกผิด แต่ก็จำใจต้องวิ่งเข้าไปในคลังสมบัติ "อัคคี!" เงาตะโกน พลางหันหน้าไปทางจักรพรรดิอัสนี "ข้าจะถ่วงเวลาให้เจ้า!" เมื่อจักรพรรดิอัสนีพุ่งเข้ามาถึงตัวเงา เงาก็ة ชู กุญแจแสงและมงกุฎขึ้นสูง พลังงานจากทั้งสองสิ่งเริ่มผสานรวมกันอย่างรุนแรง เกิดเป็นแสงสว่างสีขาวเจิดจ้าที่สาดส่องไปทั่วทั้งคลังสมบัติ "แสงสว่างแห่งชัยชนะ! จงส่องประกาย!" เงาตะโกน แสงสว่างนั้นพลันปะทะเข้ากับกรงเล็บเหล็กของจักรพรรดิอัสนีอย่างจัง เกิดเป็นเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งวิหาร ร่างของจักรพรรดิอัสนีถูกผลักกระเด็นกลับไปอย่างรุนแรง "เป็นไปไม่ได้! พลังนี้มัน..." จักรพรรดิอัสนีตะโกนด้วยความเจ็บปวด เงาไม่รอช้า เขารีบวิ่งเข้าไปในคลังสมบัติ ทิ้งให้จักรพรรดิอัสนีที่กำลังบาดเจ็บอยู่เพียงลำพัง เมื่อเงาเข้ามาในคลังสมบัติ ภูผาและประกายก็รีบวิ่งเข้ามาหาเขา "นาย!" พวกเขาร้องเรียก "ข้าไม่เป็นไร" เงากล่าว พลางหอบหายใจ "แต่เราต้องรีบนำสมบัติออกไปที่นี่ ก่อนที่มันจะกลับมาอีกครั้ง!" "แล้วอัคคีล่ะ?" ภูผาถามด้วยความเป็นห่วง "ข้า... ข้าไม่รู้" เงากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความกังวล "แต่ข้าเชื่อว่าเขาจะปลอดภัย" ทันใดนั้น เสียงของอัคคีก็ดังขึ้นจากทางเข้าคลังสมบัติ "พวกเจ้า... ไม่ต้องห่วงข้า... ข้าจะจัดการเอง!" เงา, ภูผา และประกายหันไปมองทางเข้า และเห็นร่างของอัคคีที่กำลังยืนเผชิญหน้ากับจักรพรรดิอัสนีที่กำลังบาดเจ็บ "อัคคี... เขา..." ประกายอุทาน "เขาจะทำได้" เงากล่าว พลางหันไปมองสมบัติล้ำค่าที่อยู่รอบตัว "ตอนนี้... เรามีหน้าที่ต้องทำ" ทั้งสามคนเริ่มหยิบฉวยสมบัติบางส่วนที่สำคัญที่สุดออกมา เน้นไปที่วัตถุโบราณและคัมภีร์ที่ดูเหมือนจะมีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ "เราต้องรีบหาทางออกจากที่นี่" ภูผากล่าว "ก่อนที่สถานการณ์จะเลวร้ายไปกว่านี้" เงาพยักหน้า เขาชู กุญแจแสงขึ้นอีกครั้ง "ข้าจะใช้พลังของมันเพื่อหาทางออกที่ดีที่สุด" ขณะที่พวกเขากำลังเตรียมตัวที่จะออกจากคลังสมบัติ ทันใดนั้น โลกทั้งใบก็พลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงคำรามที่ดังมาจากเบื้องบน ดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งวิหาร "นั่นมันเสียงอะไรกัน?" ประกายถามด้วยความหวาดกลัว "ดูเหมือนว่า... การผจญภัยของเราจะยังคงดำเนินต่อไป" เงากล่าว พลางมองขึ้นไปบนเพดานที่กำลังแตกกระจาย "บางที... การต่อสู้ครั้งสุดท้ายของเรา อาจจะเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นก็ได้"