ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้สารวัตรกวินน์และพลตำรวจตรีสมศักดิ์ถึงกับชะงักงัน น้ำฝนยืนนิ่งอยู่ที่รถเก๋งคันสีดำสนิท ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว และสิ่งที่ไหลลงมาจากใบหน้าของเธอ… ไม่ใช่น้ำตา… หากแต่เป็น… เลือด! “น้ำฝน!” สารวัตรกวินน์ตะโกน พลางรีบวิ่งเข้าไป เอกสารสีน้ำตาลที่เธอถือไว้ หลุดร่วงลงจากมือ ตกกระจายไปทั่วบริเวณลานจอดรถ “เขา… เขาทำ…” น้ำฝนพูดเสียงแผ่วเบา ลมหายใจติดขัด สารวัตรกวินน์ประคองร่างของน้ำฝนไว้ เธอเซถลาลงสู่พื้นอย่างช้าๆ บนหน้าอกของเธอ… มีรอยเลือดแดงฉาน… และปลายมีดสั้นเล่มเล็ก… โผล่ออกมาจากรอยนั้น! “ไม่จริง!” พลตำรวจตรีสมศักดิ์ร้องอุทาน “เขา… มาจาก… ข้างหลัง…” น้ำฝนพยายามพูด แต่เสียงก็แผ่วลงเรื่อยๆ สารวัตรกวินน์มองไปรอบๆ ด้วยความสิ้นหวัง เขาเห็นเงาร่างสีดำทะมึน กำลังวิ่งหนีหายไปในความมืดของค่ำคืน “แก! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” เขาตะโกน แต่ก็สายเกินไป น้ำฝนค่อยๆ หลับตาลงอย่างช้าๆ ลมหายใจสุดท้ายของเธอขาดหายไป… ท่ามกลางกองเอกสารที่ร่วงหล่น… และรอยเลือดที่เปื้อนพื้นลานจอดรถ สารวัตรกวินน์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลาย เขาไม่เคยรู้สึกเสียใจและโกรธแค้นขนาดนี้มาก่อน ความตั้งใจที่จะค้นหาความจริง เพื่อปกป้องผู้บริสุทธิ์… กลับกลายเป็น… การนำพาหายนะมาสู่พวกเขา “น้ำฝน…!” เขาพึมพำ ชื่อของเธอเบาๆ พลตำรวจตรีสมศักดิ์เองก็ดูสลดใจ เขาเดินไปหยิบเอกสารที่ร่วงหล่นขึ้นมา “นี่คงจะเป็นหลักฐานที่เขาต้องการจะทำลายจริงๆ” เขากล่าว สารวัตรกวินน์มองไปที่ซองเอกสารสีน้ำตาล และตราประทับรูปนกยูงบนมัน เขาพยายามรวบรวมสติ “เราต้องรีบตรวจสอบเอกสารพวกนี้ให้เร็วที่สุดครับ” เขากล่าว ทั้งสองช่วยกันเก็บเอกสารที่กระจัดกระจาย กลิ่นเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นกระดาษเก่า ทำให้บรรยากาศยิ่งดูน่าหดหู่ เมื่อกลับมาที่ห้องทำงาน สารวัตรกวินน์หยิบกล่องไม้สลักรูปนกยูงขึ้นมา เขาเปิดมันออกอีกครั้ง และมองไปที่ซองจดหมายสีดำสนิท “เงาในกระจก… ที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง…” เขาอ่านข้อความนั้นซ้ำ “น้ำฝน… ถูกกลืนกินไปแล้ว… โดยเงาของเขา…” เขาหยิบรูปถ่ายที่คุณอัคนีส่งมอบถุงเงินให้กับชายคนหนึ่งออกมาดูอีกครั้ง “คุณอัคนี… คนที่ท่านเศรษฐีไว้ใจที่สุด… และเป็นคนร้ายที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด… แต่… ทำไมเขาถึงต้องทำขนาดนี้?” พลตำรวจตรีสมศักดิ์นั่งลงบนเก้าอี้ “มันต้องมีเหตุผลที่ลึกซึ้งกว่านั้นแน่ๆ กวินน์ ไม่ใช่แค่เรื่องเงินทอง” สารวัตรกวินน์พยักหน้าเห็นด้วย เขาหยิบแผนที่โบราณออกมาอีกครั้ง รอยเลือดที่แห้งกรังบนนั้น ชวนให้นึกถึงความโหดร้ายที่เขาเพิ่งประสบมา “เกาะแห่งนี้… และสัญลักษณ์ต่างๆ บนแผนที่… มันคืออะไรกันแน่?” เขานึกถึงคำพูดของคนร้าย “แก… จะต้องชดใช้… สำหรับการทรยศ…” “การทรยศ? ใครทรยศใคร?” ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิด จู่ๆ สายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่มุมล่างของแผนที่ ตรงที่เคยมีรอยเลือดจางๆ “อะไรน่ะ?” เขาหยิบแว่นขยายมาส่องดู มีตัวอักษรเล็กๆ ที่ถูกเขียนทับด้วยหมึกสีดำจางๆ คล้ายกับที่เขาพบก่อนหน้านี้… “นี่มัน…” สารวัตรกวินน์ค่อยๆ ขูดหมึกที่ทับอยู่ออกช้าๆ เมื่อหมึกจางๆ หลุดออกไป ตัวอักษรที่ปรากฏขึ้น… ทำให้เขาลืมหายใจ “…คนใน… คือ… แม่…” “แม่?” สารวัตรกวินน์พูดเสียงสั่น “แม่ของใคร?” พลตำรวจตรีสมศักดิ์มองหน้าสารวัตรกวินน์ด้วยความแปลกใจ “แม่ของท่านเศรษฐี… หรือ… แม่ของ… คุณอัคนี?” คำถามนี้… คือจุดที่พลิกผันของคดี… และกำลังจะนำไปสู่ความจริงที่ซ่อนเร้น… และน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม…