เมื่อรินก้าวเท้าเข้าไปในวิหารแห่งเงา ประตูหินสีดำสนิทก็ปิดลงอย่างนุ่มนวล เบื้องหน้าของเขาคือโถงทางเดินอันมืดมิด สองข้างทางเต็มไปด้วยเสาหินขนาดมหึมา สลักเสลาเป็นรูปใบหน้าที่บิดเบี้ยวเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน แสงจากดาบอัคคีส่องสว่างไปได้เพียงไม่กี่เมตร เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ ราวกับว่าที่แห่งนี้ถูกทิ้งร้างมานานนับศตวรรษ "ที่นี่… อบอ้าว และน่าขนลุก" รินพึมพำ เขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ พื้นหินเย็นเยียบภายใต้ฝ่าเท้า เสียงฝีเท้าของเขาดังก้องไปทั่วโถงทางเดินที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงลมที่พัดหวีดหวิวผ่านรอยแยกของกำแพงเป็นระยะ "ไม่น่าแปลกใจที่ตำราโบราณจะกล่าวถึงวิหารแห่งนี้ว่าเป็นสถานที่อันตราย" รินคิด "พลังงานที่แผ่ออกมา… มันหนักอึ้ง และแฝงไปด้วยความโศกเศร้า" เขาเดินมาจนถึงบริเวณโถงกลางขนาดใหญ่ ตรงกลางมีแท่นบูชาหินตั้งอยู่ บนแท่นบูชานั้นมีวัตถุบางอย่างวางอยู่ มันถูกคลุมด้วยผ้าสีดำสนิท แต่ดูเหมือนจะมีแสงเรืองรองลอดออกมาจากใต้ผ้านั้น "นั่น… คือสมบัติโบราณหรือไม่?" รินก้าวเข้าไปใกล้ด้วยความสงสัย แต่ขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปสัมผัส แสงจากดาบอัคคีก็พลันสว่างวาบขึ้นเองอย่างผิดปกติ "วู้ว!" รินผงะถอยหลัง "เกิดอะไรขึ้น?" ทันใดนั้นเอง เงาดำทะมึนก็ปรากฏขึ้นรอบตัวเขา มันก่อตัวขึ้นจากมุมมืดของโถง ค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างเป็นร่างมนุษย์ที่สูงใหญ่ แต่มีใบหน้าที่บิดเบี้ยว และดวงตาที่ลุกไหม้ด้วยเปลวไฟสีดำ "เจ้า… ผู้ถือครองดาบเพลิง" เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากเงาดำนั้น "เจ้าเข้ามายังแดนแห่งความเจ็บปวด… แดนที่วิญญาณถูกจองจำ…" "เจ้าคือใคร?" รินชักดาบอัคคีออกมาพร้อมเผชิญหน้า "เจ้าเป็นผู้พิทักษ์ของสมบัติโบราณงั้นหรือ?" "ข้าคือ… ผู้เฝ้าแห่งวิญญาณ" เงาดำตอบ "ข้าไม่ได้พิทักษ์สมบัติ… แต่ข้าคือส่วนหนึ่งของคำสาปที่ผูกมัดมันไว้… และเจ้า… กำลังจะถูกผูกมัดไปด้วยเช่นกัน" "คำสาป? ข้าไม่เข้าใจ" รินกล่าว "ข้ามาที่นี่เพื่อนำสมบัติโบราณไป… ข้าไม่ต้องการสิ่งใดอีกแล้ว" "ความโลภ… คือจุดเริ่มต้นของความพินาศ" ผู้เฝ้าแห่งวิญญาณกล่าว "เจ้าคิดว่าเจ้าต้องการสมบัติ… แต่แท้จริงแล้ว… เจ้าถูกมันล่อลวง… เช่นเดียวกับคนอื่นๆ ที่มาก่อนเจ้า… พวกเขาล้วนต้องการสิ่งใดสิ่งหนึ่ง… และบัดนี้… พวกเขาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของวิหารนี้… ตลอดกาล" "เป็นไปไม่ได้!" รินสวนกลับ "ข้ามาที่นี่ด้วยเจตนาอันบริสุทธิ์… ข้าต้องการใช้พลังของสมบัติเพื่อปกป้องผู้บริสุทธิ์!" "เจตนาอันบริสุทธิ์… หรือความกลัวที่จะสูญเสีย?" ผู้เฝ้าแห่งวิญญาณหัวเราะเสียงแหบพร่า "เมื่อเจ้าเห็นพลังอำนาจ… เจ้าจะอดใจไม่ไหว… เจ้าจะต้องการมัน… เจ้าจะถูกมันกลืนกิน… เหมือนกับที่ข้า… และทุกๆ คนที่นี่…" ทันใดนั้น เงาดำก็พุ่งเข้าใส่รินด้วยความเร็วสูง รินยกดาบอัคคีขึ้นปัดป้อง แสงเพลิงจากดาบปะทะเข้ากับเงา เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโถง "อ๊าก!" รินร้องขณะที่แรงปะทะส่งเขาถอยหลังไปหลายก้าว "พลังของเจ้า… ช่างแข็งแกร่ง… เจ้าไม่ใช่กอบลินกระจอกแน่ๆ!" "กอบลินเป็นเพียงเศษเสี้ยวของอำนาจแห่งความมืด" ผู้เฝ้าแห่งวิญญาณกล่าว "ข้าคือผลพวงของความปรารถนาอันไร้ขีดจำกัด… ข้าคือเงาที่สะท้อนความอ่อนแอในจิตใจมนุษย์… และเจ้า… กำลังแสดงมันออกมาให้ข้าเห็นแล้ว…" เงาดำโจมตีเข้าใส่อีกครั้ง รินพุ่งเข้าสู้ด้วยดาบอัคคี การต่อสู้เต็มไปด้วยแสงเพลิงสีแดงฉาน และเงาดำที่บิดเบี้ยวไปมา รินพยายามโจมตีจุดอ่อนของคู่ต่อสู้ แต่เงาของมันก็ปรับเปลี่ยนรูปร่างไปมาอย่างรวดเร็ว ทำให้ยากที่จะจับต้อง "เจ้าพยายามโจมตีข้า… แต่เจ้ากำลังโจมตีความกลัวของตัวเอง" ผู้เฝ้าแห่งวิญญาณกล่าว "ยิ่งเจ้าต่อสู้… ยิ่งเจ้าทุ่มเทพลัง… เจ้าก็ยิ่งถูกพลังของวิหารนี้ดูดกลืน… เจ้าจะอ่อนแอลง… และข้าก็จะแข็งแกร่งขึ้น…" รินสังเกตเห็นว่าทุกครั้งที่เขาโจมตี และพลาดเป้า พลังงานบางอย่างดูเหมือนจะถูกดูดออกจากตัวเขาไป ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยล้าลงเรื่อยๆ "นี่มัน… สถานการณ์ที่สิ้นหวังจริงๆ" รินคิด "ถ้าข้าสู้ต่อไป… ข้าจะพ่ายแพ้… แต่ถ้าข้าหยุด… ข้าก็จะถูกกลืนกินอยู่ดี" เขาตัดสินใจเปลี่ยนกลยุทธ์ เขาไม่ได้พุ่งเข้าโจมตีอย่างบ้าคลั่งอีกต่อไป แต่พยายามใช้ดาบอัคคีสร้างวงล้อมแห่งเพลิงเพื่อป้องกันตัวเอง และมองหาโอกาส "ข้าจะยอมแพ้ต่อความมืดง่ายๆ หรอกนะ!" รินตะโกน "ข้าจะพิสูจน์ให้เจ้าเห็นว่า… จิตใจของข้า… ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะครอบงำได้ง่ายๆ!" เขาพุ่งดาบอัคคีลงบนพื้นหิน เกิดประกายไฟลุกโชนเป็นวงกว้าง แสงเพลิงที่ลุกโชนนั้นดูเหมือนจะขับไล่เงาบางส่วนออกไป ทำให้บรรยากาศในโถงกลางดูโปร่งขึ้นเล็กน้อย "เจ้ากำลังดิ้นรน… แต่มันไร้ประโยชน์" ผู้เฝ้าแห่งวิญญาณกล่าว "ความปรารถนา… ความต้องการ… มันคือโซ่ตรวนที่แข็งแกร่งที่สุด" "ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อสนองความปรารถนาของตัวเอง!" รินสวนกลับ "ข้ามาที่นี่เพื่อทำภารกิจ… เพื่อช่วยเหลือผู้คน!" "เช่นนั้น… จงแสดงให้ข้าเห็น" ผู้เฝ้าแห่งวิญญาณกล่าว "ถ้าเจ้าไม่ได้ถูกครอบงำโดยความปรารถนา… หากเจ้าสามารถเอาชนะความกลัวของตัวเองได้… จงพิสูจน์ให้ข้าเห็น" เงาดำเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้พุ่งเข้าโจมตีโดยตรง มันค่อยๆ เคลื่อนที่ไปรอบๆ รินราวกับกำลังจับจ้อง และประเมิน "ข้าจะให้โอกาสเจ้า… ผู้ถือครองดาบเพลิง" เสียงของผู้เฝ้าแห่งวิญญาณดังขึ้น "จงไปที่แท่นบูชานั่น… และเปิดเผยสิ่งที่อยู่ใต้ผ้าสีดำ… หากเจ้าสามารถทนต่อสิ่งที่จะปรากฏ… โดยปราศจากความโลภ… หรือความกลัว… เจ้าจะได้รับสิ่งที่เจ้าตามหา… แต่หากเจ้าล้มเหลว… เจ้าจะกลายเป็นหนึ่งในดวงวิญญาณที่ถูกจองจำตลอดไป…" รินมองไปยังแท่นบูชาด้วยความไม่แน่ใจ แต่เขารู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียวของเขา เขาเดินเข้าไปใกล้แท่นบูชาอย่างช้าๆ มือข้างหนึ่งยังคงจับดาบอัคคีไว้แน่น ส่วนอีกข้างหนึ่งค่อยๆ เอื้อมไปดึงผ้าสีดำที่คลุมอยู่ออกช้าๆ…