แสงสว่างจ้าค่อยๆ เลือนหายไป ดร.ปราชญ์ รู้สึกเหมือนถูกกระชากอย่างรุนแรง ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับสู่ความสงบ เขาลืมตาขึ้นมา พบว่าตัวเองยืนอยู่กลางห้องทดลองที่คุ้นเคย แต่แตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง มันสะอาดสะอ้านกว่านี้มาก อุปกรณ์ทุกอย่างอยู่ในสภาพสมบูรณ์ หน้าจอคอมพิวเตอร์แสดงผลสีเขียวสดใส แทนที่จะเป็นสีแดงเตือนภัย "สำเร็จแล้ว..." เขาพึมพำกับตัวเอง ความรู้สึกเหมือนฝันยังคงติดค้างอยู่ เขาเหลือบมองไปที่ข้อมือ นาฬิกาบนข้อมือของเขาแสดงเวลาที่แตกต่างจากเดิมไป 20 ปีเป๊ะ "20 ปี..." เขาพูดเบาๆ "นี่คืออดีต" เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกห้อง เขาชะงักกึก เขาไม่แน่ใจว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป ควรจะปรากฏตัวต่อหน้าใคร หรือควรจะซ่อนตัว "ปราชญ์! อยู่ในห้องไหม?" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น เป็นเสียงของบิดาของเขา ดร.วิวัฒน์ ชายผู้เป็นแรงบันดาลใจและเป็นคนที่เขารักมากที่สุด ดร.ปราชญ์ หัวใจเต้นแรง เขารู้สึกถึงความตื่นเต้นระคนกับความโศกเศร้าที่ปนเปกันไป เขากลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอ แล้วตอบกลับไป "ครับพ่อ ผมอยู่ในห้องนี้" ประตูห้องเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าของ ดร.วิวัฒน์ ในวัยที่อ่อนกว่าปัจจุบันอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของท่านฉายแววฉลาดเฉลียว และรอยยิ้มอบอุ่นที่ ดร.ปราชญ์ คิดถึงมาตลอด "ออกมาทำอะไรดึกดื่นดื่นดื่นป่านนี้? คิดว่าพ่อไม่เห็นหรือไง?" ดร.วิวัฒน์ พูดพร้อมรอยยิ้ม แต่แววตาของท่านกลับมองสำรวจบุตรชายอย่างพิจารณา "ดูท่าทางเหนื่อยๆ นะ มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า?" ดร.ปราชญ์ อึกอัก เขาจะอธิบายเรื่องราวทั้งหมดได้อย่างไร? ว่าเขามาจากอนาคต? ว่าบิดาของเขาจะหายตัวไปในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้? "เปล่าครับพ่อ แค่... คิดอะไรเพลินๆ" ดร.ปราชญ์ พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ "แล้วพ่อล่ะครับ ทำไมยังไม่นอน?" "กำลังตรวจสอบระบบความปลอดภัยของเครื่องต้นแบบอยู่" ดร.วิวัฒน์ ตอบพลางเดินเข้ามาในห้อง "ใกล้จะสมบูรณ์แล้วนะ เจ้าเครื่องนี่ จะเปลี่ยนโลกของเราไปตลอดกาล" "พ่อแน่ใจหรือครับว่ามันจะปลอดภัย?" ดร.ปราชญ์ ถาม พยายามซ่อนความกังวลที่แท้จริง "แน่นอนสิ" ดร.วิวัฒน์ ยิ้มอย่างมั่นใจ "พ่อได้ออกแบบระบบป้องกันทุกอย่างไว้อย่างดีที่สุดแล้ว ไม่มีใครสามารถเข้ามาแทรกแซงการทำงานของมันได้" คำพูดของบิดาทำให้ ดร.