"ลงไปเลย! เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว!" อัคคีตะโกนสั่งขณะที่ประตูเหล็กเปิดออก เผยให้เห็นช่องลมมืดมิดที่ดูเหมือนจะทอดลึกลงไปเบื้องล่าง เสียงสัญญาณเตือนภัยยังคงดังไม่หยุดหย่อน ราวกับจะคอยเร่งเร้าให้พวกเขารีบหนี ประกายไม่รอช้า เธอกระโดดลงไปในช่องลมนั้นอย่างรวดเร็ว ตามมาด้วยภูผาที่พยายามประคองหีบสมบัติและถุงใส่ของมีค่าไว้ให้ดี "อัคคี! เงา! พวกมันกำลังจะมาถึงแล้ว!" เสียงภูผาดังแผ่วเบามาจากเบื้องล่าง "รู้แล้ว!" อัคคีตอบ เขาหันไปทางเงา "รีบตามลงไป!" เงารีบกระโดดตามลงไป อัคคีเหลือเป็นคนสุดท้าย เขาเหลือบมองไปด้านหลัง เห็นเงาตะคุ่มๆ ของทหารยามกำลังวิ่งกรูกันเข้ามาในโถงทางเดิน "สมบัติของจักรพรรดิ...ในที่สุดเราก็ได้มันมา" เขากระซิบกับตัวเองก่อนจะกระโดดลงไปในช่องลม ปิดประตูเหล็กเก่าแก่เบื้องหลังให้ดังสนั่น หวังว่ามันจะสามารถถ่วงเวลาของพวกทหารได้บ้าง พวกเขาไถลลงไปตามช่องลมนั้นอย่างรวดเร็ว พื้นผิวที่ขรุขระเสียดสีกับเสื้อผ้าและผิวหนังจนเกิดความเจ็บปวด เสียงสัญญาณเตือนภัยดังสะท้อนก้องอยู่ในช่องลม ทำให้รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังสั่นสะเทือน "เราจะไปที่ไหนกันแน่คะ?" ประกายตะโกนถามขณะที่เธอกำลังพยายามควบคุมทิศทางการลงของตัวเอง "แค่ลงไปเรื่อยๆ!" อัคคีตะโกนตอบ "จนกว่าจะถึงพื้น!" การไถลลงไปนั้นดูเหมือนจะยาวนานนับชั่วโมง พวกเขาไม่รู้ว่าตนเองกำลังจะไปลงเอยที่ไหน อาจจะเป็นห้องที่เต็มไปด้วยกับดัก หรืออาจจะตกจากที่สูงจนถึงแก่ชีวิต แต่ในเวลานี้ พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเชื่อมั่นในโชคชะตาและฝีมือของกันและกัน ในที่สุด แรงโน้มถ่วงก็พาพวกเขาทิ้งดิ่งลงสู่พื้นเบื้องล่าง เสียงดังตุ้บ! ดังขึ้นเมื่อทั้งสี่คนล้มลงบนกองอะไรบางอย่างที่นุ่มกว่าที่คาดไว้ "เรา...เรามาถึงแล้ว" ภูผาพึมพำ เขาพยายามลุกขึ้นยืน แต่ก็รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว "อะไรน่ะ? ทำไมมันนุ่มจัง?" เงาใช้ไฟฉายส่องไปรอบๆ ภาพที่ปรากฏขึ้นทำให้ทั้งสี่คนประหลาดใจ กองที่พวกเขาล้มลงไปนั้นคือ กองฟางขนาดมหึมาที่ถูกวางซ้อนกันไว้อย่างหนาแน่น "เหมือนเราจะตกอยู่ในโรงนา หรือโรงเก็บของอะไรสักอย่าง" เงากล่าว "และดูเหมือนว่าเราจะอยู่ภายนอกป้อมปราการแล้ว" อัคคีพูด เขาปีนขึ้นไปบนกองฟางแล้วชะโงกมองออกไปนอกหน้าต่างเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกล "เราอยู่ห่างจากป้อมปราการพอสมควร" "เราทำสำเร็จแล้ว!" ประกายอุทานด้วยความโล่งอก "เราหนีออกมาได้จริงๆ!" "ยังไม่จบ" อัคคีกล่าว "เราต้องรีบออกจากที่นี่ไปให้ไกลที่สุดก่อนที่พวกมันจะตามมาเจอ" เขาหันไปมองสมบัติที่ได้มา "ประกาย เจ้ามงกุฎปลอดภัยไหม?" ประกายพยักหน้า "ปลอดภัยดีค่ะ" "แล้วคัมภีร์?" "ก็เช่นกันครับท่านผู้นำ" ภูผาตอบ "ดีมาก" อัคคีกล่าว "ภูผา