"ไม่นานมากครับท่านสารวัตร" วิรัชตอบเสียงเบา "อาจจะแค่ไม่กี่นาที ท่านจอมพลกำลังจะออกไปข้างนอก ผมเลยเข้าไปเรียนแจ้งเรื่องตารางงาน" "แล้วคุณเห็นอะไรหลังจากนั้น?" สารวัตรกานต์ถามต่อ "หลังจากคุณอรทัยออกไป ผมก็กลับไปจัดการงานของผมครับ" วิรัชกล่าว "ผมไม่ได้เห็นอะไรผิดปกติอีกเลยจนกระทั่ง... จนกระทั่งเกิดเรื่องขึ้น" สารวัตรกานต์พยักหน้าช้าๆ "คุณวิรัช มีใครที่คุณสงสัยว่าอาจจะเป็นคนร้ายหรือไม่?" วิรัชเงียบไปนาน ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้องอย่างประหม่า "ผม... ผมไม่กล้าเดาครับท่านสารวัตร" "แต่ถ้าคุณต้องเดา คุณจะเดาไปที่ใคร?" สารวัตรกานต์เร่ง "ถ้าเป็นไปได้..." วิรัชเอ่ยเสียงเบา "ผมคงต้องสงสัยคนที่... คนที่น่าจะได้รับประโยชน์จากการเสียชีวิตของท่านจอมพลมากที่สุด" "คุณกำลังพูดถึงใคร?" "คุณอรทัยครับ" วิรัชตอบ "เธอ... เธอมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับท่านจอมพล" "ซับซ้อนอย่างไร?" "ผมได้ยินมาว่า... ท่านจอมพลกำลังจะตัดความสัมพันธ์กับเธอ" วิรัชกล่าว "และคุณอรทัยก็เป็นคนที่มีอารมณ์ร้อนพอสมควร" สารวัตรกานต์บันทึกข้อมูลนี้ลงในสมุดเล่มเล็ก "ขอบคุณสำหรับข้อมูลครับคุณวิรัช" เขากล่าว "ผมอาจจะต้องขอสอบปากคำคุณอีกครั้งในภายหลัง" วิรัชพยักหน้าอย่างอ่อนแรง "ผมพร้อมเสมอครับท่านสารวัตร" เมื่อวิรัชเดินออกจากห้องไปแล้ว สารวัตรกานต์ก็หันไปหากล้องวงจรปิดที่ติดอยู่มุมห้อง เขาเห็นภาพของวิรัชที่เดินโซซัดโซเซออกไป ร่องรอยของความกลัวและความสิ้นหวังยังคงฉายชัดบนใบหน้า "ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน" สารวัตรกานต์ทวนคำของวิรัช "คนที่ได้รับประโยชน์มากที่สุด" เขามองไปยังกระดานหมากรุกจำลองที่ตั้งอยู่บนโต๊ะในห้องทำงานของเขา รูปถ่ายของกระดานหมากรุกในสภาพสุดท้ายยังคงถูกวางอยู่ข้างๆ "ตัวเบี้ยสีดำที่ถูกขยับ... รอยเปื้อนบนตัวหมาก... คำพูดของดำรงค์เรื่องการปกปิดและถ่วงเวลา... และตอนนี้ คำให้การของวิรัชเรื่องรอยเปื้อนที่อาจจะเป็นคราบ..." สารวัตรกานต์ลุกขึ้นยืน เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าสีครามที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มยามเย็น "ทุกอย่างมันเชื่อมโยงกันหมด" เขากล่าวกับตัวเอง "แต่ก็ยังขาดบางอย่างไป... บางอย่างที่สำคัญมาก" ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของเขาก็มีสัญญาณเรียกเข้า ปลายสายคือสารวัตรสมศักดิ์ ผู้ช่วยของเขา "สารวัตรครับ" เสียงของสมศักดิ์ดังขึ้นอย่างตื่นเต้น "เราพบอะไรบางอย่างที่ห้องเก็บของของท่านจอมพลครับ" "เจออะไร?" สารวัตรกานต์ถามด้วยความหวัง "เจอจดหมายครับ เป็นจดหมายที่ท่านจอมพลเขียนถึงใครบางคน แต่ดูเหมือนว่าจะยังไม่ได้ส่ง" "จดหมายนั้นเกี่ยวกับอะไร?" "ผมยังอ่านไม่จบครับท่านสารวัตร แต่เท่าที่ดูคร่าวๆ มันพูดถึง 'การแก้แค้น' และ 'เกมสุดท้าย'" "แก้แค้น... เกมสุดท้าย..." สารวัตรกานต์รู้สึกว่าสิ่งที่ขาดหายไปกำลังจะถูกเติมเต็ม "ส่งจดหมายนั้นมาให้ผมที่สถานีทันที" เขาวางสายโทรศัพท์ สมองของเขากำลังประมวลผลข้อมูลทั้งหมดอย่างรวดเร็ว "ถ้าท่านจอมพลกำลังจะแก้แค้นใครบางคน... แล้วทำไมเขาถึงถูกฆ่า?" "หรือว่า..." "หรือว่าคนที่ฆ่าท่านจอมพล คือคนที่ท่านกำลังจะแก้แค้น?" สารวัตรกานต์หยิบแฟ้มข้อมูลขึ้นมาอีกครั้ง เขาเปิดไปที่รายชื่อผู้เข้าแข่งขัน ใบหน้าของผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนปรากฏขึ้นมาในความคิดของเขา ดำรงค์ คู่แข่งคนสำคัญ อรทัย ผู้จัดการส่วนตัวที่กำลังจะถูกเลิกจ้าง วิรัช เลขานุการที่ดูหวาดกลัว และคนอื่นๆ อีกมากมาย "ใครกันแน่ที่เป็น 'ผู้เล่น' ที่แท้จริงในเกมนี้?" เขาเดินออกจากห้องทำงาน ก้าวเดินของเขามั่นคงขึ้น แต่แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "เราต้องหาคำตอบให้ได้"