เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นจากโถงทางเดิน นำมาซึ่งบรรยากาศของความตึงเครียดที่แผ่กระจายไปทั่วห้องทำงานของธนกร เขามองไปยังประตูที่กำลังจะเปิดออกอย่างใจจดใจจ่อ "คุณสมชาย..." ธนกรเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของคุณสมชายปรากฏขึ้นที่หน้าประตู รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา แม้ว่าแววตาจะยังคงฉายแววแห่งความกังวล คุณสมชายก้าวเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้องทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารราวกับจะหาที่ยึดเหนี่ยว "คุณธนกร... คุณหญิงอรทัย..." คุณสมชายพยักหน้าให้ทั้งสองคนที่นั่งรออยู่ "เชิญนั่งครับคุณสมชาย" คุณหญิงอรทัยกล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น แต่แฝงไปด้วยความจริงจัง คุณสมชายทรุดตัวลงบนเก้าอี้ที่เตรียมไว้ เขาก้มหน้ามองมือของตัวเองที่วางอยู่บนหน้าขา "คุณสมชายครับ ผมดีใจที่คุณตัดสินใจมาพบผม" ธนกรกล่าว "ผมเข้าใจดีว่าคุณกำลังกลัว... แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมจะอยู่เคียงข้างคุณ" คุณสมชายเงยหน้าขึ้นมองธนกร แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว "ผม... ผมไม่รู้ว่าผมควรจะทำอย่างไรดีครับคุณธนกร" "คุณสมชายครับ คุณรู้ความจริงใช่ไหมครับ? คุณรู้ว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังการเปลี่ยนแปลงพินัยกรรมของท่านประธาน" ธนกรถามอย่างนุ่มนวล คุณสมชายพยักหน้าช้าๆ "ผม... ผมรู้ครับ" "ใครคือคนคนนั้นครับคุณสมชาย?" คุณหญิงอรทัยเร่งถาม คุณสมชายสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาหลับตาลงชั่วครู่ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า "เป็น... คุณวิษณุครับ" คุณสมชายกล่าวเสียงแผ่วเบา คำตอบของคุณสมชายทำให้ธนกรและคุณหญิงอรทัยมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง แม้ว่าก่อนหน้านี้พวกเขาจะคาดเดาว่าเป็นเขา แต่การได้ยินคำยืนยันโดยตรงก็ยังคงสร้างความสะเทือนใจ "คุณวิษณุ? เขาทำไปได้อย่างไร?" ธนกรถาม "ผม... ผมเคยเห็นเขาเข้ามาพบท่านประธานบ่อยครั้งในช่วงที่ท่านประธานพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลครับ" คุณสมชายเริ่มเล่า "ตอนแรกผมก็ไม่คิดอะไรมาก... แต่แล้ววันหนึ่ง ผมบังเอิญไปเห็นเขาอยู่ในห้องเก็บเอกสารของโรงแรมที่ผมเคยทำงาน... เขากำลังแอบถ่ายเอกสารบางอย่างอยู่" "เอกสารเกี่ยวกับอะไรครับ?" อิงฟ้าที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องถาม "ผมไม่แน่ใจครับ... แต่มันดูเหมือนจะเป็นเอกสารสำคัญเกี่ยวกับทรัพย์สินของท่านประธาน" คุณสมชายตอบ "ผมพยายามจะเข้าไปถามเขา แต่เขาก็รีบเก็บของและเดินจากไปอย่างรวดเร็ว... หลังจากนั้นไม่นาน ผมก็ถูกย้ายไปแผนกอื่น... ผมรู้ว่าเขาทำอะไรบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง" "แล้วเอกสารฉบับร่างพินัยกรรมที่ถูกเบิกไปล่ะครับคุณสมชาย? คุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนั้นหรือไม่?" ธนกรถาม คุณสมชายส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว "ไม่ครับ! ผมไม่ได้เบิกเอกสารนั้นไป ผม... ผมแค่เห็นคุณวิษณุทำเรื่องบางอย่างที่น่าสงสัย... และผมก็กลัวเขามากเกินกว่าจะพูดอะไร" "คุณสมชายครับ ท่านประธานได้ทำพินัยกรรมฉบับสุดท้ายไว้ก่อนเสียชีวิต... แต่มันถูกแก้ไขโดยบุคคลภายนอก... คุณเห็นใครเข้ามาในห้องทำงานของท่านประธานในช่วงเวลาดังกล่าวบ้างไหมครับ?" คุณหญิงอรทัยถาม "ผม... ผมเห็นคุณวิษณุเข้ามาครับ" คุณสมชายกล่าว "เขาเข้ามาในช่วงที่ผมกำลังจะเลิกงานพอดี... เขาบอกว่ามีเรื่องด่วนต้องปรึกษาท่านประธาน... ผมก็ปล่อยเขาเข้าไป... ตอนนั้นผมก็ไม่คิดว่าจะมีอะไร... แต่พอมาทราบข่าว... ผมก็รู้สึกผิดมาก" "แล้วคุณวุฒิ คุณสมชายรู้จักเขาดีแค่ไหนครับ?" ธนกรถาม "คุณวุฒิ... เขาก็เป็นคนดีนะครับ... แต่ผมเคยได้ยินมาว่าช่วงนี้เขามีปัญหาเรื่องการเงินอย่างหนัก... อาจจะเป็นไปได้ว่าเขาถูกคุณวิษณุหลอกใช้" คุณสมชายตอบอย่างลังเล "ผมเข้าใจครับคุณสมชาย" ธนกรกล่าว "ข้อมูลที่คุณให้มานี้มีค่ามากจริงๆ" "ผม... ผมอยากจะขอโทษทุกๆ คนด้วยนะครับ" คุณสมชายกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ผมรู้ว่าผมควรจะพูดอะไรบางอย่างตั้งแต่แรก... แต่ผมกลัว... กลัวจริงๆ" "การที่คุณกล้ามาพูดความจริงในวันนี้ ถือเป็นเรื่องที่น่ายกย่องมากแล้วครับคุณสมชาย" คุณหญิงอรทัยให้กำลังใจ "เราจะช่วยคุณเอง" ธนกรพยักหน้าเห็นด้วย "คุณสมชายครับ ตอนนี้เรามีข้อมูลที่ชัดเจนแล้ว เราจะดำเนินการตามกฎหมายต่อไป... และผมจะดูแลเรื่องความปลอดภัยของคุณเอง" คุณสมชายมองธนกรด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังเป็นครั้งแรก เขาเริ่มรู้สึกว่าอาจจะมีทางออกสำหรับปัญหาที่เขากำลังเผชิญอยู่ "ขอบคุณครับคุณธนกร... ขอบคุณมากจริงๆ" คุณสมชายกล่าว ธนกรยิ้มให้คุณสมชาย เขารู้ดีว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของขั้นตอนที่ยากลำบากต่อไป แต่เขาก็มีความหวังมากขึ้นกว่าเดิม เขามั่นใจว่าความจริงกำลังจะถูกเปิดเผย และคนผิดจะต้องได้รับโทษตามกฎหมาย