ชานนท์นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน จ้องมองไปยังแผนที่เก่าแก่ที่เขาได้มาจากบ้านของภัทร แผนที่นั้นถูกวาดขึ้นด้วยลายมือที่ไม่คุ้นเคย และมีสัญลักษณ์แปลกประหลาดปรากฏอยู่หลายจุด เขาเคยสำรวจแผนที่นี้มาแล้วหลายครั้ง แต่ก็ยังไม่สามารถหาจุดเชื่อมโยงที่ชัดเจนได้ “ต้องมีอะไรที่ฉันมองข้ามไปแน่ๆ” เขาพึมพำกับตัวเอง เขากลับไปไล่อ่านบันทึกของภัทรอีกครั้ง บันทึกที่เต็มไปด้วยข้อความที่คลุมเครือเกี่ยวกับ “สถานที่ที่ถูกลืม” และ “พลังที่หลับใหล” “ภัทร… คุณกำลังตามหาอะไรกันแน่?” เขาตัดสินใจติดต่ออารักษ์ นักโบราณคดีผู้เชี่ยวชาญที่เขาเคยขอความช่วยเหลือในคดีนี้มาก่อน “สวัสดีครับคุณอารักษ์ ผมชานนท์ครับ” “คุณชานนท์! ว่าไงครับ มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่า?” เสียงของอารักษ์ดังมาจากปลายสาย ฟังดูร่าเริงเช่นเคย “ผมมีแผนที่เก่าชิ้นหนึ่งครับ แล้วก็มีสัญลักษณ์แปลกๆ ที่ผมไม่แน่ใจว่าคืออะไร” ชานนท์อธิบาย “โอ้ สัญลักษณ์โบราณนี่เป็นเรื่องที่ผมถนัดเลยครับ! ส่งมาให้ผมดูสิครับ” อารักษ์ตอบรับอย่างกระตือรือร้น ชานนท์รีบถ่ายรูปแผนที่และสัญลักษณ์ต่างๆ แล้วส่งไปให้อารักษ์ทางอีเมล “รอสักครู่นะครับ ผมจะลองตรวจสอบดู” เวลาผ่านไปประมาณสิบนาที อารักษ์ก็โทรกลับมา “คุณชานนท์ครับ! นี่มันน่าทึ่งมาก!” อารักษ์ร้องอุทานด้วยความตื่นเต้น “คุณเจออะไรครับ?” “สัญลักษณ์พวกนี้… มันเป็นภาษาโบราณของกลุ่มชนที่เคยอาศัยอยู่ในแถบนี้เมื่อพันกว่าปีก่อน พวกเขาเป็นที่รู้จักในฐานะ ‘ผู้พิทักษ์แห่งสายน้ำ’ ครับ” “ผู้พิทักษ์แห่งสายน้ำ?” ชานนท์ทวนคำ “แล้วแผนที่นี่ล่ะครับ?” “แผนที่นี่… ดูเหมือนจะชี้ไปยังแหล่งน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่สาบสูญไปแล้วครับ” อารักษ์กล่าวต่อ “ตำนานเล่าว่าแหล่งน้ำแห่งนี้มีพลังในการรักษา และเป็นที่เก็บรักษาวัตถุโบราณอันล้ำค่า” “วัตถุโบราณ… เหมือนกับที่กลุ่มนักบวชแห่งเงามรณะกำลังตามหาอยู่หรือเปล่าครับ?” ชานนท์ถาม “มีความเป็นไปได้สูงครับ! กลุ่มนักบวชแห่งเงามรณะ กับ ผู้พิทักษ์แห่งสายน้ำ อาจจะมีความเชื่อมโยงกันบางอย่าง” อารักษ์ตอบ “และถ้าแหล่งน้ำนั้นถูกค้นพบ… พลังที่ซ่อนอยู่ก็อาจจะถูกปลุกขึ้นมา” “คุณพอจะบอกได้ไหมครับว่าแหล่งน้ำนั้นอยู่ที่ไหน?” “จากสัญลักษณ์บนแผนที่… ผมคาดว่าน่าจะอยู่ในเขตป่าลึกทางตอนเหนือของจังหวัดครับ บริเวณนั้นมีภูเขาและแม่น้ำหลายสาย” อารักษ์อธิบาย “ขอบคุณมากครับคุณอารักษ์” ชานนท์กล่าว “ผมจะช่วยคุณหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับ ‘ผู้พิทักษ์แห่งสายน้ำ’ นะครับ” อารักษ์ให้คำมั่น หลังจากวางสาย ชานนท์ก็มองไปยังแผนที่อีกครั้ง เขาเริ่มเห็นภาพที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ “ป่าลึกทางตอนเหนือ… แหล่งน้ำศักดิ์สิทธิ์… นี่แหละคือ ‘ประตู’ ที่ภัทรตามหา” เขารู้ว่าตัวเองต้องไปที่นั่น เขาต้องไปให้ถึงก่อนที่กลุ่มคนชุดดำจะไปถึง ชานนท์เริ่มเตรียมอุปกรณ์สำหรับการเดินทาง เขาหยิบเสื้อผ้าที่เหมาะสมสำหรับป่า อุปกรณ์ยังชีพ และปืนพกที่เขาพกติดตัวเสมอ “ถ้าพวกมันต้องการจะรักษา ‘สมดุล’ ด้วยการฆ่าคน… ผมก็ต้องไปหยุดยั้งพวกมัน” เขาตัดสินใจที่จะไม่บอกสารวัตรทรงพลในทันที เขาอยากจะไปสำรวจสถานที่นั้นด้วยตัวเองก่อน เพื่อประเมินสถานการณ์ เขาขับรถออกจากเมืองในช่วงบ่ายแก่ๆ มุ่งหน้าไปยังทิศเหนือ สภาพอากาศเริ่มแปรปรวน มีเมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นบนท้องฟ้า “ดูเหมือนว่าฝนจะตกอีกแล้ว” เขาพึมพำ เมื่อเดินทางมาถึงบริเวณใกล้เคียงกับเขตป่าลึก ชานนท์ก็จอดรถไว้ที่ริมทาง จากนั้น เขาก็เริ่มเดินเท้าเข้าไปในป่า ป่าทึบแห่งนี้ดูแตกต่างจากป่าที่เขาเคยเข้าไปมาก ต้นไม้สูงใหญ่ปกคลุมแสงแดดจนเกือบหมด ทำให้บรรยากาศภายในป่าดูมืดครึ้มและน่าขนลุก เสียงสัตว์ป่าดังแว่วมาเป็นระยะๆ ผสมกับเสียงใบไม้แห้งที่ถูกเหยียบย่ำ ชานนท์เดินตามแผนที่อย่างระมัดระวัง เขาใช้เข็มทิศและแผนที่ประกอบกันเพื่อหาทิศทาง “ตามแผนที่แล้ว… แหล่งน้ำน่าจะอยู่ไม่ไกลจากนี่” เขาเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งพบกับร่องรอยบางอย่าง… รอยเท้าที่เพิ่งจะเกิดขึ้นบนพื้นดินที่ชื้นแฉะ “มีคนมาที่นี่ก่อนแล้ว…” เขาขมวดคิ้ว รอยเท้าเหล่านั้นชี้ไปยังทิศทางที่เขาจะต้องไป “เป็นพวกมันแน่ๆ” ชานนท์เร่งฝีเท้าขึ้น เขารู้สึกได้ถึงความเร่งรีบที่เพิ่มมากขึ้น ฝนเริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้ง คราวนี้หนักกว่าเดิม เม็ดฝนที่ตกลงมากระทบกับใบไม้หนาทึบ ทำให้เสียงฝีเท้าของเขาถูกบดบัง เขาเดินต่อไป จนกระทั่งได้ยินเสียงน้ำ… เสียงน้ำที่ไหลเอื่อยๆ “นั่นไง!” เขาผลักกิ่งไม้ที่รกทึบออกไป แล้วก็พบกับภาพที่อยู่เบื้องหน้า… มันคือลำธารสายเล็กๆ สายหนึ่ง ที่ไหลคดเคี้ยวไปตามโขดหิน แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่าคือ… บริเวณริมลำธารนั้น มีซากปรักหักพังของสิ่งก่อสร้างโบราณที่ถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์และมอส “นี่คือ ‘ประตู’ สินะ…” ชานนท์กล่าว เขาเดินเข้าไปใกล้ๆ ซากปรักหักพังนั้นอย่างช้าๆ สายตาของเขากวาดสำรวจไปรอบๆ อย่างละเอียด ทันใดนั้นเอง เขาก็เห็น… เห็นกลุ่มคนในชุดดำ ยืนล้อมวงอยู่กลางซากปรักหักพังนั้น กำลังทำพิธีกรรมบางอย่าง และตรงกลางวง… มีแท่นหินโบราณตั้งอยู่ บนแท่นหินนั้น… มีวัตถุบางอย่างวางอยู่… มันคือ… กล่องไม้โบราณ “ไม่นะ…” ชานนท์อุทานเบาๆ เขารู้สึกเหมือนถูกตอกย้ำด้วยความจริงที่น่าตกใจ “ภัทร… นายไม่ได้กำลังตามหาสถานที่… นายกำลังตามหา ‘สิ่งนี้’ อยู่สินะ” “และพวกมัน… ก็กำลังจะนำ ‘สิ่งนี้’ ไปใช้”