สารวัตรกานต์กลับมาที่ห้องทำงานของเขา เขาเดินไปที่กระดานหมากรุกจำลองอีกครั้ง คราวนี้เขามองมันด้วยสายตาที่แตกต่างออกไป จากเดิมที่เคยเห็นเพียงแค่การจัดวางหมากเพื่อจำลองเหตุการณ์ บัดนี้เขาเห็นมันเป็นเหมือนสนามรบที่มีชีวิต "ดำรงค์... ผู้เข้าแข่งขันที่เก่งกาจ... คู่แข่งตัวฉกาจของท่านจอมพล" สารวัตรกานต์รำพึง "คนที่ท่านจอมพลกำลังจะเปิดโปงความลับในอดีต" "แล้วใครคือ 'ดวงใจ' ของท่านจอมพล?" "ถ้าอรทัยพูดความจริง... คนๆ นั้นก็คือตัวเธอเอง" "แต่ทำไมท่านจอมพลถึงพยายามจะ 'ปกปิด' หรือ 'ถ่วงเวลา' ในจังหวะสุดท้าย?" "ถ้าเขาจะเปิดโปงดำรงค์... มันก็ควรจะเป็นการโจมตี ไม่ใช่การป้องกัน" สารวัตรกานต์หยิบรูปถ่ายของกระดานหมากรุกในลักษณะสุดท้ายขึ้นมาดูอีกครั้ง เขาเพ่งมองไปยังตัวเบี้ยสีดำที่ถูกขยับ "ตัวเบี้ยสีดำ... สิ่งที่ทำให้เกิดการสัมผัสกับยาพิษ" "รอยเปื้อนที่วิรัชเห็น... อาจจะเป็นยาพิษที่ถูกเตรียมไว้" "ลูกปัดสีดำ... อาจจะเป็นตัวนำพาพิษ หรืออุปกรณ์เสริม" "ทุกอย่างเชื่อมโยงกับตัวเบี้ยสีดำตัวนั้น" "แต่ถ้าท่านจอมพลรู้ว่าเขาจะถูกฆ่า... ทำไมเขาถึงพยายามจะขยับตัวเบี้ยตัวนั้น?" "เพื่อส่งสัญญาณ? เพื่อเตือนใคร? หรือเพื่อ... กำจัดหลักฐาน?" สารวัตรกานต์พลันคิดถึงคำพูดของดำรงค์ที่ว่า "บางที ท่านอาจจะไม่ได้พยายามจะตรวจสอบตัวหมากนั้นจริงๆ แต่อาจจะเป็นความพยายามที่จะ 'ปกปิด' บางสิ่งบางอย่าง หรือ 'ถ่วงเวลา' เพื่อให้ใครบางคนได้เห็น หรือเข้าใจอะไรบางอย่าง" "ปกปิด... ถ่วงเวลา..." "ถ้าท่านจอมพลต้องการปกปิดบางอย่าง... เขาจะปกปิดอะไร?" "หรือว่า... การตายของท่านจอมพล... ไม่ได้เกิดจากยาพิษที่ตัวเบี้ย?" ความคิดนี้แล่นเข้ามาในหัวของสารวัตรกานต์อย่างรวดเร็ว เขานั่งลงอย่างช้าๆ พลางมองไปยังกระดานหมากรุก "ถ้าพิษไม่ได้อยู่บนตัวเบี้ย... แล้วมันอยู่ตรงไหน?" "แล้วทำไมตัวเบี้ยตัวนั้นถึงถูกขยับ?" "แล้วลูกปัดสีดำ... มันคืออะไรกันแน่?" สารวัตรกานต์นึกย้อนกลับไปถึงคำให้การของวิรัชอีกครั้ง "ผมรู้สึกเหมือนว่าตัวหมากเบี้ยสีดำตัวหนึ่งมันดู... แปลกๆ ไปนิดหน่อย" "ผมคิดว่ามันอาจจะมีรอยเปื้อนเล็กๆ ติดอยู่ครับ" "เขาบอกว่าพยายามปัดออกด้วยแปรง" "แปรง!" สารวัตรกานต์ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว "แปรงที่ใช้ทำความสะอาดตัวหมาก!" เขาเดินไปที่ชั้นเก็บอุปกรณ์หมากรุกที่ถูกเก็บไว้เป็นหลักฐาน เขาหยิบแปรงขนนุ่มที่ใช้ทำความสะอาดตัวหมากออกมา "ถ้าพิษไม่ได้อยู่บนตัวเบี้ย... แต่อยู่บนแปรง... และท่านจอมพลเห็นวิรัชใช้แปรงนั้นทำความสะอาดตัวเบี้ย..." "ท่านจอมพลอาจจะเห็นร่องรอยบางอย่างบนแปรง... หรืออาจจะเห็นวิรัชตั้งใจจะป้ายพิษลงบนตัวเบี้ย" "แล้วทำไมท่านถึงขยับตัวเบี้ยนั้น? แทนที่จะตะโกนบอก หรือแจ้งเจ้าหน้าที่?" "เพราะท่านรู้ว่า... ถ้าท่านทำอย่างนั้น คนร้ายก็จะรู้ตัว และอาจจะหนีไปได้" "ท่านต้องการให้คนร้ายยังคงอยู่ในสถานการณ์เดิม เพื่อให้เราจับได้คาหนังคาเขา" "หรือ... ท่านต้องการใช้โอกาสนี้... สั่งเสียครั้งสุดท้าย?" สารวัตรกานต์มองไปยังจดหมายอีกครั้ง "ถึงดวงใจของข้า... ข้ากำลังจะเริ่ม 'เกมสุดท้าย' ของข้า" "เกมสุดท้าย... มันไม่ได้หมายถึงการเปิดโปงดำรงค์..." "แต่หมายถึง... การวางแผนการตายของตัวเอง?" "การจัดฉากให้ดูเหมือนถูกฆาตกรรม?" "เพื่อให้คนที่เขา 'รัก' ได้รับประโยชน์ หรือเพื่อให้คนที่เขา 'เกลียด' ติดร่างแห?" สารวัตรกานต์รู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังจะปะติดปะต่อกัน "ถ้าท่านจอมพลรู้ว่าเขาจะถูกฆ่า... และเขาต้องการให้การตายของเขาเป็นประโยชน์กับใครบางคน..." "แล้วใครคือ 'ดวงใจ' ที่แท้จริงของเขา?" "และใครคือคนที่เขารักมากที่สุด... จนยอมวางแผนการตายของตัวเอง?" เขาเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน หยิบรูปของอรทัยขึ้นมาดู "อรทัย... บอกว่าท่านจอมพลอาจจะหมายถึงเธอ" "แต่ถ้าท่านจอมพลตาย... อรทัยจะได้รับประโยชน์อะไร?" "หรือว่า... เธอคือคนที่ท่านจอมพลต้องการจะปกป้อง? หรือต้องการจะแก้แค้นแทน?" สารวัตรกานต์หลับตาลง เขาพยายามจัดเรียงชิ้นส่วนปริศนาทั้งหมด "วิรัชเตรียมอุปกรณ์... เห็นรอยเปื้อนบนตัวเบี้ย... พยายามปัดออก..." "ดำรงค์... ความลับในอดีต... การเปิดโปง..." "อรทัย... ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน... ดวงใจของเขา?" "และท่านจอมพล... จดหมาย... เกมสุดท้าย... การตายที่ถูกจัดฉาก?" "ทั้งหมดนี้... มันคือหมากกระดานเดียว... หรือว่ามีกระดานซ้อนอยู่ข้างใน?" "หมากรุกคือเกมแห่งกลยุทธ์... เกมแห่งการวางแผนล่วงหน้า" "และท่านจอมพล... คือผู้เล่นที่ชาญฉลาดที่สุด..." "เขาอาจจะไม่ได้ถูกฆาตกรรม... แต่เขาอาจจะ 'เลือก' ที่จะตาย" "และเขาได้วางแผนการตายของตัวเองไว้แล้ว... เพื่อเป้าหมายบางอย่าง" "แต่เป้าหมายนั้นคืออะไรกันแน่?" สารวัตรกานต์ลุกขึ้นยืน เขาเดินไปหยิบโทรศัพท์ "สมศักดิ์... ไปที่บ้านพักของท่านจอมพลอีกครั้ง... ตรวจสอบให้ละเอียดทุกซอกทุกมุม... โดยเฉพาะในห้องทำงานของเขา... หา 'กลไก' อะไรบางอย่างที่อาจจะถูกซ่อนไว้" "ผมคิดว่า... เราอาจจะกำลังมองข้าม 'หมาก' ตัวสุดท้ายไป..." "หมากที่จะทำให้ทุกอย่างกระจ่าง..."