ร.ต.อ. พิสุทธิ์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ในห้องทำงานของสถานีตำรวจ เขาจ้องมองไปยังแฟ้มคดีที่เปิดอยู่ตรงหน้า กระดาษแผ่นหนึ่งเป็นรูปถ่ายของเข็มกลัดนิลกาฬ ประดับอัญมณีสีแดงสด ภาพถ่ายนี้ได้มาจากเอกสารการประมูลเมื่อไม่นานมานี้ มันคือสมบัติชิ้นใหม่ที่ท่านชายทรงยศภาคภูมิใจ และบัดนี้มันได้หายไปพร้อมกับการตายอันปริศนาของผู้เป็นเจ้าของ "ร.ต.อ. พิสุทธิ์ครับ คุณหนูอิงฟ้ามาขอพบครับ" เสียงของเจ้าหน้าที่ตำรวจหน้าห้องดังขึ้น "เชิญเข้ามาเลยครับ" ร.ต.อ. พิสุทธิ์ตอบรับ ไม่นานนัก หญิงสาวในชุดเดรสสีดำเรียบหรู ใบหน้าสวยคม ดวงตาคมกริบราวกับจะเจาะทะลวง เดินเข้ามาในห้อง เธอคือคุณหนูอิงฟ้า ทายาทคนเดียวของตระกูลอัศวรักษ์ คู่แข่งคนสำคัญของตระกูลขุนทองในวงการค้าวัตถุโบราณ "สวัสดีค่ะ ท่านนักสืบ" คุณหนูอิงฟ้ากล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "ดิฉันได้ยินข่าวเกี่ยวกับท่านชายทรงยศมาแล้ว ดิฉันเสียใจที่ท่านต้องจากไปอย่างกะทันหัน" "สวัสดีครับคุณหนูอิงฟ้า ขอบคุณที่แวะมาแสดงความเสียใจครับ" ร.ต.อ. พิสุทธิ์ตอบรับ "ผมได้ทราบว่าคุณมีความสัมพันธ์ทางธุรกิจกับท่านชายทรงยศ และก็เป็นคู่แข่งในวงการเดียวกันด้วยใช่ไหมครับ" "ใช่ค่ะ เรามักจะพบกันในงานประมูลต่างๆ อยู่เสมอ ท่านชายทรงยศเป็นนักสะสมที่เก่งกาจมาก ดิฉันชื่นชมในความรู้และวิสัยทัศน์ของท่านเสมอ" คุณหนูอิงฟ้ากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับไม่ได้มีความรู้สึกใดๆ "คุณพอจะทราบเกี่ยวกับเข็มกลัดประจำตระกูลขุนทองที่เพิ่งถูกประมูลมาหรือไม่ครับ" ร.ต.อ. พิสุทธิ์ถามตรงประเด็น คุณหนูอิงฟ้ายิ้มมุมปากเล็กน้อย "ทราบค่ะ เป็นเข็มกลัดที่สวยงามมาก ดิฉันเองก็สนใจที่จะประมูลมันมาครอบครอง แต่ดูเหมือนท่านชายทรงยศจะประมูลไปได้ก่อน" "แล้วคุณพอจะทราบประวัติของเข็มกลัดนี้บ้างไหมครับ" "ประวัติคร่าวๆ ก็พอจะทราบค่ะ เป็นของตกทอดจากตระกูลโบราณที่ล่มสลายไปนานแล้ว มีตำนานเล่าขานกันว่ามันมีพลังบางอย่างซ่อนอยู่ แต่ก็เป็นเพียงเรื่องเล่าที่ยังพิสูจน์ไม่ได้" คุณหนูอิงฟ้าตอบ "แต่ที่แน่ๆ คือมันมีมูลค่าทางประวัติศาสตร์สูงมาก" "คุณทราบไหมครับว่าใครเคยมีส่วนเกี่ยวข้องกับเข็มกลัดนี้มาก่อน" "เท่าที่ดิฉันทราบ มีการกล่าวถึงชื่อของท่านหญิงวรนุช ผู้เป็นเจ้าของคฤหาสน์เก่าที่เข็มกลัดถูกค้นพบ แต่ท่านหญิงวรนุชก็เสียชีวิตไปนานแล้วค่ะ" ร.