"สารเคมีชนิดนี้... คุณวิรัช" สารวัตรกานต์ย้ำคำถาม น้ำเสียงของเขาเย็นชาจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง "มันเป็นสารตั้งต้นในการผลิตยาเสพติดบางชนิด... หรือใช้ในอุตสาหกรรมเคมีเฉพาะทาง... แต่ในปริมาณและบริบทที่เราพบ... มันชวนให้สงสัยอย่างยิ่ง... โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพิจารณาว่ามันอยู่ในกล่องหมากรุกใบสำคัญ... ที่คาดว่าเกี่ยวข้องกับการปกปิดความผิดของท่านจอมพล" วิรัชกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นที่ขมับ "ผม... ยอมรับ... ว่าผม... พอจะ... ทราบ... ถึง... คุณสมบัติ... ของสาร... ชนิดนี้... มาบ้าง... ครับ... แต่... ผม... ไม่เคย... นำ... มัน... มา... ใช้... ใน... ทาง... ที่... ผิด... เลย... ครับ..." "เคย... หรือ... เคย... ครับ... คุณวิรัช?" สมศักดิ์ถามแทรกขึ้นมาทันที "ความแตกต่างระหว่างสองคำนี้... อาจจะ... เป็น... เส้นแบ่ง... ระหว่าง... ความบริสุทธิ์... กับ... ความผิด... ทางอาญา... ก็เป็นได้... คุณ... ช่วย... อธิบาย... ให้... ชัดเจน... กว่านี้... หน่อย... ได้ไหม... ครับ?" "ผม... เคย... ได้รับ... การว่าจ้าง... จาก... คนรู้จัก... ให้... ช่วย... เขา... ใน... การ... จัดการ... กับ... ของบางอย่าง... ที่... เป็น... 'ของกลาง'... เขา... บอกว่า... มัน... เป็น... แค่... ของเก่า... ที่... ต้อง... กำจัด... ทิ้ง... อย่าง... ไม่มี... ร่องรอย... ผม... ก็... แค่... ใช้... ความรู้... ทางเคมี... ของผม... ช่วย... เขา... ใน... การ... สกัด... หรือ... ทำให้... มัน... สลายตัว... ไป... เท่านั้น... ครับ..." วิรัชกล่าวอย่างตะกุกตะกัก "ผม... ไม่เคย... รู้... เลย... ว่า... มัน... คือ... อะไร... หรือ... มัน... จะ... นำพา... ปัญหา... อะไร... มาสู่... ตัวผม... ใน... ภายหลัง..." สารวัตรกานต์พยักหน้าช้าๆ "แล้ว... 'คนรู้จัก'... คนนั้น... คือ... ใคร... ครับ?" วิรัชอึกอัก "ผม... จำ... ชื่อ... เขา... ไม่ได้... ชัดเจน... นัก... ครับ... มัน... เป็น... นานมาแล้ว... ครับ... เขา... ติดต่อ... มา... ผ่าน... ช่องทาง... ที่... ไม่... สามารถ... ตรวจสอบ... ได้... ครับ... และ... จ่าย... ค่าจ้าง... เป็น... เงินสด... อย่าง... งาม... ครับ..." "น่าสนใจ... ครับ" สมศักดิ์กล่าว "เงินสด... จำนวนมาก... จาก... แหล่งที่มา... ไม่ชัดเจน... และ... ให้คุณ... ใช้... สารเคมี... อันตราย... เพื่อ... กำจัด... หลักฐาน... ชนิด... ที่... สามารถ... ละลาย... สารอินทรีย์... ได้... อย่าง... มืออาชีพ... และ... คุณ... ไม่รู้... ด้วย... ว่า... สิ่งนั้น... คือ... อะไร... หรือ... ใคร... คือ... คนว่าจ้าง... คุณ... อย่างแท้จริง... ทั้งหมด... นี้... มัน... ฟังดู... เหมือน... เรื่องราว... ที่... ถูก... แต่งขึ้น... เพื่อ... ปัดความรับผิดชอบ... มากกว่า... นะครับ... คุณวิรัช..." "ผม... กำลัง... บอก... ความจริง... ครับ...!" วิรัชเผลอขึ้นเสียง "ผม... รู้... ว่า... มัน... ฟังดู... ไม่น่าเชื่อ... ถือ... แต่... ผม... ไม่เคย... มี... ความคิด... ที่จะ... ทำร้าย... ใคร... หรือ... เกี่ยวข้อง... กับ... การ... ฆาตกรรม... เลย... ครับ...!" "คุณ... อาจจะ... ไม่ได้... มี... ความคิด... ที่จะ... ฆ่า... ท่านจอมพล... โดยตรง... ครับ" สารวัตรกานต์กล่าว "แต่... การ... ช่วย... ปกปิด... ความผิด... ของ... ท่าน... อาจจะ... นำพา... ไปสู่... โศกนาฏกรรม... ได้... เช่นกัน... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... เมื่อ... ความลับ... ที่... คุณ... ช่วย... ปกปิด... มัน... เกี่ยวข้อง... กับ... การ... ทุจริต... ครั้งใหญ่... และ... มี... คนอื่น... ที่... ต้องการ... เปิดโปง... เรื่องนี้... อย่าง... ดำรงค์... เป็นต้น..." วิรัชหน้าซีดเผือด "ดำรงค์... เขายัง... คิด... ว่า... ผม... เป็น... ผู้สมรู้ร่วมคิด... กับ... ท่านจอมพล... อยู่อีก... หรือ... ครับ?" "ตอนนี้... เขามั่นใจ... ว่า... คุณ... คือ... หนึ่งใน... ผู้ที่... ทรยศ... พ่อของเขา... ครับ" สมศักดิ์ตอบ "และ... เขาก็... มี... หลักฐาน... ที่... น่าเชื่อถือ... มากพอ... ที่จะ... ทำให้... การเปิดโปง... ความจริง... ของ... เขา... กลายเป็น... เรื่อง... ที่... ซับซ้อน... ยิ่งขึ้น... คุณ... รู้ไหม... ว่า... ดำรงค์... ได้... ข้อมูล... บางอย่าง... มาจาก... ไหน... ครับ?" วิรัชส่ายหน้า "ผม... ไม่รู้... ครับ... ผม... ไม่เคย... คุย... กับ... ดำรงค์... เกี่ยวกับ... เรื่อง... เหล่านี้... เลย... ครับ..." "แล้ว... คุณ... รู้... ไหม... ว่า... ทำไม... ดำรงค์... ถึง... ได้... กล่องหมากรุก... ใบนั้น... ไป... ครับ?" สารวัตรกานต์ถามต่อ "ผม... คิดว่า... มัน... คงจะ... เป็น... ของ... ที่... ท่านจอมพล... ทิ้งไว้... ให้... เขา... ครับ... ท่าน... คงจะ... รู้... ว่า... ดำรงค์... กำลัง... สืบหา... ความจริง... และ... คงจะ... ต้องการ... ให้... เขา... เป็น... คน... เปิดโปง... เรื่องนี้... ด้วย... ตัวเอง... ครับ..." วิรัชตอบ เสียงของเขาค่อยๆ แผ่วลง ราวกับว่าเขากำลังเริ่มยอมรับความจริงบางอย่าง "หรือ... บางที... ท่านจอมพล... อาจจะ... ไม่ได้... ต้องการ... ให้... ดำรงค์... เปิดโปง... ความจริง... แต่... ต้องการ... ให้... ดำรงค์... 'จัดการ'... กับ... ความผิด... ของ... ท่าน... ด้วย... ตัวเอง... ครับ?" สมศักดิ์เสนอความเห็น "ท่าน... อาจจะ... รู้... ว่า... คุณ... กำลัง... ช่วย... เขา... ปกปิด... ความผิด... และ... อาจจะ... กลัว... ว่า... คุณ... จะ... นำพา... ปัญหา... มาสู่... ตัวท่าน... เอง... หรือ... อรทัย... ใน... ภายภาคหน้า... ดังนั้น... ท่าน... จึง... ได้... ทิ้ง... กล่อง... ใบนั้น... ไว้... เป็น... 'เครื่องมือ'... หรือ... 'คำสั่ง'... สุดท้าย... ให้... ดำรงค์... ได้... 'ทำความสะอาด'... ตัวเอง... ครับ..." "หมายความว่า... ท่านจอมพล... รู้... ว่า... ผม... กำลัง... ช่วย... เขา... ปกปิด... ความผิด... และ... ท่าน... ก็... ไม่ได้... ต้องการ... ให้... ผม... ทำ... แบบนั้น... ต่อไป... งั้น... หรือ... ครับ?" วิรัชถาม เสียงสั่นเครือ "เป็นไปได้... ครับ" สารวัตรกานต์ตอบ "และ... การที่คุณ... ไป... 'จัดการ'... กับ... กล่อง... ใบนั้น... หลัง... จาก... ท่านจอมพล... ตาย... ก็... ยิ่ง... ทำให้... ความสงสัย... เพิ่มขึ้น... คุณ... กำลัง... พยายาม... จะ... ทำลาย... หลักฐาน... ที่... ท่าน... ตั้งใจ... จะ... ให้... ดำรงค์... ใช้... ใช่ไหม... ครับ?" วิรัชเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความสับสนและความรู้สึกผิด "ผม... แค่... คิดว่า... ถ้า... หลักฐาน... มัน... หายไป... ทุกอย่าง... มัน... จะ... จบลง... อย่าง... ง่ายดาย... กว่านี้... ครับ... ผม... ไม่ได้... ต้องการ... จะ... ซ่อนเร้น... ความผิด... ของ... ท่าน... จริงๆ... ครับ... ผม... แค่... ต้องการ... จะ... ปกป้อง... อรทัย... ครับ... เธอ... ไม่ควร... ต้อง... มา... เกี่ยวข้อง... กับ... เรื่อง... เหล่านี้... ครับ..." "แล้ว... คุณ... รู้... ไหม... ว่า... อรทัย... รู้... เรื่อง... ทั้งหมด... ไหม... ครับ?" สมศักดิ์ถาม "เธอ... รู้... บางส่วน... ครับ... แต่... ไม่ใช่... ทั้งหมด... ครับ..." วิรัชตอบ "ผม... ไม่เคย... บอก... เธอ... เรื่อง... การทุจริต... ที่... ท่าน... ทำ... ครับ... ผม... แค่... ช่วย... เธอ... ใน... การ... จัดการ... กับ... ปัญหา... ที่... เกิดขึ้น... จาก... การกระทำ... ของ... ท่าน... เท่านั้น... ครับ..." "และ... การที่คุณ... ใช้... สารเคมี... ใน... กล่อง... หมากรุก... มัน... ไม่ใช่... การ... ปกป้อง... อรทัย... ครับ... แต่... เป็น... การ... ทำลาย... หลักฐาน... ที่... อาจจะ... สาวไปถึง... ตัวคุณ... เอง... ด้วย... ใช่ไหม... ครับ?" สารวัตรกานต์ถามเสียงเข้ม วิรัชก้มหน้าลง มองมือของตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะ "ผม... แค่... กลัว... ครับ... ผม... กลัว... ว่า... ถ้า... เรื่อง... นี้... มัน... แผ่ขยาย... ออกไป... มากกว่านี้... มัน... จะ... ส่งผล... กระทบ... ต่อ... อรทัย... อย่าง... รุนแรง... ผม... เคย... เห็น... เธอ... ลำบาก... มา... มากพอแล้ว... ครับ... ผม... ไม่อยาก... ให้... เธอ... ต้อง... มา... เจอ... กับ... เรื่อง... เหล่านี้... อีก... ครับ..." "แต่... ความกลัว... ของคุณ... มัน... ทำให้... คุณ... เลือก... ที่จะ... ปิดบัง... ความจริง... และ... กลายเป็น... ส่วนหนึ่ง... ของ... การ... สมรู้ร่วมคิด... ใน... การ... ปกปิด... ความผิด... ใช่ไหม... ครับ?" สารวัตรกานต์ถาม วิรัชเงยหน้าขึ้น มองสารวัตรกานต์ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ผม... ยอมรับ... ครับ... ผม... ทำผิด... ไป... แล้ว... ครับ... ผม... ขอ... โทษ... ครับ..."