ปราชญ์ รู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก เขารู้ว่าในอนาคต ระบบป้องกันเหล่านั้นถูกเจาะได้อย่างไร "พ่อครับ... ผม... ผมอยากจะบอกบางอย่าง" ดร.ปราชญ์ เริ่มต้นอย่างลังเล "ว่ามาสิ" ดร.วิวัฒน์ เงยหน้าขึ้นมองบุตรชาย "พ่อฟังอยู่" "เรื่อง... เรื่องขององค์กรเงา" ดร.ปราชญ์ กลั้นใจพูด "ผม... ผมเจอหลักฐานบางอย่างที่บ่งชี้ว่าพวกเขากำลังจับตามองโครงการของเราอยู่ และพวกเขามีแผนการที่จะ... ที่จะใช้เครื่องนี้เพื่อเป้าหมายของพวกเขา" ดร.วิวัฒน์ ขมวดคิ้วเล็กน้อย "องค์กรเงา? เจ้าหมายถึงทฤษฎีสมคบคิดที่พวกนักข่าวชอบเขียนถึงน่ะหรือ? อย่าไปเชื่อเรื่องไร้สาระพวกนั้นเลย ปราชญ์" "ไม่ครับพ่อ! มันไม่ไร้สาระ! ผมเห็นมากับตา!" ดร.ปราชญ์ ยืนยันเสียงดัง "พวกเขาอันตรายมาก! พวกเขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เครื่องนี้ไป!" "ปราชญ์ ใจเย็นๆ ลูก" ดร.วิวัฒน์ เดินเข้ามาประคองไหล่บุตรชาย "พ่อรู้ว่าเจ้าทุ่มเทกับโครงการนี้มากจนอาจจะเครียดไปหน่อย แต่เรื่ององค์กรเงา... มันเป็นแค่เรื่องที่แต่งขึ้นมาเพื่อสร้างความหวาดกลัวเท่านั้น" "แต่ถ้ามันเป็นเรื่องจริงล่ะครับพ่อ?" ดร.ปราชญ์ มองตาบิดาตรงๆ "ถ้าผมบอกว่าผมมาจากอนาคต เพื่อมาเตือนพ่อ... เพื่อมาหยุดยั้งไม่ให้เกิดเหตุการณ์เลวร้ายขึ้น?" ดร.วิวัฒน์ นิ่งอึ้งไป สีหน้าของท่านฉายแววประหลาดใจระคนไม่เชื่อ "มาจากอนาคต? ปราชญ์ นี่เจ้ากำลังล้อเล่นกับพ่อใช่ไหม?" "ผมไม่ได้ล้อเล่นครับพ่อ" ดร.ปราชญ์ ตอบอย่างจริงจัง "ผม... ผมคือคุณในอีก 20 ปีข้างหน้า" ดร.วิวัฒน์ มองบุตรชายอย่างพิจารณา เขาสังเกตเห็นความจริงจังในแววตาของปราชญ์ ความรู้สึกผิดปกติบางอย่างที่ยากจะอธิบายได้ แต่เขาก็ยังไม่สามารถเชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติเช่นนี้ได้ "ปราชญ์... พ่อเข้าใจว่าเจ้าอาจจะรู้สึกกดดัน" ดร.วิวัฒน์ พูดอย่างนุ่มนวล "แต่การกล่าวอ้างว่ามาจากอนาคต... มันเป็นเรื่องที่เกินกว่าจะรับได้" "พ่อลองฟังผมก่อนนะครับ" ดร.ปราชญ์ ไม่ยอมแพ้ "ผมรู้ว่าอีกไม่นาน... ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า พ่อจะหายตัวไป และหลังจากนั้นไม่นาน มารดาของผมก็จะประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต" คำพูดของบุตรชายทำให้ใบหน้าของ ดร.วิวัฒน์ ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด "เจ้า... เจ้าพูดเรื่องอะไร?" "ผมรู้ครับว่ามันฟังดูเหลือเชื่อ" ดร.ปราชญ์ กล่าวต่อ "แต่ผมมาที่นี่เพื่อป้องกันไม่ให้มันเกิดขึ้น เพื่อที่จะได้อยู่กับครอบครัวของเราต่อไป" ดร.วิวัฒน์ ถอยหลังไปเล็กน้อย เขากำลังประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ มันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อเกินกว่าที่สมองของเขาจะยอมรับได้ แต่ก็มีบางอย่างที่ทำให้เขาสั่นคลอน "ถ้าเจ้าพูดจริง..." ดร.