สารวัตรกานต์มองสมศักดิ์ด้วยแววตาที่เหนื่อยอ่อน แต่ก็มีความมุ่งมั่นฉายชัด "คุณรู้ไหมสมศักดิ์... บางครั้งฉันก็สงสัยว่า... เรากำลังทำอะไรอยู่... เรากำลังไล่ล่าความยุติธรรม... เพื่อคนตาย... แต่ในขณะเดียวกัน... เราก็กำลัง... บดขยี้... ชีวิตของคนเป็น... ที่กระทำผิด... หรือแม้แต่... คนที่อาจจะ... เป็นเพียงเหยื่อ... ของสถานการณ์" "ผมเข้าใจความรู้สึกของสารวัตรครับ" สมศักดิ์ตอบรับ "แต่หน้าที่ของเรา... คือการค้นหาความจริง... และนำผู้กระทำผิด... มาลงโทษ... ไม่ว่าเขาจะ... เป็นใคร... หรือมีเบื้องหลัง... อย่างไรก็ตาม" "ใช่... แต่ความจริง... ก็มักจะมีหลายแง่มุม... เสมอ" สารวัตรกานต์กล่าวพลางหยิบรูปถ่ายของท่านจอมพลขึ้นมามอง "คุณเคยคิดไหมว่า... ถ้าเรื่องราว... มันไม่ซับซ้อนขนาดนี้... ถ้าดำรงค์... ไม่ได้มีแรงจูงใจ... ที่ซับซ้อน... หรือถ้าวิรัช... ไม่ได้ถูก... ชักจูง... ไปในทางที่ผิด... ผลลัพธ์... มันอาจจะ... แตกต่างออกไป" "อาจจะครับ... แต่เราไม่สามารถ... ย้อนเวลากลับไปแก้ไข... อดีตได้... สิ่งที่เราทำได้... คือเรียนรู้... จากมัน... แล้วก็... ก้าวต่อไป... ครับสารวัตร" สมศักดิ์ย้ำ "การสอบปากคำ... ของวิรัช... ตอนนี้... น่าจะเป็น... จุดที่สำคัญ... ที่สุด... ที่เราจะ... สามารถ... ได้ข้อมูล... เพิ่มเติม... เกี่ยวกับ... เบื้องหลัง... ที่ดำรงค์... สร้างขึ้นมา... และ... วิธีที่เขา... หลอกล่อ... วิรัช... จนมาถึง... จุดนี้" "ฉันเห็นด้วย... เราต้อง... ไปคุยกับเขา... อีกครั้ง... โดยเฉพาะ... ในประเด็น... ที่เขาอ้างว่า... พ่อของเขา... ถูกท่านจอมพล... เอาเปรียบ... ฉันอยากจะ... ตรวจสอบ... เรื่องนี้ให้ชัดเจน... หากมันเป็นความจริง... มันอาจจะ... มีส่วน... ในการลด... ความผิด... ของวิรัช... ในฐานะ... ผู้สมรู้ร่วมคิด... ได้บ้าง" สารวัตรกานต์ลุกขึ้นยืน "ไปกันเถอะ... ฉันอยากจะ... ฟังจากปากเขา... โดยตรง... อีกครั้ง" ทั้งสองนายตำรวจเดินออกจากห้องทำงาน มุ่งหน้าไปยังห้องควบคุมตัวที่วิรัชถูกคุมขังอยู่ เจ้าหน้าที่ตำรวจที่ประจำการอยู่หน้าห้อง ชี้ไปที่ประตูเมื่อเห็นสารวัตรกานต์และสมศักดิ์เดินเข้ามา "ท่านครับ... ผู้ต้องขัง... ชื่อ วิรัช... อยู่ด้านในครับ" "ขอบคุณ" สารวัตรกานต์พยักหน้ารับ ก่อนจะผลักประตูเข้าไปภายในห้องควบคุมตัวที่ค่อนข้างแคบและมีแสงไฟสลัว วิรัชยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ดวงตาของเขาดูหมองเศร้าและอิดโรยกว่าเดิม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยร่องรอยของความเครียดและความวิตกกังวลที่ยังคงไม่จางหายไป "สวัสดี... คุณวิรัช" สารวัตรกานต์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลลงเล็กน้อย "เรา... มาคุยกัน... อีกครั้ง" วิรัชเหลือบมองมาที่สารวัตรกานต์และสมศักดิ์ เขาพยักหน้าเบาๆ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา "คุณบอกเรา... ว่าคุณ... มีเหตุผล... ที่จะแก้แค้น... ให้กับพ่อของคุณ... ใช่ไหม?" สารวัตรกานต์ถาม เริ่มต้นบทสนทนาด้วยคำถามที่ตรงประเด็น "พ่อของคุณ... ถูกท่านจอมพล... เอาเปรียบ... ในเรื่องของการแข่งขัน... และเรื่องธุรกิจ... ช่วยเล่าให้เรา... ฟังหน่อยได้ไหม... คุณวิรัช... ว่ามันเกิดขึ้น... ได้อย่างไร?" วิรัชถอนหายใจยาวราวกับกำลังแบกรับภาระอันหนักอึ้ง "พ่อของผม... เป็นนักหมากรุก... ที่เก่งมากครับ... ในสมัยก่อน... ท่านเคย... เกือบจะได้... เป็นแชมป์... ระดับประเทศ... แต่... ท่านแพ้... ให้กับ... ท่านจอมพล... ในนัดชิง... ที่สำคัญ... ครั้งนั้น... พ่อของผม... รู้สึก... ว่าท่านจอมพล... โกง... ครับ" เสียงของวิรัชสั่นเครือเล็กน้อย "เขา... เขาเชื่อว่า... ท่านจอมพล... มีการ... ใช้กลโกง... บางอย่าง... แต่... ในตอนนั้น... พ่อของผม... ไม่มีหลักฐาน... ที่จะเอาผิด... ได้... การแข่งขันครั้งนั้น... ทำให้พ่อของผม... เสียใจมาก... แล้วก็... ส่งผลกระทบ... ต่อ... สุขภาพจิต... ของท่าน... ครับ... ท่าน... ไม่ได้เล่นหมากรุก... อีกเลย... หลังจากนั้น" "แล้วเรื่องธุรกิจ... ล่ะครับ?" สมศักดิ์ถามเสริม "เรื่องธุรกิจ... เกิดขึ้น... ในภายหลัง... ครับ... ท่านจอมพล... ได้เข้ามา... ร่วมลงทุน... ในบริษัท... ของครอบครัวผม... แต่... ด้วยอำนาจ... และอิทธิพล... ของท่าน... ท่าน... ค่อยๆ... กวาดต้อน... หุ้น... และ... ทำให้... พ่อของผม... เสียการควบคุม... บริษัท... ไป... ท่าน... ใช้ประโยชน์... จาก... ความอ่อนแอ... ของพ่อผม... ที่กำลัง... เสียใจ... จากเรื่องหมากรุก... ครับ... พ่อผม... กลายเป็น... คนขี้แพ้... ในสายตาของ... ท่านจอมพล... ครับ" วิรัชเล่าด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความขมขื่น "ผม... เห็นพ่อของผม... ทุกข์ทรมาน... มาตลอด... ผม... อยากให้... มีใครสักคน... มาทำให้... ท่านจอมพล... รู้... ว่าสิ่งที่ท่านทำ... มัน... ไม่ถูกต้อง... ผม... แค่... อยากเห็น... ท่านจอมพล... ได้รับ... ผลกรรม... ครับ" "แล้ว... ดำรงค์... เขารู้เรื่องนี้... ได้อย่างไร?" สารวัตรกานต์ถาม "ผม... เคยเล่า... ให้ดำรงค์... ฟังครับ... เรา... เคยเป็นเพื่อน... กัน... สมัยเรียน... ผม... ไว้ใจเขา... ผม... บอกเขา... ถึงเรื่อง... ความแค้น... ของพ่อ... ผม... อยากให้... มีใครสักคน... ช่วย... เปิดโปง... ความจริง... เกี่ยวกับ... ท่านจอมพล... ครับ" วิรัชยอมรับ "ดำรงค์... เขาสัญญา... ว่าจะช่วย... หาทาง... ทำให้... ท่านจอมพล... เสียหน้า... แล้วก็... ถูกเปิดโปง... เขาบอกว่า... เขามี... แผนการ... ที่จะ... ทำให้... ท่านจอมพล... ได้รับ... บทเรียน... เขา... ไม่ได้บอกผม... ว่าจะ... ฆ่าท่าน... ครับ... ผม... ผมไม่เคย... คิด... ว่าเรื่องมัน... จะ... บานปลาย... ขนาดนี้" "แล้ว... คุณรู้ไหมว่า... ดำรงค์... ได้วางแผน... จะใช้... แปรง... ที่มีสารพิษ... ได้อย่างไร?" สารวัตรกานต์ถามต่อ "ผม... เห็นดำรงค์... เตรียม... สารเคมี... ครับ... แต่... ผม... คิดว่า... เขาจะ... ใช้... เพื่อ... ทำให้... ท่านจอมพล... ป่วย... หรือ... มีอาการ... ไม่สบาย... เฉยๆ... เขา... บอกผม... ว่า... เขาจะ... ทำให้... ท่านจอมพล... ดูเหมือน... จะ... หมดสภาพ... จนต้อง... ออกจากการแข่งขัน... เพื่อ... เปิดโปง... ว่า... ท่านจอมพล... อาจจะ... มีปัญหา... สุขภาพ... หรือ... ใช้สารกระตุ้น... อะไรทำนองนั้น... ครับ... ส่วนเรื่อง... แปรง... ผม... ผมเห็น... เขา... เอา... บางอย่าง... ใส่เข้าไป... ใน... แปรง... แต่... ผม... ไม่ทันสังเกต... ครับ... ผม... มัวแต่... กังวล... เรื่อง... การแข่งขัน... แล้วก็... กลัวว่า... แผนของดำรงค์... จะ... ไม่สำเร็จ... ครับ" วิรัชพยายามอธิบาย "คุณ... รู้สึก... ผิด... ใช่ไหม... คุณวิรัช?" สารวัตรกานต์ถาม "ผม... รู้สึกผิด... มากครับ... สารวัตร... ผม... ขอโทษ... ที่... ทำให้... เกิดเรื่อง... แบบนี้ขึ้น... ผม... ไม่ได้ตั้งใจ... จริงๆ... ผม... แค่... อยาก... เห็น... ความยุติธรรม... เกิดขึ้น... กับพ่อของผม... แต่... ผม... กลับ... กลายเป็น... ผู้สมรู้ร่วมคิด... ใน... การฆาตกรรม... ผม... ยอมรับ... ความผิด... ของผม... ครับ" วิรัชกล่าวด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม "เรา... จะนำ... คำให้การ... ของคุณ... ไปประกอบ... ในสำนวนคดี... ครับ" สารวัตรกานต์กล่าว "ส่วนเรื่อง... ที่คุณ... อ้างว่า... พ่อของคุณ... ถูกท่านจอมพล... เอาเปรียบ... เรา... จะ... ตรวจสอบ... อย่างละเอียด... อีกครั้ง... หากมีหลักฐาน... ที่ชัดเจน... เรา... ก็จะ... พิจารณา... ในส่วน... นั้น... ตาม... กฎหมาย" "ขอบคุณครับ... สารวัตร" วิรัชกล่าวอย่างแผ่วเบา