เจ้ากับประกายไปหาทางที่ใกล้ที่สุดเพื่อนำสมบัติเหล่านี้ไปซ่อนไว้ที่ปลอดภัยก่อน ส่วนเงา เจ้ากับข้าจะไปหาพาหนะเพื่อที่เราจะเดินทางต่อไป" "แล้วเราจะเจอกันที่ไหน?" ภูผาถาม "ที่โรงเตี๊ยม 'ม้าป่า' กลางเมือง" อัคคีตอบ "ภายในสามวัน" "รับทราบครับท่านผู้นำ" ภูผาและประกายรับคำ พวกเขารีบหอบหิ้วสมบัติที่ได้มาออกเดินทางไปยังทิศทางที่อัคคีบอก ส่วนอัคคีและเงา พวกเขาก็รีบมุ่งหน้าไปยังเมืองที่อยู่ไม่ไกลนัก ท่ามกลางความมืดของยามค่ำคืน พวกเขาเดินไปตามถนนที่เงียบสงัด โดยมีเพียงแสงดาวเป็นเพื่อนนำทาง "ท่านผู้นำครับ" เงาเอ่ยขึ้น "ผมไม่แน่ใจว่าทำไมท่านถึงเลือกเส้นทางนี้" "เส้นทางนี้คือทางที่จักรพรรดิทรงใช้เดินทางเข้าออกป้อมปราการอย่างลับๆ" อัคคีอธิบาย "เคยมีคนเล่าว่า ในช่วงเวลาฉุกเฉิน จักรพรรดิจะทรงใช้เส้นทางนี้ในการหลบหนี" "แล้วเราจะหาพาหนะได้อย่างไรครับ?" เงาถาม "เราจะไปหา 'เขา' " อัคคีตอบ "คนที่สามารถหาทุกสิ่งทุกอย่างให้เราได้" เมื่อพวกเขามาถึงชายป่า อัคคีก็พาเงาเดินลึกเข้าไปในป่าทึบ จนกระทั่งมาถึงกระท่อมหลังเล็กๆ ที่ตั้งอยู่กลางป่า "สวัสดี 'นักเก็บของ' " อัคคีกล่าวเมื่อเขาเคาะประตู ประตูค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นชายชราคนหนึ่ง สวมใส่เสื้อผ้าที่ดูเก่าแก่แต่สะอาดสะอ้าน ดวงตาของเขาทอประกายเฉลียวฉลาด "อัคคี... เจ้าไม่เคยทำให้ข้าผิดหวังเลย" ชายชรากล่าว "ดูเหมือนว่าเจ้าจะประสบความสำเร็จในการปล้นครั้งใหญ่อีกครั้ง" "เช่นเคยครับ 'นักเก็บของ' " อัคคีตอบ "วันนี้ข้ามาขอความช่วยเหลือจากท่าน" "ข้าเดาว่าเจ้าต้องการพาหนะที่จะพาเจ้าไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้" ชายชรากล่าว "และอาจจะต้องการอะไรบางอย่างที่จะช่วยปกป้องเจ้าจากการตามล่า" "ถูกต้องครับ" อัคคีพยักหน้า "ท่านพอจะช่วยอะไรเราได้บ้าง?" "ข้ามีม้าที่เร็วที่สุดในดินแดนนี้" ชายชรากล่าว "และข้าก็มี 'สิ่งนี้' ที่อาจจะช่วยให้เจ้าหลบหนีจากการตามล่าได้" เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าแล้วหยิบเอาวัตถุสีดำคล้ำออกมาลักษณะคล้ายกับผงละเอียด "นี่มันอะไรครับ?" เงาถามด้วยความสงสัย "นี่คือ 'เงาผง' " ชายชราตอบ "เมื่อเจ้าโรยมันลงบนพื้น มันจะสร้างหมอกหนาทึบที่จะช่วยอำพรางตัวพวกเจ้าจากการมองเห็น" "น่าทึ่งมาก" อัคคีกล่าว "ท่านต้องการอะไรเป็นการตอบแทน?" "ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น" ชายชรากล่าว "ข้าเพียงแค่ต้องการเห็นพวกเจ้าได้รับอิสรภาพ" อัคคีโค้งคำนับชายชรา "ขอบคุณท่านมาก 'นักเก็บของ' " "ไปเถอะ" ชายชรากล่าว "เวลาของเจ้ามีค่า" อัคคีและเงารีบนำม้าที่ได้มาออกเดินทาง พวกเขาขี่ม้าคู่ใจไปตามทางลับที่ชายชราบอก ทิ้งป้อมปราการอันโอ่อ่าและอันตรายไว้เบื้องหลัง พร้อมด้วยสมบัติที่ได้มาซึ่งจะนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในอาณาจักรนี้