หลายสัปดาห์ผ่านไป ห้องทรงพระอักษรที่เคยเป็นศูนย์กลางของความลึกลับและอันตราย บัดนี้กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ ราวกับจะบอกเล่าเรื่องราวที่เพิ่งจบลงไป วิชญ์ถูกส่งตัวไปรับการบำบัดที่สถานพยาบาลแห่งหนึ่ง เขายังคงอยู่ในอาการซึมเศร้า แต่ก็เริ่มมีสติสัมปชัญญะกลับคืนมาบ้างแล้ว เขาได้สารภาพทุกอย่างเกี่ยวกับแผนการของตนเอง และยอมรับผิดในการกระทำทั้งหมด คุณสมชาย... ไม่มีใครพบเห็นเขาอีกเลยหลังจากวันที่เกิดเหตุการณ์ในห้องทรงพระอักษร การหายตัวไปของเขากลายเป็นอีกหนึ่งปริศนาที่ยังคงค้างคาใจ แต่สำหรับร.ต.อ. พิสุทธิ์แล้ว เขาเชื่อว่าคุณสมชายได้รับผลกรรมตามที่เข็มกลัดได้ตัดสินไว้แล้ว ขุนณรงค์ได้กลับไปใช้ชีวิตตามปกติ เขาเริ่มต้นธุรกิจของตนเองอีกครั้งด้วยความมุ่งมั่น และเข็มกลัดโบราณอันเป็นมรดกของครอบครัว ก็ได้ถูกส่งมอบให้กับกรมศิลปากรเพื่อเก็บรักษาในพิพิธภัณฑ์อย่างสมเกียรติ วันนี้ เป็นวันที่ร.ต.อ. พิสุทธิ์ได้นัดพบกับคุณธรรมที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ท่ามกลางบรรยากาศสบายๆ ที่แตกต่างจากความตึงเครียดในอดีตอย่างสิ้นเชิง "ไม่น่าเชื่อเลยนะครับว่าเรื่องทั้งหมดจะจบลงแบบนี้" คุณธรรมกล่าว พลางจิบกาแฟลาเต้ร้อน "ทุกอย่างมีจุดเริ่มต้น และจุดจบของมันเสมอ" ร.ต.อ. พิสุทธิ์ตอบ พลางมองออกไปนอกหน้าต่าง "ปริศนาเข็มกลัดโบราณได้คลี่คลายแล้ว" "ผมยังคงนึกถึงท่านหญิงวรนุชอยู่เสมอ" คุณธรรมกล่าว "ท่านช่างมีสติปัญญาเฉลียวฉลาด และมองการณ์ไกลจริงๆ" "ท่านทรงสร้างเข็มกลัดขึ้นมาด้วยเจตนาอันบริสุทธิ์" ร.ต.อ. พิสุทธิ์กล่าว "เพื่อเป็นเครื่องมือในการนำความยุติธรรม และเป็นบทเรียนสำหรับผู้ที่คิดจะบิดเบือนความจริง" "และคุณก็เป็นผู้ที่ทำให้ความยุติธรรมนั้นเกิดขึ้น" คุณธรรมกล่าวชื่นชม "ถ้าไม่ได้คุณ ผมก็ไม่รู้ว่าเรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไป" "ผมเพียงทำหน้าที่ของผม" ร.ต.อ. พิสุทธิ์กล่าวถ่อมตัว "และได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ จากคดีนี้มากมาย" "เช่นเดียวกับผม" คุณธรรมยิ้ม "ผมได้เรียนรู้ว่า ความโลภ และความทะเยอทะยาน สามารถนำพาไปสู่จุดจบที่เลวร้ายได้อย่างไร" "และพลังที่แท้จริง อาจไม่ได้มาจากการครอบครอง" ร.ต.