สารวัตรกานต์เดินกลับมาที่ห้องทำงานของเขาอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้มองไปยังกระดานหมากรุกจำลองด้วยความสับสน แต่เป็นความเข้าใจที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น "ผมคิดว่าผมเข้าใจแล้วครับสมศักดิ์" สารวัตรกานต์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น สมศักดิ์เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร "เข้าใจเรื่องอะไรครับท่านสารวัตร?" "เรื่องของท่านจอมพล... เรื่องของวิรัช... และเรื่องของ 'ดวงใจ' ของท่านจอมพล" "รอยนิ้วมือที่ท่านจอมพลเห็น... มันไม่ใช่รอยนิ้วมือของคนร้ายที่ต้องการจะฆ่าเขา" "แต่เป็นรอยนิ้วมือของ... คนที่ท่านจอมพลรัก" "คนที่ท่านจอมพลพยายามจะปกป้อง..." "และนั่นก็คือ... อรทัย" สมศักดิ์เบิกตากว้าง "คุณอรทัย? เป็นไปได้อย่างไรครับ?" "ท่านจอมพลกำลังจะเปิดโปงดำรงค์" สารวัตรกานต์อธิบาย "ดำรงค์คงจะทำอะไรบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับการแข่งขัน หรือการโกงในอดีต" "ท่านจอมพลรู้เรื่องนี้... และเขาต้องการจะเปิดโปงมัน" "แต่ในขณะเดียวกัน... เขาก็รู้ว่าอรทัย... มีส่วนรู้เห็น หรืออาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องของดำรงค์" "บางที... ดำรงค์อาจจะใช้เธอเป็นเครื่องมือ... หรือเธออาจจะรู้ความลับบางอย่างของดำรงค์" "แล้วทำไมท่านจอมพลถึงต้องขยับตัวเบี้ยสีดำ?" "เพราะท่านจอมพลเห็น 'รอยนิ้วมือ' ของอรทัย... บนตัวเบี้ยสีดำ" "ท่านไม่ได้เห็นรอยนิ้วมือของคนร้าย... แต่เห็นรอยนิ้วมือของคนที่ท่านรัก" "นั่นทำให้ท่านตกใจ... ท่านไม่แน่ใจว่าอรทัยรู้เรื่องที่ดำรงค์กำลังจะทำหรือไม่" "หรือว่าเธอมีส่วนเกี่ยวข้องจริงๆ" "ดังนั้น... แทนที่จะพยายามจะ 'เปิดโปง' ดำรงค์... ท่านกลับพยายามจะ 'ปกปิด' หลักฐาน... รอยนิ้วมือของอรทัย" "ท่านอาจจะหวังว่า... ถ้าไม่มีหลักฐาน... ดำรงค์ก็จะไม่มีทางถูกเปิดโปง... และอรทัยก็จะปลอดภัย" "แต่นั่น... ก็หมายความว่า... คนร้ายที่แท้จริง... คือดำรงค์?" "ใช่" สารวัตรกานต์พยักหน้า "ดำรงค์รู้ว่าท่านจอมพลกำลังจะเปิดโปงเขา" "เขาเห็นท่านจอมพลกำลังจะมองเห็นรอยนิ้วมือของอรทัย... และอาจจะเข้าใจผิดคิดว่าอรทัยคือผู้สมรู้ร่วมคิด" "ดังนั้น... ดำรงค์จึงวางแผนที่จะกำจัดท่านจอมพล" "และใช้แปรงทำความสะอาด... ที่วิรัชกำลังจะหยิบขึ้นมา... เป็นเครื่องมือ" "ดำรงค์รู้ว่าวิรัชเป็นคนดูแลอุปกรณ์... และเขาก็รู้ว่าวิรัชมีนิสัยชอบทำความสะอาดตัวหมากทันทีหลังการแข่งขัน" "ดังนั้น... ดำรงค์จึงแอบนำยาพิษมาใส่ไว้ในแปรง" "เมื่อท่านจอมพลทรุดลง... ดำรงค์ก็รีบเข้ามาดูอาการ... และแกล้งทำเป็นตกใจ... เพื่อสร้างความสับสน... และทำให้คนอื่นสงสัยวิรัช" "แต่สิ่งที่ดำรงค์คาดไม่ถึง... คือการมีอยู่ของวิรัช... และการที่วิรัชพยายามจะเช็ดรอยเปื้อนนั้นออก... ซึ่งทำให้การตรวจสอบยาพิษเป็นไปได้ยากขึ้น" "นั่นคือเหตุผลว่าทำไมเราถึงไม่พบยาพิษตกค้างบนตัวเบี้ยสีดำ" "เพราะวิรัชได้ปัดมันออกไปแล้ว... ก่อนที่ยาพิษจะดูดซึมเข้าสู่ผิวหนังของท่านจอมพลอย่างสมบูรณ์" "และรอยเปื้อนที่วิรัชเห็น... ก็คือรอยยาพิษที่ยังไม่แห้งสนิท... หรืออาจจะเป็นคราบที่เกิดจากการสัมผัสระหว่างยาพิษกับน้ำยาทำความสะอาดที่เขาใช้" "ทุกอย่างมันลงตัว... ดำรงค์เป็นฆาตกร... และอรทัย... ก็เป็นเหยื่อ... ที่ถูกดำรงค์ใช้เป็นเครื่องมือ" สารวัตรกานต์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา "สมศักดิ์... เตรียมกำลังไว้... เราจะไป 'สโมสรหมากรุก' กันอีกครั้ง" "ครั้งนี้... เราจะไปจับกุมดำรงค์" "และเราจะไปช่วยอรทัย... ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป" "คุณอรทัยอยู่ที่นั่นใช่ไหมครับ?" สมศักดิ์ถามเสียงตื่น "ผมเชื่อว่าใช่... ดำรงค์คงจะต้องการให้อยู่ที่นั่น... เพื่อใช้เป็นข้ออ้าง... หรืออาจจะเป็นการข่มขู่... ให้เธอเงียบ" "เราต้องไปให้เร็วที่สุด" สมศักดิ์รีบโทรศัพท์ไปยังหน่วยงานทันที เขาแจ้งรายละเอียดและคำสั่งของสารวัตรกานต์อย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขามีความมุ่งมั่นฉายชัด "ผมจะคอยสนับสนุนท่านเต็มที่ครับท่านสารวัตร" "ผมทราบดีว่าท่านเป็นคนที่รักความเป็นธรรม... และไม่เคยปล่อยให้คนร้ายลอยนวล" "ท่านจอมพล... ท่านคงจะภูมิใจในตัวท่านมาก" สารวัตรกานต์ยิ้มบางๆ "ผมแค่ทำในสิ่งที่ผมต้องทำ... สมศักดิ์" "ผมเชื่อว่าท่านจอมพล... ไม่ได้ต้องการให้เราแก้แค้นให้ท่าน... แต่ท่านต้องการให้เราค้นหาความจริง... และหยุดยั้งคนร้าย... ก่อนที่เขาจะทำร้ายใครอีก" "และถ้าการค้นหาความจริงนั้น... ต้องเกี่ยวพันกับคนที่ท่านรัก... ท่านก็พร้อมที่จะทำ" "เหมือนกับที่เขาพยายามจะปกป้องอรทัย... แม้จะต้องเสี่ยงชีวิตก็ตาม" "เราไปกันเถอะ... สมศักดิ์... หมากกระดานนี้... มันกำลังจะถึงตาเดินสุดท้ายแล้ว" ทั้งสองรีบออกจากห้องทำงาน มุ่งหน้าสู่สโมสรหมากรุกอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวกลับดูเหมือนจะเปลี่ยนไป ความอึมครึมและความสับสนเริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความชัดเจนและความมุ่งมั่นในการปิดคดีอันซับซ้อนนี้