แสงสีฟ้าสว่างวาบได้พุ่งเข้าใส่กวินทร์จนร่างของเขากระเด็นไปกระแทกกับกำแพงอย่างแรง เสียงร้องโหยหวนดังออกมาจากลำคอของเขาก่อนที่จะเงียบไป ชานนท์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขาไม่คิดว่านายแพทย์อติรุจจะมีพลังมากถึงเพียงนี้ "กวินทร์!" เขาตะโกนพลางจะวิ่งเข้าไปหา แต่กลับถูกมือเหี่ยวย่นของชายชราคว้าแขนไว้แน่น "อย่าเพิ่ง! ชานนท์! พลังนั้น… มันอันตรายเกินไป! เจ้าต้องตั้งสติ!" ชายชรากล่าวเสียงเคร่งเครียด ดวงตาของเขาทอประกายบางอย่างที่ชานนท์ไม่เคยเห็นมาก่อน มันคือความมุ่งมั่นและความกล้าหาญที่ผสมปนเปกัน นายแพทย์อติรุจหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่เกาะกุมหัวใจ "เห็นไหม… ชานนท์… พลังของ 'แก่นแท้แห่งกาลเวลา'… มันแข็งแกร่งเพียงใด… ข้า… ไม่จำเป็นต้อง… พึ่งพา… พลังของเจ้า… เลย… ด้วยซ้ำ…" "คุณมันคนบ้า!" ชานนท์ตะคอกกลับ ความโกรธและความกลัวกำลังตีรวนอยู่ในอก เขากลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหล "คุณจะทำลายทุกอย่าง! คุณกำลังจะทำลายโลกใบนี้!" "โลกใบนี้… มันสมบูรณ์แบบแล้วรึ? ชานนท์?" นายแพทย์อติรุจถาม ดวงตาของเขามองตรงมาที่ชานนท์อย่างแน่วแน่ "มันเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน… ความสูญเสีย… ความผิดพลาด… ข้า… เพียงแค่… ต้องการ… จะ… แก้ไข… มัน… เท่านั้น…" "แก้ไขด้วยการทำลายเหรอครับ?" ชานนท์สวนกลับ "คุณกำลังจะลบล้างทุกสิ่งที่มีค่าไป! ความรัก… มิตรภาพ… และ… ชีวิต… ของผู้บริสุทธิ์… ที่คุณทำร้าย… คุณคิดว่าสิ่งเหล่านี้… ไม่มีค่าพอจะเก็บรักษาไว้หรือไงครับ?" "สิ่งเหล่านั้น… มันเป็นเพียง… ความทรงจำ… ที่เลือนราง… ในอดีต… ชานนท์…" นายแพทย์อติรุจกล่าว "เมื่อข้า… สร้างอดีต… ใหม่… ทุกสิ่ง… จะ… สมบูรณ์แบบ… กว่าเดิม…" "คุณมันผิดแล้ว!" ชายชราตะโกนขึ้น "ประวัติศาสตร์… มันสอนให้เราเรียนรู้… ไม่ใช่ลบเลือน… การแก้ไข… อดีต… ที่ผิดพลาด… โดยปราศจาก… ความเข้าใจ… อย่างถ่องแท้… มันจะนำมาซึ่ง… หายนะ… ที่ยิ่งกว่า… เดิม…" "ท่านผู้เฒ่า… ท่านก็แค่… กลัว… การเปลี่ยนแปลง…" นายแพทย์อติรุจกล่าว "ท่าน… ไม่กล้า… ที่จะ… ก้าวข้าม… ขีดจำกัด… ของตัวเอง…" "ข้า… ได้เห็น… ผลลัพธ์… ของการเปลี่ยนแปลง… ที่ปราศจาก… สติ… มามากพอแล้ว…" ชายชรากล่าว "พลัง… แห่งกาลเวลา… มันไม่ใช่… เครื่องมือ… สำหรับ… การสนอง… ความต้องการ… ของตนเอง…" ทันใดนั้นเอง ชานนท์ก็รู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่ไหลเวียนไปทั่วร่างกาย เขาจับกุญแจโบราณในกระเป๋าของเขา มันสั่นระรัวอยู่ในมือ ราวกับจะตอบสนองต่ออารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านภายในตัวเขา "เพลงแห่งกาลเวลา…" เขาพึมพำ "อะไรนะ? เพลงแห่งกาลเวลา?" นายแพทย์อติรุจหันมามองชานนท์ด้วยความสนใจ "เจ้า… รู้จักมันแล้วรึ? ดี… ดีมาก… ชานนท์… เจ้า… คือ… ผู้สืบทอด… ที่แท้จริง… ข้า… ต้องการ… พลัง… นั้น… จากเจ้า…" "ผมไม่ให้คุณ!" ชานนท์ประกาศเสียงดัง เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาจะไม่ยอมให้ใครก็ตามมาใช้พลังนี้ไปในทางที่ผิดอย่างเด็ดขาด เขาหยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋า สัญลักษณ์รูปดวงอาทิตย์บนนั้นส่องประกายเจิดจ้าขึ้นกว่าเดิม "เจ้า… กำลัง… จะ… ก่อ… ความผิดพลาด… ครั้งใหญ่… ชานนท์…" นายแพทย์อติรุจกล่าว "พลัง… ที่เจ้า… กำลัง… จะ… ปลดปล่อย… มัน… ควบคุม… ไม่ได้… หรอก…" "ผมจะลองดู!" ชานนท์พูด พลางนึกถึงคำสอนของชายชรา เขานึกถึงภาพของแม่ที่จากไป นึกถึงความทรงจำอันเจ็บปวดที่เขาอยากจะแก้ไข แต่เขาก็รู้ดีว่าการแก้ไขนั้นไม่ใช่การลบล้าง แต่มันคือการยอมรับและเรียนรู้ เขาหลับตาลง พยายามรวบรวมสมาธิ จินตนาการถึงเสียงเพลงที่ก้องกังวานอยู่ในหัว เสียงเพลงที่เขาได้ยินในอุโมงค์ เสียงเพลงที่เต็มไปด้วยพลังอันมหาศาล เขากำกุญแจในมือแน่น พลังงานอันร้อนผ่าวเริ่มไหลเวียนออกจากปลายนิ้วของเขา "ไม่นะ! เจ้า… ทำ… ไม่ได้!" นายแพทย์อติรุจตะโกน เขาพยายามจะพุ่งเข้ามา แต่ชายชราก็ขวางทางเขาไว้ "ข้า… จะ… ไม่… ยอม… ให้… เจ้า… ทำ…ลาย… ทุกสิ่ง…" ชายชรากล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความแข็งกร้าว ชานนท์รู้สึกถึงพลังที่กำลังเอ่อล้น เขาไม่ได้กำลังจะย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีต แต่เขากำลังจะปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของ "แก่นแท้แห่งกาลเวลา" พลังแห่งการเปลี่ยนแปลง พลังแห่งการเยียวยา และพลังแห่งความเข้าใจ แสงสว่างสีทองสาดส่องออกมาจากกุญแจในมือของชานนท์ มันขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นพายุหมุนที่สว่างไสวโอบล้อมร่างของเขาเอาไว้ เสียงเพลงแห่งกาลเวลาดังกระหึ่มก้องไปทั่วคฤหาสน์ ราวกับจะเป็นเสียงประกาศแห่งการเปลี่ยนแปลง นายแพทย์อติรุจกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แสงสว่างนั้นกำลังกัดกินพลังงานที่เขาครอบครองอยู่ พลังที่เขาช่วงชิงมา พลังที่เขาควบคุมไม่ได้อย่างแท้จริง "ไม่นะ! ข้า… ไม่ยอม! ข้า… ไม่ยอม!" ชานนท์รู้สึกถึงความเชื่อมโยงอันลึกซึ้งกับพลังงานที่กำลังปลดปล่อยออกมา เขารู้สึกถึงทุกสรรพสิ่งในจักรวาล มันไม่ใช่แค่พลังในการย้อนเวลา แต่เป็นพลังแห่งการดำรงอยู่ เป็นพลังแห่งการตระหนักรู้ "นี่คือ… เพลงแห่งกาลเวลา… ที่แท้จริง…" ชานนท์กระซิบ เขารู้สึกถึงความสงบภายในท่ามกลางพายุที่กำลังก่อตัว "ไม่ใช่เพื่อการเปลี่ยนแปลง… แต่เพื่อ… การยอมรับ…" พายุแสงสว่างโอบล้อมร่างของนายแพทย์อติรุจเอาไว้ เขาพยายามจะต่อสู้ แต่พลังนั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เขาจะทานทนได้ ร่างของเขาค่อยๆ เลือนหายไปในแสงสว่าง พร้อมกับเสียงร้องแห่งความสิ้นหวัง เมื่อแสงสว่างเริ่มจางลง ชานนท์ก็ทรุดตัวลงคุกเข่า เขาหมดแรง แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากเดิม กวินทร์ที่ถูกพลังงานก่อนหน้านี้เล่นงาน ก็ค่อยๆ ขยับตัว เขาไม่ได้บาดเจ็บสาหัส แต่ก็ดูเหมือนจะอ่อนแรง ชายชราเดินเข้ามาหาชานนท์ มือเหี่ยวย่นของเขาวางลงบนบ่าของชานนท์เบาๆ "เจ้า… ทำได้ดีมาก… ชานนท์… เจ้า… ได้เลือก… เส้นทาง… ที่ถูกต้อง…" "แล้ว… คุณหมอ… ล่ะครับ?" ชานนท์ถามเสียงแหบพร่า "เขา… ได้รับ… ผลกรรม… ที่เขา… กระทำ…" ชายชราตอบ "พลัง… แห่งกาลเวลา… ไม่ได้… ถูกสร้างขึ้น… เพื่อ… การควบคุม… หรือ… การเปลี่ยนแปลง… ตามใจ… ปรารถนา…" ชานนท์มองกุญแจในมือ สัญลักษณ์รูปดวงอาทิตย์ยังคงส่องประกายจางๆ แต่พลังงานที่รุนแรงได้สงบลงแล้ว "ผม… ไม่เข้าใจ… ทั้งหมด… ครับ…" "เจ้า… ไม่จำเป็น… ต้อง… เข้าใจ… ทั้งหมด… ในทันที…" ชายชรากล่าว "สิ่งที่เจ้า… ได้เรียนรู้… ในวันนี้… คือ… คุณค่า… ของ… การยอมรับ… และ… ความเข้าใจ… ใน… อดีต… ไม่ใช่… การหลีกหนี… หรือ… การลบล้าง…"