รอยเลือดแห้งกรังบนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ กลิ่นอายโลหะจางๆ ยังคงค้างอยู่ในอากาศ พล.ต.ท. ชาญชัย กุมขมับ สภาพศพของ ดร.วีระชัยที่พบในห้องทำงานส่วนตัว มันไม่ใช่แค่การฆาตกรรมธรรมดา แต่มันคือการสื่อสารบางอย่างที่เขาไม่เข้าใจ “ท่านครับ” จ.ส.ต. สมศักดิ์ ปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าเคร่งเครียด “เราพบวัตถุบางอย่างในมือท่าน ดร.วีระชัยครับ” พล.ต.ท. ชาญชัยกวาดสายตาไปที่มือที่เกร็งค้างของ ดร.วีระชัย เขาเห็นมันแล้ว เป็นเข็มกลัดโบราณชิ้นเดียวกับที่เขาเคยเห็นในรูปถ่ายวันวาน เข็มกลัดที่เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความผูกพัน กลับกลายเป็นหลักฐานการตายอันน่าสยดสยอง “เข็มกลัด…” พล.ต.ท. ชาญชัยพึมพำ “มันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้กันแน่?” การสืบสวนดำเนินไปอย่างเร่งรีบ แต่ยิ่งสาวไปมากเท่าไหร่ พล.ต.ท. ชาญชัยก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังเดินเข้าไปในเขาวงกตที่มืดมิด ข้อมูลเกี่ยวกับ ดร.วีระชัยก่อนหน้าที่เขาจะมาทำงานที่พิพิธภัณฑ์แทบจะไม่มีอยู่เลย ราวกับว่าอดีตของเขาถูกลบเลือนไปโดยเจตนา “พี่สมชายครับ” พล.ต.ท. ชาญชัยโทรหาเพื่อนสนิท อดีตนักโบราณคดีที่มีความรู้เกี่ยวกับวัตถุโบราณอย่างลึกซึ้ง “ผมมีเรื่องอยากรบกวนปรึกษาหน่อยครับ เกี่ยวกับ…เข็มกลัดโบราณ” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูมีลับลมคมใน “เข็มกลัด? นายเจออะไรมา ชาญชัย? หรือว่า…มันเป็นชิ้นเดียวกับที่ฉันเคยเล่าให้ฟัง?” คำพูดนั้นทำให้เลือดในกายพล.ต.ท. ชาญชัยเย็นเยียบ เขาจำได้ว่าสมชายเคยเล่าถึงตำนานของเข็มกลัดโบราณที่เชื่อกันว่ามีพลังบางอย่าง มันไม่ใช่แค่เครื่องประดับ แต่มันคือ ‘กุญแจ’ สู่ความลับอันดำมืด “เรื่องมันยาวครับพี่” พล.ต.ท. ชาญชัยตอบเสียงเครียด “แต่ผมเชื่อว่าเข็มกลัดนี่แหละคือเบาะแสสำคัญที่สุดในการไขคดีนี้” พล.ต.ท. ชาญชัยตัดสินใจเดินทางไปพบสมชายที่บ้านพักนอกเมืองทันที เขาต้องรู้ให้ได้ว่าเข็มกลัดโบราณที่เขาเห็นในมือของ ดร.วีระชัยนั้น มีความเชื่อมโยงกับอดีตของเขาและเรื่องราวอันน่าสะพรึงกลัวนี้อย่างไร ระหว่างทาง รถของพล.ต.ท. ชาญชัยแล่นผ่านถนนที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟหน้ารถที่สาดส่องไปข้างหน้า ภาพของ ดร.วีระชัยที่นอนจมกองเลือดผุดขึ้นมาในหัวตลอดเวลา ความรู้สึกผิดที่ไม่สามารถปกป้องเขาได้ยิ่งทวีความหนักอึ้ง เมื่อรถจอดสนิทหน้าบ้านไม้หลังเก่าของสมชาย พล.ต.ท. ชาญชัยก้าวลงจากรถ สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง บ้านหลังนี้ดูสงบเงียบ ผิดกับความวุ่นวายที่กำลังถาโถมเข้ามาในชีวิตของเขา เขาเดินตรงไปที่ประตูหน้า กดกริ่ง แต่ไม่มีเสียงตอบรับ พล.ต.ท. ชาญชัยลองเปิดประตูเข้าไปเล็กน้อย…ว่างเปล่า “พี่สมชายครับ!” เขาตะโกนเรียก แต่ก็ยังคงไร้เสียงตอบ เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง ยิ่งก้าวเข้าไปในบ้าน บรรยากาศยิ่งเย็นยะเยือกเกินกว่าอากาศภายนอก จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากชั้นบน…เสียงเหมือนของตกแตก พล.ต.ท. ชาญชัยชักปืนพกคู่ใจออกมา ช้าๆ เขาไต่บันไดขึ้นไปทีละขั้น หัวใจเต้นแรง ระคนไปด้วยความกลัวและความมุ่งมั่นที่จะเผชิญหน้ากับความจริงที่รออยู่ เมื่อถึงห้องทำงานของสมชาย ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เขาแทบหยุดหายใจ… พื้นห้องเต็มไปด้วยเศษกระจกและเอกสารกระจัดกระจาย โต๊ะทำงานพลิกคว่ำ โคมไฟตั้งพื้นแตกหัก และที่น่าตกใจที่สุด…ร่างของสมชายกำลังนอนนิ่งอยู่ท่ามกลางความยุ่งเหยิงนั้น โดยมีวัตถุบางอย่างที่คุ้นเคย…ตกอยู่ข้างมือของเขา “พี่สมชาย!” พล.ต.ท. ชาญชัยร้องลั่น วิ่งเข้าไปหาเพื่อนรักทันที แต่ก็พบว่า…เขาเสียชีวิตแล้วเช่นกัน และที่น่าขนลุกยิ่งกว่านั้นคือ…สิ่งที่ตกอยู่ข้างมือของสมชาย คือเข็มกลัดโบราณอีกดอกหนึ่ง…ที่เหมือนกับของ ดร.วีระชัยไม่มีผิดเพี้ยน! ใครคือฆาตกร? แล้วทำไมเขาถึงสังหารสมชาย? หรือว่านี่คือการตามล่าเป้าหมายเดียวกัน? พล.ต.ท. ชาญชัยยืนนิ่ง หัวใจเต้นระรัว คำถามมากมายประเดประดังเข้ามาในหัว ความสูญเสียครั้งนี้หนักหน่วงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ความโกรธแค้นเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ… เขาจะต้องตามล่าคนร้ายให้ถึงที่สุด! แต่ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็น…. …รอยเลือดจางๆ ที่ลากยาวไปทางประตูด้านหลังห้องทำงาน… ทิศทางที่ใครบางคน…เพิ่งจะหลบหนีไป… เขาจะปล่อยให้คนร้ายลอยนวลไปเช่นนี้ได้อย่างไร? พล.ต.ท. ชาญชัยไม่รอช้า รีบวิ่งตามรอยเลือดไปอย่างรวดเร็ว… แต่เบื้องหน้า…คือความมืดมิดของค่ำคืน… เขาจะเจออะไร? หรือว่าเขา…กำลังจะตกหลุมพรางของปีศาจร้ายอีกครั้ง?