น้ำเสียงของหมวดสมชายสั่นเครือด้วยความประหลาดใจและความหวาดหวั่น สารวัตรคมสันเองก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน ดวงตาของเขากวาดมองไปยังช่องว่างมืดมิดที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า มันไม่ใช่หลุมที่เกิดจากการพังทลายของอาคาร แต่มันดูเหมือนกับรอยแยกของมิติบางอย่างที่ถูกเปิดออก "ผม… ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลยครับสารวัตร" หมวดสมชายกล่าว พลางก้าวถอยหลังไปเล็กน้อย "มันเหมือน… เป็นประตู" "ประตูไปไหน?" สารวัตรคมสันพึมพำ เขาพยายามตั้งสติ เขายังคงยืนกรานในหลักการของตนเองว่าทุกสิ่งต้องมีคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้ามันท้าทายทุกตรรกะที่เขารู้จัก "ผม… ผมไม่แน่ใจครับ" หมวดสมชายตอบ "แต่… ค่าพลังงานที่ออกมาจากตรงนั้น… มันสูงมากจนเครื่องสแกนแทบจะรับไม่ไหว" เจ้าหน้าที่เทคนิคคนหนึ่งเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "สารวัตรครับ! สัญญาณจากเครื่องตรวจจับคลื่นความโน้มถ่วงผิดปกติอย่างรุนแรง! เหมือนกับว่า… มีมวลสารมหาศาลกำลังถูกดูดเข้าไป… หรืออาจจะกำลังถูกปล่อยออกมา!" "มวลสารอะไร?" สารวัตรคมสันถาม "ผมไม่ทราบครับ! เป็นสภาวะที่เครื่องไม่เคยตรวจจับได้มาก่อน!" เจ้าหน้าที่ตอบ สารวัตรคมสันเดินเข้าไปใกล้ปากเหวแห่งนั้นมากขึ้น เขาไม่รู้สึกถึงแรงดึงดูดหรือแรงผลักใดๆ แต่เขากลับรู้สึกถึงกระแสลมเย็นยะเยือกที่พัดออกมาจากความว่างเปล่า เป็นลมที่พาเอาความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างมาด้วย ความรู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังยืนอยู่ริมขอบของสิ่งที่ไม่รู้จัก "นี่มัน… เกี่ยวข้องกับหน้ากากนั่นจริงๆ สินะ" สารวัตรคมสันกล่าว "ผมว่า… ใช่ครับ" หมวดสมชายเห็นด้วย "ตอนที่ ดร.อรุณรัตน์ พยายามสกัดพลังงาน… มันเหมือนกับว่าเธอได้เปิดช่องทางบางอย่าง… และตอนนี้… ช่องทางนั้นมันได้ถูกเปิดกว้างขึ้นอีกครั้ง" "แต่… ทำไมถึงเป็นที่นี่?" สารวัตรคมสันมองไปรอบๆ ซากปรักหักพัง "ทำไมพลังงานถึงกลับมารวมตัวกันที่จุดนี้?" "ผมคิดว่า… เป็นเพราะที่นี่คือจุดที่หน้ากากโบราณถูกค้นพบ" หมวดสมชายอธิบาย "และอาจจะเป็นเพราะ… ดร.วิรุฬ… ในตอนสุดท้าย เขาอาจจะ… พยายามทำอะไรบางอย่างที่นี่" "ทำอะไรบางอย่าง?" สารวัตรคมสันทวนคำ "คุณหมายถึง… การเสียสละของเขา?" "ใช่ครับ" หมวดสมชายพยักหน้า "ผมไม่แน่ใจว่าเขาทำอะไร… แต่ถ้าการสกัดพลังงานของ ดร.อรุณรัตน์ ได้ปลดปล่อยพลังงานบางส่วนออกมา… แล้ว ดร.