เมื่อแท่นหินกลางห้องใต้ดินแยกออก เผยให้เห็นหลุมลึกเบื้องล่าง ลมเย็นยะเยือกพัดขึ้นมา พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ราวกับจะลอยมาจากที่ไหนสักแห่ง ชานนท์และกวินทร์ยืนมองด้วยความระแวง "นั่นมัน… เสียงอะไร?" กวินทร์ถาม เสียงเบาหวิว "ฉัน… ไม่แน่ใจ…" ชานนท์ตอบ "แต่มัน… ฟังดู… คุ้นๆ… เหมือน… เสียง… เพลง… บางอย่าง…" ทันใดนั้นเอง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน กำแพงหินรอบตัวค่อยๆ ละลายหายไป กลายเป็นอุโมงค์ที่สว่างไสวด้วยแสงเรืองรองสีทองอ่อนๆ ผนังของอุโมงค์นั้น ราวกับกระจกที่สะท้อนภาพเหตุการณ์ต่างๆ ในอดีต "นี่มัน… คืออะไรกันแน่?" กวินทร์อุทาน "นี่… คือ… 'อุโมงค์แห่งความทรงจำ'… ที่… 'แก่นแท้แห่งกาลเวลา'… ได้… สร้างขึ้น… เพื่อ… ทดสอบ… พวกเธอ…" เสียงของชายชราดังขึ้นมาจากที่ไหนสักแห่ง ราวกับจะคอยชี้นำพวกเขา "ใน… อุโมงค์นี้… พวกเธอ… จะ… ได้… พบ… กับ… ความทรงจำ… ที่… ถูก… ปิดกั้น… และ… ความจริง… ที่… พวกเธอ… ได้… หลีกเลี่ยง… มา… ตลอด…" ภาพบนผนังอุโมงค์เริ่มชัดเจนขึ้น เป็นภาพของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ใบหน้าของเธอเศร้าสร้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความหวังและความสิ้นหวังปะปนกัน ชานนท์เบิกตากว้าง เขารู้จักใบหน้าในภาพนั้นทันที "แม่… ของผม…" เขาพึมพำ ภาพบนผนังค่อยๆ เปลี่ยนไป แสดงให้เห็นเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับแม่ของเขา ตั้งแต่สมัยที่ยังสาว จนกระทั่งกำลังตั้งครรภ์ ชานนท์รู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าไปในอดีต ราวกับว่าเขากำลังยืนมองชีวิตของแม่ตัวเองผ่านกระจกวิเศษ "เธอ… คือ… ผู้ที่… มี… หน้าที่… ในการ… ปกป้อง… 'แก่นแท้แห่งกาลเวลา'… ด้วย… 'เพลงแห่งกาลเวลา'…" ชายชราอธิบาย "แต่… เธอ… ถูก… บังคับ… ให้… เลือก… ระหว่าง… ความปลอดภัย… ของลูก… กับ… การ… รักษา… ความลับ… ของ… 'แก่นแท้แห่งกาลเวลา'…" ภาพบนผนังแสดงให้เห็นเหตุการณ์ที่แม่ของชานนท์กำลังถูกคุกคาม โดยกลุ่มคนที่สวมหน้ากาก ชานนท์กำหมัดแน่น รู้สึกถึงความโกรธที่พลุ่งพล่านขึ้นมา "พวกเขา… ต้องการ… จะ… บังคับ… ให้เธอ… เปิดเผย… 'เพลงแห่งกาลเวลา'…" ชายชรากล่าวต่อ "แต่… เธอ… เลือก… ที่จะ… ปกป้อง… ลูกชาย… ของเธอ… ด้วย… การ… สละ… ตัวเอง… เธอ… ได้… ซ่อน… 'เพลงแห่งกาลเวลา'… ไว้… ใน… สถานที่… ที่… ไม่มีใคร… สามารถ… เข้าถึง… ได้… จนกว่า… จะ… ถึง… เวลา… อันควร…" ภาพสุดท้ายที่ปรากฏ คือภาพของแม่ของชานนท์กำลังส่งสายตามายังเขา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย ก่อนที่ภาพนั้นจะค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงแสงสีทองที่ส่องสว่าง "แม่… ของผม… ท่าน… ไม่ได้… ทอดทิ้ง… ผม… ไป…" ชานนท์กล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื้นตันใจ "ท่าน… แค่… ปกป้อง… ผม… และ… ซ่อน… ความลับ… ที่… สำคัญ… ไว้…" กวินทร์มองชานนท์ด้วยความเข้าใจ "ฉัน… เข้าใจแล้ว… ว่าทำไม… คุณถึง… รู้สึก… ผูกพัน… กับที่นี่… มากขนาดนี้…" "แล้ว… 'เพลงแห่งกาลเวลา'… ล่ะครับ? มัน… ถูกซ่อน… ไว้… ที่ไหน?" ชานนท์ถาม "มัน… คือ… ส่วนหนึ่ง… ของ… 'แก่นแท้แห่งกาลเวลา'… เอง… และ… มัน… จะ… ถูก… เปิดเผย… ออกมา… ก็ต่อเมื่อ… ผู้ที่… คู่ควร… ได้… ครอบครอง… 'แก่นแท้แห่งกาลเวลา'… แล้ว… เท่านั้น…" ชายชราตอบ "ผู้ที่คู่ควร…?" กวินทร์ทวนคำ "แล้ว… เรา… จะรู้… ได้ยังไง… ว่า… ใคร… คือ… ผู้ที่คู่ควร…?" "บททดสอบ… นี้… คือ… คำตอบ… ของ… คำถามนั้น…" ชายชรากล่าว "พวกเธอ… ได้… เห็น… ความจริง… เกี่ยวกับ… อดีต… และ… ได้… สัมผัส… ถึง… ความรัก… อันยิ่งใหญ่… ที่… ได้… ถูก… สละ… ไป… ถ้า… พวกเธอ… ยังคง… ยึดมั่น… ใน… ความถูกต้อง… และ… ต้องการ… ปกป้อง… สิ่งที่… มีค่า… จาก… ความโลภ… และ… ความชั่วร้าย… พวกเธอ… ก็… คือ… ผู้ที่… คู่ควร… แล้ว…" ทันใดนั้นเอง แสงในอุโมงค์ก็เริ่มสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ ผนังที่สะท้อนภาพความทรงจำ ค่อยๆ กลายเป็นสีขาวโพลน จนมองเห็นไม่ชัดเจน "ถึง… เวลา… แล้ว…" ชายชรากล่าว "พวกเธอ… ได้… ผ่าน… บททดสอบ… แรก… ไป… แล้ว… ตอนนี้… พวกเธอ… ต้อง… หา… ทาง… ไป… สู่… ใจกลาง… ของ… ห้องใต้ดิน… ที่… 'แก่นแท้แห่งกาลเวลา'… รอคอย… อยู่…" ชานนท์และกวินทร์มองหน้ากันอีกครั้ง แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความหวัง พวกเขาได้เห็นความจริงอันเจ็บปวดในอดีต แต่ก็ได้รับพลังใจที่จะเดินหน้าต่อไป เพื่อปกป้องอนาคต และเพื่อค้นหาความจริงที่แท้จริง ที่ซ่อนเร้นอยู่ในคฤหาสน์หลังเขานี้.