“นี่มัน… เรื่องอะไรกัน…?” พิมรดากระซิบ. สมุดบันทึกเล่มนี้… มันเหมือนกับระเบิดเวลา. มันพลิกผันทุกอย่างที่เธอเคยเชื่อ. ‘เงาในกระจก’ ที่เสียชีวิตไป… เขาไม่ใช่ ‘เงาในกระจก’ ตัวจริง? แล้ว… ‘เงาสะท้อน’… ผู้ช่วยรัฐมนตรี… เขา… กำลังวางแผนอะไรกันแน่? เธออ่านบันทึกนั้นซ้ำๆ. “เขา… ได้ขอให้ฉัน… ช่วยเขา… ด้วยการ… หลอกลวง… ทุกคน… ให้เชื่อว่า… ฉันคือ… ‘เงาในกระจก’… และ… คุณหลวง… คือ… ศัตรู… ของฉัน… เพื่อ… ที่เขา… จะสามารถ… ลอบสังหาร… คุณหลวง… ได้อย่างแนบเนียน… และ… โยนความผิด… ให้กับ… ‘เงาสะท้อน’… ตัวจริง…” ‘เงาสะท้อน’ ตัวจริง? หมายความว่า… คนที่ตายไป… ไม่ใช่ ‘เงาสะท้อน’ ตัวจริง? แล้ว… คนที่สารวัตรนทีจับกุม… คนที่ทุกคนเชื่อว่าเป็น ‘เงาสะท้อน’… คือใคร? ความสับสนถาโถมเข้ามา. มันเหมือนกับการมองเข้าไปในกระจกที่บิดเบี้ยว. ภาพที่เห็น… ไม่ใช่ความจริงทั้งหมด. เธอรู้สึกได้ถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามา. บางที… เรื่องราวทั้งหมด… อาจจะซับซ้อนกว่าที่คิด. เธอจำได้ว่า… ตอนที่ ‘เงาในกระจก’ ที่เสียชีวิตไป… เขาบอกว่า… เขาคือ ‘เงาในกระจก’… และ ‘เงาสะท้อน’ คือคนที่ฆ่าคุณหลวง. แต่… บันทึกนี้… กลับบอกตรงกันข้าม. “เป็นไปไม่ได้…!” พิมรดาอุทาน. เธอเดินไปที่หน้าต่าง. มองออกไปยังสวนที่เคยสงบ. แต่ตอนนี้… มันกลับรู้สึกน่ากลัว. เธอรู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องเธออยู่. ทันใดนั้น… เธอได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง. เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย. หัวใจของเธอเต้นแรง. เธอหันกลับไปมอง. “คุณ… คุณธนาธร?” พิมรดาถาม. ธนาธรเดินเข้ามาในห้องทำงาน. ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้า. แต่ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น. “คุณ… คุณมาทำอะไรที่นี่?” “ผม… ขอโทษครับคุณพิมรดา” ธนาธรพูด. “ผม… ไม่ได้ต้องการจะหลอกคุณ. แต่… ผมจำเป็นต้องทำ.” “คุณ… หลอกลวงฉัน…?” พิมรดาถาม. เธอจำได้ว่าธนาธรเคยพูดว่าเขาจะช่วยเธอ… เขาจะพิสูจน์ตัวเอง. แต่นี่มันคืออะไร? “ใช่ครับคุณพิมรดา” ธนาธรยอมรับ. “ผม… คือ ‘เงาสะท้อน’… ตัวจริง.” คำพูดของธนาธรทำเอาพิมรดาแทบยืนไม่อยู่. ธนาธร… คนที่เธอเคยไว้ใจ… คนที่เธอเคยคิดว่าบริสุทธิ์… คือ ‘เงาสะท้อน’… ตัวจริง? “ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้!” พิมรดาตะโกน. “คุณ… คุณสมชาย… เขาบอกว่า… เขาเห็นคุณ… ฆ่าคุณหลวง!” “คุณสมชาย… เขา… เขาถูกหลอกใช้ครับคุณพิมรดา” ธนาธรพูด. “เขาเห็น… คนอื่น… ทำร้ายคุณหลวง… แต่… เขาเข้าใจผิด… คิดว่าเป็นผม.” “แล้ว… ใคร… คือคนที่คุณสมชายเห็น…?” พิมรดาถาม. เธอเริ่มจะสับสนมากยิ่งขึ้น. “เขาคือ… ‘เงาในกระจก’… ตัวปลอม… คนที่ผม… จ้างมา… เพื่อ… แลกเปลี่ยน… กับ… หลักฐาน… ที่จะมัดตัว… ‘เงาสะท้อน’… ตัวจริง…” ธนาธรพูด. “ผม… ต้องการให้คุณหลวง… รอดชีวิต… และ… ผมต้องการ… ให้ความยุติธรรม… เกิดขึ้น.” “คุณ… คุณสมชาย… ที่ตายไป… เขาคือ ‘เงาในกระจก’… ตัวปลอม…?” พิมรดาทวนคำ. “แล้ว… แล้ว ‘เงาในกระจก’… ตัวจริง… คือใคร…?” “เขาคือ… ผม… ครับคุณพิมรดา” ธนาธรตอบ. “ผม… คือ ‘เงาในกระจก’… ตัวจริง. และ… ผม… ก็คือ… ‘เงาสะท้อน’… ตัวจริง… เช่นกัน.” “นี่มัน… หมายความว่าอย่างไรคะ?” พิมรดาถาม. เธอไม่เข้าใจ. “ผม… คือคนที่… คุณหลวง… รักและไว้ใจ… มากที่สุด… ครับ” ธนาธรพูด. “ผม… เป็นลูก… ของคุณหลวง… ครับ… คุณหลวง… ไม่เคยแต่งงาน… กับแม่ของคุณ… ครับ… และ… แม่ของคุณ… เธอ… เธอเคย… เป็น… คนรัก… ของคุณหลวง… มาก่อน… แต่… เขา… เลิกกัน… เพราะ… เขา… ไม่ต้องการให้… ความจริง… เกี่ยวกับ… ธุรกิจ… ของเขา… ถูกเปิดเผย…” พิมรดาถึงกับทรุดฮวบลง. หัวใจของเธอเต้นระรัว. เธอคือ… ลูกของคุณหลวง? ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามา. ทั้งความรัก… ความเสียใจ… และความสับสน. “คุณ… คุณเป็น… ลูกของคุณหลวง…?” พิมรดาถาม. น้ำตาไหลอาบแก้ม. “แล้ว… แล้วพินัยกรรม… ที่คุณหลวง… เขียนไว้… ให้ฉัน… มัน… หมายความว่าอย่างไร…?” “พินัยกรรมฉบับนั้น… ถูกเขียนขึ้น… ก่อนที่ผมจะรู้ว่า… ผมเป็นลูกของคุณหลวงครับคุณพิมรดา” ธนาธรตอบ. “คุณหลวง… ท่าน… คิดว่า… ผม… กำลังจะ… หักหลัง… ท่าน… เพราะ… ผม… พยายามจะ… เปิดโปง… การทุจริต… ของท่าน… แต่… จริงๆ แล้ว… ผม… กำลังพยายาม… จะช่วย… ท่าน… จาก… ‘เงาสะท้อน’… คนนั้น…” “แล้ว… ‘เงาสะท้อน’… คนนั้น… คือใคร…?” พิมรดาถาม. “เขาคือ… ‘คุณสมชาย’… ครับคุณพิมรดา” ธนาธรตอบ. “คุณสมชาย… เขาเป็นคนที่… ทุจริต… และ… คอร์รัปชั่น… ในวงการ… เขา… ใช้ตำแหน่ง… คนสวน… เป็นข้ออ้าง… ในการ… เข้าถึงข้อมูล… และ… คอย… แสวงหา… ผลประโยชน์… จาก… คุณหลวง… และ… เขา… ต้องการ… ซ่อน… ความผิด… ของเขา… ด้วยการ… ทำให้… ทุกคน… เชื่อว่า… ผม… คือ… ‘เงาสะท้อน’… และ… คุณหลวง… คือ… ศัตรู…” “แล้ว… แล้วคุณสมชาย… ที่ตายไป… เขา… เขาคือ… ‘เงาสะท้อน’… ตัวปลอม…?” พิมรดาถาม. “ใช่ครับ” ธนาธรตอบ. “เขา… คือคนที่… ผม… จ้างมา… เพื่อ… แลกกับ… ความปลอดภัย… ของผม… และ… เพื่อ… ปกป้อง… คุณพิมรดา… จาก… ‘เงาสะท้อน’… ตัวจริง….” “แล้ว… คุณหลวง… ที่ตายไป… เขา… เขาคือใคร…?” พิมรดาถาม. เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะจมดิ่งลงไปในความจริงที่ซับซ้อน. “คุณหลวง… ท่าน… ไม่ได้ตาย… ครับคุณพิมรดา” ธนาธรตอบ. “ท่าน… กำลัง… ซ่อนตัว… อยู่… ครับ… ท่าน… รู้ว่า… ‘เงาสะท้อน’… ตัวจริง… กำลังจะ… มา… และ… ท่าน… ต้องการ… ให้ผม… ช่วย… ท่าน… ในการ… เปิดโปง… ‘เงาสะท้อน’… ตัวจริง…” “ไม่จริง…! คุณหลวง… ตายแล้ว!” พิมรดาตะโกน. เธอไม่สามารถยอมรับความจริงนี้ได้. “ไม่ครับคุณพิมรดา” ธนาธรตอบ. “คุณหลวง… ท่าน… ต้องการ… ให้ทุกคน… เชื่อว่า… ท่านตายแล้ว… เพื่อ… ที่จะ… ล่อให้… ‘เงาสะท้อน’… ตัวจริง… ออกมา…” “แล้ว… แล้วใคร… คือ… ‘เงาสะท้อน’… ตัวจริง…?” พิมรดาถาม. เธอต้องการคำตอบที่ชัดเจน. ธนาธรเดินไปที่หน้าต่าง. เขามองออกไปข้างนอก. “เขาคือ… คนที่… กำลังจะมา…” ทันใดนั้น… เสียงรถยนต์ก็ดังเข้ามา….