วิรุฬ พยายามจะกักเก็บมันไว้… บางที… ที่นี่อาจจะเป็นจุดที่เขาสามารถทำได้" "แล้วพลังงานที่สกัดออกมา… พลังเยียวยานั่นล่ะ?" สารวัตรคมสันถาม "ผมคิดว่า… พลังเยียวยานั่น… มันถูกสกัดออกมาจริงๆ และกระจายตัวออกไป… แต่… ส่วนที่เข้มข้นที่สุด… ส่วนที่เป็นแก่นแท้… อาจจะถูกดูดกลับมาที่นี่… ถูกกักเก็บไว้ในรูปของ… สิ่งนี้" หมวดสมชายชี้ไปยังปากเหว "คุณกำลังบอกว่า… พลังเยียวยาทั้งหมด… ถูกดึงกลับมาอยู่ที่นี่?" สารวัตรคมสันเลิกคิ้ว "ไม่ทั้งหมดครับ… แต่… ส่วนที่สำคัญที่สุด… หรืออาจจะเป็น… พลังงานต้นกำเนิด… ที่ทำให้เกิดพลังเยียวยา… มันอยู่ที่นี่" หมวดสมชายกล่าว "และดูเหมือนว่า… มันกำลังจะ… เปิดออก" ขณะที่พูดถึง "เปิดออก" แสงสีขาวนวลจากก้นเหวก็เริ่มสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้สว่างกว่าเดิมมาก จนสามารถมองเห็นแสงที่ส่องขึ้นไปกระทบผนังของรอยแยกนั้นได้ "สารวัตรครับ… ดูนั่น!" หมวดสมชายชี้ไปยังผนังด้านในของรอยแยก สารวัตรคมสันเพ่งมองเข้าไป ภาพที่ปรากฏทำให้เขาแทบไม่เชื่อสายตา ผนังด้านในของรอยแยกนั้นไม่ได้เป็นเพียงหินหรือดิน แต่มันเหมือนกับ… ผืนฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ "นั่นมัน… ไม่ใช่ความจริง" สารวัตรคมสันกล่าว "แต่มันก็กำลังปรากฏอยู่ตรงหน้าเรานะครับสารวัตร" หมวดสมชายตอบ เสียงของเขายังคงเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง "มันเหมือนกับ… เรากำลังมองเข้าไปในจักรวาล" หมวดสมชายกล่าว "หรือ… อีกมิติหนึ่ง" "แล้ว… สิ่งที่อยู่ในนั้น… คืออะไร?" สารวัตรคมสันถาม "ผม… ผมคิดว่า… มันคือ… ต้นกำเนิด" หมวดสมชายเอ่ย "ต้นกำเนิดของพลังงาน… ที่เคยถูกนำมาใช้กับหน้ากาก… พลังที่ทำให้เกิดทั้งการเยียวยา… และ… การทำลายล้าง" "การทำลายล้าง?" สารวัตรคมสันทวนคำ "ใช่ครับ" หมวดสมชายพยักหน้า "หน้ากากนั้น… ไม่ได้มีไว้เพียงแค่รักษา… แต่ยังมีอำนาจทำลายล้างมหาศาลด้วย… พลังงานนี้… มันเป็นพลังที่สมดุล… มีทั้งสองด้าน" "แล้ว… ตอนนี้… มันกำลังจะ… ทำอะไร?" สารวัตรคมสันถาม "ผมไม่แน่ใจครับ" หมวดสมชายตอบ "แต่… สัญญาณจากเครื่องมือ… มันกำลังบอกว่า… พลังงานกำลังเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ… เหมือนกับว่า… กำลังจะระเบิด… หรือ… กำลังจะ… ดึงทุกอย่างเข้าไป" ทันใดนั้นเอง แรงสั่นสะเทือนก็เกิดขึ้น แรงสั่นสะเทือนไม่ใช่จากการถล่มของอาคาร แต่เป็นแรงสั่นสะเทือนที่มาจากใต้พิภพ "แผ่นดินไหว!?" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งตะโกน "ไม่ใช่ครับ!" หมวดสมชายสวนกลับ "มัน… มันมาจาก… รอยแยกนั้น!" ปากเหวที่เคยมีแสงสว่างนวลตา บัดนี้กลับมีแสงสีฟ้าเข้มสลับกับสีม่วงแผ่กระจายออกมาอย่างรุนแรง เสียงดังอื้ออึงราวกับพายุที่กำลังก่อตัวขึ้น "สารวัตรครับ! เราต้องถอย!" หมวดสมชายตะโกน สารวัตรคมสันพยักหน้า เขาเองก็สัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคุกคามอย่างแท้จริง "ทุกคน… ถอยออกไปให้ห่าง!" เขาสั่งการผ่านวิทยุสื่อสาร ขณะที่ทั้งสองกำลังถอยกลับ แสงสีฟ้าม่วงจากรอยแยกก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง มันสว่างจ้าจนกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง แล้วทุกอย่างก็พลันเงียบสงัด