วิวัฒน์ เริ่มต้นเสียงสั่น "ถ้าเจ้าคือลูกชายของพ่อจริงๆ... แล้วทำไมเจ้าถึงมาบอกพ่อตอนนี้? ทำไมไม่ไปห้ามไม่ให้เกิดเหตุการณ์เหล่านั้นตั้งแต่แรก?" "เพราะผมต้องแน่ใจว่าผมมีข้อมูลที่ถูกต้องและมีเวลาเพียงพอที่จะเตรียมการ" ดร.ปราชญ์ อธิบาย "และที่สำคัญที่สุด... ผมต้องย้อนกลับมาหยุดยั้งต้นตอของปัญหา... คือแผนการขององค์กรเงา ที่กำลังจะใช้เครื่องนี้" "แผนการขององค์กรเงา... แต่พ่อได้ออกแบบระบบป้องกันทุกอย่างไว้แล้ว" ดร.วิวัฒน์ ยังคงมีความคิดของตนเอง "ระบบเหล่านั้นจะถูกทำลายครับพ่อ" ดร.ปราชญ์ ย้ำ "ผมรู้ว่าพวกมันจะทำได้อย่างไร" ดร.วิวัฒน์ มองไปที่เครื่องย้อนเวลาต้นแบบที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง แสงสว่างจากหลอดไฟนีออนสะท้อนบนพื้นผิวโลหะขัดเงา มันเป็นผลงานชิ้นเอกของเขา เป็นสิ่งที่เขาภาคภูมิใจ แต่ตอนนี้... ความคิดของบุตรชายเริ่มทำให้เขาเกิดความเคลือบแคลง "บอกพ่อมา ปราชญ์" ดร.วิวัฒน์ พูดเสียงเข้มขึ้น "ว่าองค์กรเงาจะเข้ามาแทรกแซงได้อย่างไร?" ดร.ปราชญ์ อธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับช่องโหว่ของระบบรักษาความปลอดภัย เทคโนโลยีที่องค์กรเงาใช้ในการเจาะระบบ และวิธีการที่พวกมันจะใช้เพื่อยึดครองเครื่องย้อนเวลา ดร.วิวัฒน์ ฟังอย่างตั้งใจ สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความกังวล เมื่อ ดร.ปราชญ์ เล่าถึงความเสียหายที่เกิดขึ้นในอนาคต "เป็นไปไม่ได้..." ดร.วิวัฒน์ พึมพำ "ไม่มีทางที่ใครจะทำลายระบบของพ่อได้" "มันเกิดขึ้นแล้วครับพ่อ" ดร.ปราชญ์ ย้ำ "และผมต้องหยุดยั้งไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก" ดร.วิวัฒน์ เดินไปที่แผงควบคุมของเครื่องย้อนเวลา เขาเริ่มตรวจสอบข้อมูลบางอย่างอย่างละเอียด แววตาของเขาฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก "ถ้าสิ่งที่เจ้าพูดเป็นความจริง..." ดร.วิวัฒน์ หันกลับมามองบุตรชาย "เรามีเวลาไม่มากแล้ว" "ใช่ครับพ่อ" ดร.ปราชญ์ ตอบ "เราต้องลงมือทันที" เขาเดินเข้าไปใกล้บิดา "พ่อครับ ผมต้องการความช่วยเหลือจากพ่อ" "พ่อจะช่วยเจ้าอย่างเต็มที่" ดร.วิวัฒน์ ตอบอย่างหนักแน่น "แต่พ่อต้องแน่ใจก่อนว่า... เจ้าคือลูกชายของพ่อจริงๆ" "พ่อจะรู้ได้ไงครับ?" ดร.ปราชญ์ ถาม "พ่อจะถามคำถามบางอย่าง ที่มีเพียงแค่เราสองคนเท่านั้นที่จะรู้" ดร.วิวัฒน์ กล่าว บทสนทนาระหว่างพ่อลูกดำเนินต่อไป ท่ามกลางความสงสัย ความหวัง และความลับที่ถูกเปิดเผย ดร.ปราชญ์ รู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ครั้งใหญ่ และเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน