ห้องสอบสวนของสถานีตำรวจมีบรรยากาศที่แตกต่างออกไปจากเดิม เมื่อเทียบกับความตึงเครียดและกดดันที่เคยเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ดำรงค์นั่งอยู่ตรงข้ามสารวัตรกานต์และสมศักดิ์ ใบหน้าของเขาซีดเซียว อิดโรย และเต็มไปด้วยความสำนึกผิด เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างละเอียด ตั้งแต่จุดเริ่มต้นของความทะเยอทะยานของเขาในวงการหมากรุก การร่วมมือกับนักธุรกิจบางกลุ่มเพื่อปั่นผลการแข่งขันในอดีต การใช้ประโยชน์จากความสัมพันธ์กับอรทัย เพื่อเข้าถึงข้อมูลและบงการท่านจอมพล "ผมรักอรทัยนะสารวัตร... ผมรักเธอจริงๆ" ดำรงค์กล่าวเสียงเบา "แต่ความรักของผม... มันกลายเป็นความเห็นแก่ตัว... ผมอยากให้เธอสบาย... อยากให้เธออยู่กับผม... โดยไม่ต้องกังวลเรื่องเงินทอง" "ท่านจอมพล... ท่านเป็นคนดี... ท่านรักผม... แต่ท่านก็เป็นคนยึดมั่นในหลักการ... ท่านไม่ยอมปล่อยวางเรื่องในอดีต" "ผมรู้ว่าท่านกำลังจะเปิดโปงเรื่องทั้งหมด... ท่านได้ข้อมูลมาจากไหน... ผมก็ไม่รู้" "แต่ผมรู้ว่า... ท่านกำลังจะทำลายชีวิตของผม... และชีวิตของอรทัย" "ผมเลยต้องทำ... เพื่อปกป้องทุกอย่าง... ที่ผมสร้างมา" "คุณคิดว่าการฆาตกรรมคือการปกป้องอย่างนั้นหรือ?" สารวัตรกานต์ถามเสียงเย็น "ผม... ผมไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว... ผมเห็นท่านจอมพลกำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา... ผมเห็นเขามองไปที่ตัวเบี้ยสีดำ... ผมกลัวว่าท่านจะเห็นบางอย่าง... ที่จะทำให้ท่านเข้าใจผิด... เกี่ยวกับอรทัย" "ผมเห็นรอยนิ้วมือของอรทัยบนตัวเบี้ยสีดำ... นั่นคือสิ่งที่ท่านจอมพลเห็น... และนั่นทำให้ท่านตกใจ... ท่านพยายามจะลบรอยนั้น... ท่านพยายามจะปกป้องอรทัย" ดำรงค์อธิบาย "ผมเห็นท่านจะใช้แปรง... และผมก็รู้ว่าวิรัชกำลังจะเข้ามา... ผมเลยรีบ... ผมวางยาพิษไว้ในแปรง... ผมหวังว่า... มันจะดูเหมือนอุบัติเหตุ... หรือเป็นความผิดของวิรัช... ที่ดูแลอุปกรณ์ไม่ดี" "ผมคิดว่า... ถ้าผมกำจัดท่านจอมพลได้... ทุกอย่างก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม... อรทัยก็จะอยู่กับผม... และไม่มีใครต้องเดือดร้อน" "แต่ผมคิดผิด... ผมคิดผิดไปหมด... ผมทำลายทุกอย่าง... ผมทำให้ท่านจอมพลตาย... ผมทำให้อรทัยต้องเจ็บปวด... และผมก็กำลังจะไปใช้ชีวิตที่เหลือในคุก" สมศักดิ์บันทึกคำให้การของดำรงค์อย่างละเอียด "คำสารภาพของคุณ... จะถูกใช้เป็นหลักฐาน... และเราจะนำเสนอความจริงทั้งหมด... ต่อศาล" "ส่วนคุณอรทัย... เราจะให้ความช่วยเหลือ... และการคุ้มครอง... ตามที่เธอต้องการ" "คุณวิรัช... คุณเองก็มีส่วนในการให้การ... เพื่อให้ความกระจ่าง... เกี่ยวกับเหตุการณ์ในวันนั้น" "คุณไม่ต้องกังวล... เจตนาของคุณ... ไม่ใช่การฆาตกรรม" "ผมเข้าใจครับท่านสารวัตร" วิรัชกล่าว "ผมจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่" หลังจากเสร็จสิ้นกระบวนการสอบสวน สารวัตรกานต์ได้พบกับอรทัยเป็นการส่วนตัว เธออยู่ในสภาพที่ค่อยๆ ดีขึ้น แต่แววตายังคงเศร้าสร้อย "คุณอรทัย... ผมเสียใจกับสิ่งที่คุณต้องเผชิญ" สารวัตรกานต์กล่าว "เรื่องราวทั้งหมด... มันซับซ้อนเกินกว่าที่คุณจะรับไหว" "ท่านจอมพล... ท่านรักคุณมากนะครับ" "เขาพยายามจะปกป้องคุณ... จนถึงที่สุด" "ฉันรู้ค่ะสารวัตร" อรทัยตอบเสียงแผ่วเบา "ฉันไม่เคยคิดเลยว่า... คนที่ฉันรัก... จะทำเรื่องแบบนี้" "ฉัน... ฉันไม่รู้จะให้อภัยตัวเองได้อย่างไร... ที่หลงเชื่อเขา... และทำให้ท่านจอมพลต้องมา... มาจบชีวิตลงแบบนี้" "คุณไม่ต้องโทษตัวเองนะครับ... คุณอรทัย" สารวัตรกานต์ปลอบโยน "คุณเป็นเหยื่อ... ของแผนการที่ซับซ้อน" "ดำรงค์ใช้คุณเป็นเครื่องมือ... และท่านจอมพลก็พยายามจะปกป้องคุณ" "เรื่องราวในอดีต... มันส่งผลกระทบต่อปัจจุบัน... และบางครั้ง... เราก็ต้องเผชิญหน้ากับผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง" "ตอนนี้... สิ่งสำคัญที่สุดคือ... คุณต้องก้าวต่อไป... และหาทางเยียวยาจิตใจของคุณ" "คุณจะได้รับการช่วยเหลือ... จากนักจิตวิทยา... และเราจะดูแลความปลอดภัยของคุณ" "ขอบคุณค่ะ... ท่านสารวัตร" อรทัยพยักหน้า "ฉันจะพยายาม... เข้มแข็งให้ได้" สารวัตรกานต์มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพู "เกมหมากรุกเกมสุดท้าย... มันจบลงแล้ว" สารวัตรกานต์กล่าวกับตัวเอง "แต่บทเรียนจากเกมนี้... มันจะยังคงอยู่" "ความจริง... อาจจะเจ็บปวด... แต่การเผชิญหน้ากับมัน... คือหนทางเดียว... ที่จะนำไปสู่การก้าวต่อไป" เขาหันกลับมามองสมศักดิ์ "เรากลับกันเถอะ... สมศักดิ์" "คดีนี้... ถือว่าปิดลงแล้ว" "แต่เรื่องราวของท่านจอมพล... และความยุติธรรม... ที่เราได้มอบให้ท่าน... มันจะยังคงอยู่ในความทรงจำของเราตลอดไป" ทั้งสองเดินออกจากสถานีตำรวจ ทิ้งไว้เบื้องหลังซึ่งคดีอันซับซ้อน เรื่องราวของความรัก ความแค้น และการหักหลังที่จบลงด้วยโศกนาฏกรรม แต่ก็ได้นำมาซึ่งความจริง และบทเรียนอันล้ำค่าสำหรับทุกคนที่เกี่ยวข้อง