"พวกคุณกำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่?" เสียงนั้นดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก เสียงนั้น… ดังมาจาก ชานนท์! ทุกคนหันไปมองด้วยความตกตะลึง ร่างของชานนท์ปรากฏขึ้นที่ปากประตูห้องนั่งเล่น เขายืนอยู่ตรงนั้น… ในสภาพที่ดูเหนื่อยอ่อน แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววบางอย่างที่ยากจะอธิบาย สีหน้าซีดเผือด ใบหน้ามีรอยเหนื่อยล้าที่บ่งบอกว่าเขาคงไม่ได้พักผ่อนมานาน "ชานนท์! นาย… มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?" กวินทร์เอ่ยถาม เสียงตะกุกตะกักด้วยความประหลาดใจระคนหวาดระแวง มัทนาก้าวถอยหลังไปเล็กน้อย มือของเธอกำแน่น เธอมองชานนท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ "ผม… ผมก็อยู่ที่นี่มาตลอดแหละครับ" ชานนท์ตอบ เสียงแหบพร่า "แค่… ไปทำธุระข้างนอกมานิดหน่อย" "ธุระ? ข้างนอก? แต่นาย… นายบอกว่านายไม่สบาย… ไม่ได้ออกไปไหนเลยไม่ใช่เหรอ?" พิมรดาถาม เสียงสั่นเครือ อธิปัตย์ก้าวเข้ามาขวางระหว่างชานนท์กับกลุ่มเพื่อน เขามองชานนท์ด้วยสายตาจับผิด "นายกำลังโกหกเราอยู่หรือเปล่า ชานนท์? เราเพิ่งคุยกันเรื่อง… คนตายในคฤหาสน์นี้" "ผม… ผมไม่ได้โกหก" ชานนท์พยายามยืนตัวตรง แต่ร่างกายของเขาดูไม่มั่นคง "ผมแค่… รู้สึกไม่ค่อยสบาย… เลยไปหาอะไรดื่ม… แล้วก็… พักผ่อน" ธีร์มองไปที่เสื้อผ้าของชานนท์ที่ดูเปื้อนฝุ่นและคราบดินเล็กน้อย "นายไปหาอะไรดื่มที่ไหนมา? ดูเหมือนนายจะไปคลุกคลีอยู่กับพื้นดินมากกว่า" ชานนท์ชะงักเล็กน้อย สายตาของเขาเบี่ยงหลบไปทางอื่น "ผม… เดินเล่น… ในสวน… เลยเปื้อนบ้างนิดหน่อย" "ในสวน? ตอนกลางคืนเหรอ?" มัทนาถามเสียงเข้ม "นี่มันก็มืดแล้วนะ" "ผม… ผมนอนไม่หลับ… เลยออกมาเดินสูดอากาศ" ชานนท์อธิบาย "แล้ว… พวกคุณคุยอะไรกันอยู่? เรื่องใครตาย?" "เรากำลังคุยกันเรื่อง 'แก่นแท้แห่งกาลเวลา' และคนที่เกี่ยวข้องกับมัน" กวินทร์บอกตรงๆ "รวมถึงคนที่อาจจะเป็นฆาตกร" ชานนท์เงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงไปอีก "แก่นแท้แห่งกาลเวลา… ผม… ผมไม่รู้เรื่องนั้นเลยครับ" "อย่ามาหลอกกันนะชานนท์!" อธิปัตย์ตะคอก "นายรู้ดีที่สุดว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่! นายรู้เรื่องสมาคมนั้น นายรู้เรื่องสมบัติ… และนายก็รู้ว่าใครคือคนที่เรากำลังตามหา!" "ผม… ผมไม่รู้จริงๆ ครับ" ชานนท์พยายามอ้อนวอน "ผมอาจจะ… จำอะไรไม่ได้… เพราะผมป่วย… แต่ผมไม่ได้ทำอะไรผิด" "ถ้าอย่างนั้น… ทำไมนายถึงปรากฏตัวออกมาตอนนี้?" ธีร์ถามอย่างไม่ไว้ใจ "ทำไมเพิ่งจะออกมาเจอเรา? ตลอดเวลาที่ผ่านมา… เราหาเจ้านายไม่เจอเลย" "ผม… ผมบอกแล้วไง… ผมไปพักผ่อน… ที่ปีกตะวันตก… ตรงห้องสมุดเก่า… มันเงียบสงบดี" ชานนท์อธิบาย "ผม… ผมไม่อยากให้ใครรบกวน… ผมอยากอยู่คนเดียว" "ห้องสมุดเก่า? ปีกตะวันตก?" มัทนาทวนคำ "นั่นมัน… ที่ที่ถูกปิดตาย… ที่ที่เราเพิ่งไปค้นพบอะไรบางอย่างมา" แววตาของชานนท์สั่นไหวเล็กน้อย "ห้องนั้น… มันก็แค่ห้องเก่าๆ… ไม่ได้มีอะไรพิเศษ" "แล้วทำไมรูปของคุณ… ถึงอยู่ในห้องทำงานของพ่อคุณ… ท่ามกลางเอกสารลับเกี่ยวกับสมาคม?" กวินทร์ถาม เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งที่พวกเขาพบในห้องทำงานของชานนท์ออกมา "รูปนี้… มันเก่ามาก… แต่ดูเหมือนคุณตอนเด็กๆ… คุณกำลังถืออะไรบางอย่าง… ที่เหมือนกับที่เราเห็นในภาพวาดของปู่คุณ" ชานนท์มองรูปถ่ายในมือของกวินทร์ ใบหน้าของเขาซีดลงไปอีก "ผม… ผมจำไม่ได้… รูปนี้… ผมไม่เคยเห็นมาก่อน" "โกหก! ชัดๆ เลยว่าโกหก!" อธิปัตย์ตะโกน "นายต้องเป็นคนวางแผนทั้งหมด! นายต้องเป็นคนที่ฆ่าพ่อของนาย! นายต้องเป็นคนที่… อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมด!" "ผม… ผมไม่ได้ทำ!" ชานนท์ตะโกนกลับ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ผม… ผมอยากจะช่วยพวกคุณ… ผมอยากจะบอกความจริง… แต่… แต่ผม… ผมกลัว" "กลัวใคร?" ธีร์ถาม ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ชานนท์อย่างไม่วางตา "กลัวคนที่กำลังจะฆ่าคุณ? หรือกลัวคนที่กำลังจะเปิดเผยความลับที่คุณปกปิดไว้?" "ผม… ผมกลัว… ทุกคน" ชานนท์ตอบเสียงแผ่วเบา "ผม… ผมเห็น… เห็นเงา… ในกระจก… ในห้องทำงานของพ่อ… มันเหมือนคุณพิมรดา… แต่… แต่มันไม่ใช่คุณ… มัน… มันมืดมน… และ… มันกำลังจะทำร้ายผม" "เงาในกระจก?" พิมรดาเอ่ยขึ้น "หมายถึง… คนที่ฉันเห็นในห้องทำงานของคุณชานนท์… คนที่ใส่หมวกปีกกว้างน่ะเหรอ?" ชานนท์พยักหน้าอย่างอ่อนแรง "ผม… ผมเห็นเขา… เขา… เขาเหมือนจะ… มาตามหาบางอย่าง… เขา… เขามองผม… ด้วยสายตาที่… เย็นชา… เหมือนจะบอกว่า… ทุกอย่างกำลังจะจบลง" "แล้วนาย… กำลังจะบอกอะไรพวกเรา?" มัทนาถามอย่างระแวดระวัง "ความจริง… ที่ทำให้นายกลัวขนาดนี้… มันคืออะไร?" ชานนท์สูดหายใจเข้าลึกๆ เหมือนกำลังรวบรวมกำลังใจ "ผม… ผมคิดว่า… ฆาตกร… คือคนที่… อยู่ใกล้ตัวเราที่สุด… คนที่… รู้ความลับ… ของคฤหาสน์นี้… รู้เรื่อง… 'แก่นแท้แห่งกาลเวลา'… และ… รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน" "แล้ว… ใครล่ะ?" อธิปัตย์ถามอย่างกระวนกระวาย "ผม… ผมไม่สามารถบอกชื่อได้… เพราะ… เพราะผมยังไม่แน่ใจ… แต่… เขา… เขาเป็นคนที่มีอำนาจ… เป็นคนที่… คอยบงการ… ทุกอย่าง… มาตลอด" ชานนท์กล่าว "และ… เขากำลังจะ… ลงมืออีกครั้ง… เขา… เขาต้องการจะ… กำจัดพวกเรา… ที่กำลังจะเปิดเผยความจริง" ทันใดนั้นเอง! เสียงดังโครมครามก็ดังมาจากด้านบนของคฤหาสน์! เสียงเหมือนสิ่งของขนาดใหญ่กำลังถูกทำลาย! "เสียงอะไรน่ะ?" พิมรดาอุทาน "เหมือนมาจาก… ปีกตะวันตก… ตรงที่เราไปเมื่อครู่!" กวินทร์บอก "ไม่… มันดังมาจาก… ห้องเก็บของ… ตรงชั้นบนสุด!" ชานนท์กล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "มีบางอย่าง… กำลังถูกทำลาย… อย่างรุนแรง!" ทุกคนรีบวิ่งออกจากห้องนั่งเล่น มุ่งหน้าไปยังบันได แต่เมื่อพวกเขาไปถึงชั้นบน สิ่งที่เห็นกลับทำให้พวกเขาตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม! ประตูห้องเก็บของที่เคยถูกล็อคอย่างแน่นหนา บัดนี้กลับเปิดอ้าออก! และภายใน…