ต.อ. พิสุทธิ์สังเกตสีหน้าของคุณหนูอิงฟ้าอย่างละเอียด เธอตอบคำถามได้อย่างคล่องแคล่ว ราวกับเตรียมตัวมาแล้ว แต่ก็ยังมีบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกสงสัย "คุณหนูอิงฟ้าครับ คุณไปที่คฤหาสน์ของท่านชายทรงยศเมื่อไม่นานมานี้หรือเปล่าครับ" คุณหนูอิงฟ้าเลิกคิ้วเล็กน้อย "ไม่ค่ะ ดิฉันไม่ได้ไปที่นั่นมาสักพักแล้ว ทำไมหรือคะ" "เราพบเส้นผมปริศนาที่เกิดเหตุครับ เป็นเส้นผมสีดำยาว ซึ่งไม่ตรงกับลักษณะของคุณขุนณรงค์ หรือท่านชายทรงยศ" ร.ต.อ. พิสุทธิ์มองตรงเข้าไปในดวงตาของเธอ คุณหนูอิงฟ้าหัวเราะเบาๆ "ท่านนักสืบกำลังสงสัยดิฉันหรือคะ ดิฉันบอกแล้วไงคะว่าดิฉันไม่ได้ไปที่นั่น" เธอชี้ไปที่ผมของตัวเอง "ผมของดิฉันยาว และสีดำสนิท แต่ฉันไม่ได้ไปจริงๆ ค่ะ" "คุณมีเหตุผลที่ต้องไปที่นั่นหรือไม่ครับ" "มีค่ะ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ดิฉันกำลังจะไปเยี่ยมท่านชายทรงยศในวันพรุ่งนี้ เพื่อจะปรึกษาเรื่องการประมูลบางอย่างที่กำลังจะมาถึง" คุณหนูอิงฟ้ากล่าว "น่าเสียดายจริงๆ ที่ตอนนี้มันคงเป็นไปไม่ได้แล้ว" ร.ต.อ. พิสุทธิ์พยักหน้า "ขอบคุณมากครับคุณหนูอิงฟ้า ถ้ามีอะไรเพิ่มเติม โปรดแจ้งให้เราทราบด้วยนะครับ" หลังจากคุณหนูอิงฟ้าออกไป ร.ต.อ. พิสุทธิ์ก็หันกลับมามองแฟ้มคดีอีกครั้ง เขาหยิบรูปถ่ายเส้นผมปริศนาขึ้นมาพิจารณา มันมีลักษณะคล้ายกับเส้นผมของคุณหนูอิงฟ้า แต่ก็ยังไม่สามารถฟันธงได้ว่าเป็นของเธอจริงๆ "คุณประจักษ์" ร.ต.อ. พิสุทธิ์พึมพำชื่อหนึ่งในใจ "ผู้จัดการบริษัทจัดจำหน่ายวัตถุโบราณ" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อสั่งให้เจ้าหน้าที่สืบประวัติของคุณประจักษ์อย่างละเอียด เขาหยิบรูปถ่ายของท่านหญิงวรนุชขึ้นมาดู เป็นรูปถ่ายขาวดำจากเอกสารเก่า รูปของท่านหญิงดูสง่างาม แต่ก็แฝงไปด้วยความเศร้าสร้อย ร.ต.อ. พิสุทธิ์รู้สึกว่ามีบางอย่างที่เชื่อมโยงระหว่างเรื่องราวเหล่านี้ ความลับของเข็มกลัดโบราณ การตายของท่านชายทรงยศ และเรื่องราวในอดีตของท่านหญิงวรนุช "เรื่องนี้ต้องมีอะไรมากกว่าที่เห็นแน่ๆ" ร.ต.อ. พิสุทธิ์กล่าวกับตัวเอง ก่อนจะลุกขึ้นยืนและเดินออกจากห้องทำงานไป เขาต้องไปที่คฤหาสน์ของท่านชายทรงยศอีกครั้ง เพื่อค้นหาเบาะแสเพิ่มเติม