อ. พิสุทธิ์กล่าวเสริม "แต่มาจากการเข้าใจ และยอมรับในความจริง" "แล้วเรื่องราวของคุณลุงของขุนณรงค์ล่ะครับ?" คุณธรรมถาม "คุณลุงของขุนณรงค์เสียชีวิตเพราะความโลภของวิชญ์" ร.ต.อ. พิสุทธิ์กล่าว "วิชญ์พยายามจะแย่งชิงเข็มกลัดไปจากท่าน ซึ่งท่านก็พยายามปกป้องมันอย่างสุดความสามารถ แต่สุดท้ายก็ไม่อาจต้านทานแรงของวิชญ์ได้" "น่าเศร้าใจจริงๆ ครับ" คุณธรรมถอนหายใจ "แต่ก็เป็นเรื่องดีที่ความจริงได้ถูกเปิดเผย" ร.ต.อ. พิสุทธิ์กล่าว "อย่างน้อยขุนณรงค์ก็ไม่ต้องแบกรับภาระความสงสัยอีกต่อไป" "ใช่ครับ" คุณธรรมเห็นด้วย "ผมดีใจที่เขาได้พบกับความสงบเสียที" "เรื่องราวทั้งหมด ได้สอนให้เราเห็นว่า" ร.ต.อ. พิสุทธิ์กล่าว "ไม่ว่าวัตถุโบราณนั้นจะมีมูลค่าหรือพลังอำนาจมากเพียงใด หากผู้ครอบครองมีจิตใจที่ดำมืด ผลลัพธ์ที่ได้ก็มีแต่จะนำพาไปสู่ความหายนะ" "และเมื่อใดก็ตามที่ความจริงถูกบิดเบือน" คุณธรรมกล่าวเสริม "ย่อมมีสักวันที่มันจะถูกเปิดเผยออกมาเสมอ" "ถูกต้อง" ร.ต.อ. พิสุทธิ์พยักหน้า "เหมือนกับแสงสว่างที่สาดส่องให้เห็นความจริงที่ถูกซุกซ่อนเอาไว้" ทั้งสองคนนั่งเงียบไปครู่หนึ่ง ต่างคนต่างตกอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง "หลังจากนี้ คุณจะมีโปรเจกต์ใหม่แล้วหรือยังครับ?" คุณธรรมถาม "ก็มีบ้าง" ร.ต.อ. พิสุทธิ์ตอบ "แต่ผมยังคงต้องทบทวนบทเรียนที่ได้จากคดีนี้อีกสักพัก" "ผมเข้าใจครับ" คุณธรรมกล่าว "บางที การพักผ่อน และการทบทวนสิ่งที่ผ่านพ้นมา ก็เป็นสิ่งสำคัญเช่นกัน" "ใช่" ร.ต.อ. พิสุทธิ์ยิ้มบางๆ "เพื่อไม่ให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย" เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูข้อความ "ผมต้องขอตัวก่อนนะครับ มีนัดต้องไปดูวัตถุโบราณชิ้นใหม่ที่น่าสนใจ" "อ้อ แน่นอนครับ" คุณธรรมรีบตอบ "ขอให้การสืบสวนครั้งต่อไปราบรื่นนะครับ" "ขอบคุณครับ" ร.ต.อ. พิสุทธิ์ลุกขึ้นยืน "แล้วพบกันใหม่นะครับ" "ครับ ท่านสารวัตร" คุณธรรมโบกมือลา ร.ต.อ. พิสุทธิ์เดินออกจากร้านกาแฟไป ทิ้งคุณธรรมให้นั่งอยู่เพียงลำพัง พร้อมกับรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้า ปริศนาเข็มกลัดโบราณได้สิ้นสุดลงแล้ว แต่การเดินทางของนักสืบผู้รักความยุติธรรม ยังคงดำเนินต่อไป ไม่รู้ว่าในอนาคต จะมีปริศนาใดอีกบ้างที่รอคอยเขาอยู่ แต่ที่แน่ๆ คือ เขาพร้อมเสมอที่จะเผชิญหน้ากับมัน ด้วยความมุ่งมั่น และความเชื่อมั่นในความจริง