รินลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ภาพมายาที่เคยพร่าเลือนตรงหน้าพลันจางหายไป ราวกับถูกชำระล้างด้วยพลังงานบางอย่าง เขาเห็นกอบลินจอมลวงตนนั้นยังคงลอยค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาคู่โตของมันเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะเบ้ปากลงอย่างไม่พอใจ "เจ้า… เจ้าทำได้อย่างไร!" เสียงแหลมเล็กของกอบลินดังขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตา "ภาพมายาของข้า… เป็นสิ่งที่แข็งแกร่งที่สุดในแดนสนธยา! ไม่มีใครเคยฝ่ามันไปได้มาก่อน!" รินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พลังงานจากดาบอัคคีที่สถิตอยู่ข้างกายให้ความอบอุ่นและมั่นคงแก่เขา "ลิเลียบอกข้าว่า ความจริงอยู่ที่ใจของข้า" เขาตอบเสียงหนักแน่น "สิ่งที่ข้าปรารถนามากที่สุดคือการได้พบสมบัติโบราณ และการได้กลับบ้าน… แต่สิ่งเหล่านั้นยังไม่สำคัญเท่ากับภารกิจที่ข้าต้องทำให้สำเร็จ" "ภารกิจงั้นรึ?" กอบลินกระตุกหนวดเส้นเล็กๆ ของมัน "เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำสำเร็จได้ง่ายๆ หรือไร? ในป่าแห่งนี้ ทุกย่างก้าวคือกับดัก ทุกสรรพเสียงคือการหลอกลวง! เจ้ากำลังเดินเข้าสู่ความตายช้าๆ ต่างหาก!" "ข้าไม่กลัว" รินกล่าว "ตราบใดที่ดาบอัคคียังอยู่ข้างกาย และสติของข้ายังคงมั่นคง" "ปากเก่งจริง!" กอบลินร้องแว้ด "ถ้าอย่างนั้น… มาลองสิ่งนี้ดู!" กอบลินดีดนิ้วอีกครั้ง และครั้งนี้ ภาพมายาที่ปรากฏขึ้นก็ยิ่งน่ากลัวและรุนแรงกว่าเดิม มันคือภาพของอสูรเงาที่รินเพิ่งจะต่อสู้ด้วยเมื่อครู่ ร่างเงาทะมึนเหล่านั้นดูราวกับมีชีวิต พวกมันกรีดร้อง เสียงแหลมคมดังระงมไปทั่วป่า มุ่งตรงเข้ามาหาเขาจากทุกทิศทาง "นี่มัน… ไม่ใช่ภาพลวงตา!" รินอุทานเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงลมที่ปะทะกับใบหน้า และไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามา "ฮ่า ฮ่า ฮ่า!" กอบลินหัวเราะเสียงดัง "ข้าไม่จำเป็นต้องใช้ภาพลวงตาเสมอไป! ข้าสามารถควบคุมเงา และเปลี่ยนมันให้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตได้! พวกมันคือส่วนหนึ่งของข้า! และข้า… คือผู้ควบคุมทุกสิ่งในป่าแห่งนี้!" รินเตรียมพร้อมรับมือ เขาหมุนดาบอัคคีในมือ เปลวเพลิงสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นราวกับจะสลายหมอกสีเทา "ถ้าเจ้าเป็นผู้ควบคุม ก็แสดงให้ข้าเห็นว่าเจ้าจะควบคุมสิ่งใดได้บ้าง!" เขากระโจนเข้าใส่ร่างเงาที่พุ่งเข้ามาอย่างไม่ลังเล ดาบอัคคีฟาดฟันออกไป เปลวเพลิงอันร้อนแรงเผาไหม้ร่างเงาเหล่านั้นจนสลายหายไปในอากาศ แต่ไม่นานนัก ร่างเงาใหม่ก็ปรากฏขึ้นมาแทนที่ ราวกับไม่มีวันหมดสิ้น "เจ้าจะสู้ไปเรื่อยๆ อย่างนั้นรึ?" กอบลินถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "เจ้าไม่มีวันชนะหรอก! ยิ่งเจ้าสู้มากเท่าไหร่… พลังงานของเจ้าก็จะยิ่งหมดไป! จนสุดท้าย… เจ้าก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของความมืดนี้เหมือนกับทุกๆ คนที่หลงเข้ามา!" รินเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าจริงๆ เขาไม่เคยเผชิญหน้ากับศัตรูที่โจมตีได้ไม่หยุดหย่อนเช่นนี้มาก่อน ร่างเงาเหล่านั้นดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ หรือบางที… เขาอาจจะกำลังอ่อนแอลงเอง "ข้า… ข้าไม่ยอมแพ้!" รินกัดฟันกรอด เขารวบรวมพลังทั้งหมดที่มี ส่งเปลวเพลิงให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง ดาบอัคคีกลายเป็นวงแหวนแห่งไฟที่หมุนรอบตัวเขา ปัดป้องร่างเงาที่พุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง "ระวัง! ริน!" เสียงของลิเลียดังขึ้นในหัวอีกครั้ง "กอบลินตนนั้น… มันไม่ได้มีพลังเพียงแค่นี้! มันจะใช้พลังแห่งความสิ้นหวังของเจ้า! จงหาจุดอ่อนของมัน!" "จุดอ่อน?" รินคิดอย่างรวดเร็ว "มันบอกว่ามันควบคุมเงา… แล้วอะไรที่ตรงกันข้ามกับเงา?" แสงสว่าง… รินเหลือบมองไปที่ดาบอัคคีในมือ แสงสว่างที่เปล่งประกายออกมาจากดาบ… นี่แหละคือพลังที่ตรงกันข้ามกับเงามืด! "ถ้าเจ้าเป็นผู้ควบคุมเงา…" รินตะโกน "ข้าก็จะใช้แสงสว่างทำลายพวกมัน!" เขารวบรวมพลังงานทั้งหมดที่มี ส่งเข้าไปในดาบอัคคี แสงสว่างจากดาบพลันสว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง จนทำให้กอบลินต้องหรี่ตาลง ภาพมายาของอสูรเงาที่อยู่รอบตัวรินเริ่มสั่นไหว และค่อยๆ เลือนหายไป "ไม่นะ! เป็นไปไม่ได้!" กอบลินร้องเสียงหลง "แสงสว่าง… แสงสว่างจะทำลายข้าไม่ได้!" "มันไม่ใช่แค่แสงสว่าง" รินกล่าว "แต่มันคือแสงแห่งความหวัง… แสงแห่งความมุ่งมั่น… แสงที่เกิดจากจิตใจที่ไม่ยอมแพ้!" รินก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง มือข้างหนึ่งถือดาบอัคคีที่เปล่งประกายดั่งดวงอาทิตย์ มืออีกข้างหนึ่งกำแน่นราวกับจะบดขยี้บางสิ่งบางอย่าง "เจ้า… เจ้าคิดจะทำอะไร!" กอบลินถามอย่างหวาดกลัว "ข้าจะทำให้เจ้าเผชิญหน้ากับความจริง!" รินกล่าว "ว่าเจ้าไม่ใช่ผู้ควบคุมทุกสิ่ง! เจ้าเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่หลบซ่อนอยู่ในความมืด และอาศัยความกลัวของผู้อื่นเพื่อดำรงอยู่!" รินพุ่งดาบอัคคีตรงไปยังกอบลิน แสงสว่างอันเจิดจ้าพุ่งทะลุผ่านร่างของกอบลินไป ร่างของมันเริ่มสั่นสะท้าน และค่อยๆ จางหายไป ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่มาก่อน "เจ้า… เจ้าจะเสียใจ… เจ้าจะเสียใจที่…!" เสียงของกอบลินขาดหายไปพร้อมกับร่างของมันที่สลายไปในอากาศ เมื่อกอบลินหายไป หมอกสีเทาก็เริ่มจางลงไป แสงสว่างจากดาบอัคคีส่องสว่างไปได้ไกลกว่าเดิม รินพบว่าตัวเองยืนอยู่บนเส้นทางที่ทอดยาวเข้าไปในป่า ทางเดินที่เคยดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด บัดนี้กลับดูชัดเจนขึ้น "ข้า… ข้าทำสำเร็จแล้ว" รินพึมพำ เขาเหนื่อยอ่อน แต่ก็รู้สึกภูมิใจในตัวเอง "เจ้าทำได้ดีมาก ริน" เสียงของลิเลียดังขึ้นในหัว "แต่จำไว้… การเดินทางของเจ้ายังอีกยาวไกล" "ข้าเข้าใจแล้ว" รินตอบ "ต่อไป… จะเป็นอะไรอีก?" เขาเดินต่อไปตามเส้นทางที่ปรากฏขึ้นข้างหน้า หัวใจเต้นแรงด้วยความคาดหวัง และความกังวลปะปนกันไป