ชาคริตยืนอึ้ง มองร่างของชายปริศนาที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เขาไม่เคยคาดคิดว่าเหรียญทองคำที่เขาถืออยู่จะมีพลังอำนาจถึงเพียงนี้ แสงสีทองที่เคยส่องประกายเจิดจ้า บัดนี้ได้หรี่ลงจนเหลือเพียงแสงเรืองรองอ่อนๆ ที่ยังคงแผ่ออกมาจากเหรียญในมือของเขา "นี่มัน... เกิดอะไรขึ้น?" ศาสตราจารย์วิชัยถาม พลางประคองตัวเองลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล เขาเดินเข้าไปหาชาคริตอย่างรวดเร็ว สายตาเต็มไปด้วยความกังวลและสงสัย คุณหญิงสุภาภรณ์ก้าวเข้ามาใกล้ ใบหน้าซีดเผือด แต่ก็ยังคงมีความเข้มแข็งฉายฉาน "ชาคริต... เจ้าเป็นอะไรมากหรือเปล่า?" ชาคริตส่ายหน้าเล็กน้อย "ผมไม่เป็นไรครับคุณหญิง... แต่... เหรียญนี่..." เขายกเหรียญทองคำขึ้นมามอง "มัน... มันตอบสนองอะไรบางอย่าง" ชายปริศนาค่อยๆ ขยับตัว เขาพยายามจะลุกขึ้น แต่ดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการปะทะกับลำแสง "เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!" เขากล่าวเสียงสั่นเครือ "พลังนี้... ควรจะเป็นของข้า!" "พลังนี้ไม่ใช่ของใครทั้งสิ้น" ศาสตราจารย์วิชัยกล่าวเสียงเด็ดขาด "มันคือมรดกของอารยธรรมโบราณ และมันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อจุดประสงค์ที่ยิ่งใหญ่กว่าที่ใครจะจินตนาการได้" "จุดประสงค์ที่ยิ่งใหญ่?" ชายปริศนาหัวเราะในลำคอ "ท่านอัคนีมันโง่เขลา! เขาไม่เคยเข้าใจมันเลย! เขาคิดว่ามันคือสมบัติ... แต่แท้จริงแล้ว... มันคืออำนาจ!" "อำนาจที่จะทำลายล้างโลกอย่างนั้นหรือ?" คุณหญิงสุภาภรณ์ถาม น้ำเสียงแข็งกร้าว "ท่านอัคนีไม่ได้คิดเช่นนั้น เขาเชื่อมั่นในคุณค่าของมัน... และในสิ่งที่มันจะมอบให้กับผู้ที่คู่ควร" "คู่ควร?" ชายปริศนาแค่นเสียง "ใครคือผู้คู่ควร... ชายชราที่กำลังจะตายอย่างนั้นหรือ? ข้าต่างหาก... ผู้ที่เฝ้ารอมายาวนาน... ผู้ที่เข้าใจแก่นแท้ของมัน!" ชาคริตมองเหรียญในมืออีกครั้ง เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน "ผมคิดว่า... ผมเริ่มเข้าใจแล้ว" เขาพูด "รหัสลับต่างๆ ที่คุณอัคนีทิ้งไว้... สวนโบราณ... รูปปั้นนักปราชญ์... บ่อน้ำพุแห้งๆ... มันไม่ใช่แค่ปริศนาสำหรับค้นหาสมบัติ... แต่มันคือการทดสอบ... การทดสอบว่าใครคือผู้ที่คู่ควรจะครอบครองพลังนี้" "การทดสอบ?" ศาสตราจารย์วิชัยพยักหน้า "เป็นไปได้... คุณอัคนีเป็นคนฉลาดล้ำลึก เขาคงไม่ยอมให้พลังอันมหาศาลนี้ตกไปอยู่ในมือของผู้ไม่ประสงค์ดี" "แต่นายก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี!" ชายปริศนาตะโกน "พลังนี้... มันต้องการผู้ที่กล้าพอที่จะปลดปล่อยมัน! ไม่ใช่คนที่ขังมันไว้ในกล่องใบเก่า!" "การปลดปล่อยพลังที่ไร้การควบคุม... นั่นคือหายนะ" คุณหญิงสุภาภรณ์กล่าว "ท่านอัคนีเลือกที่จะปกป้องมัน... เพราะเขารู้ว่าโลกยังไม่พร้อม" "โลกไม่พร้อม? หรือ 'เจ้า' ไม่พร้อม?" ชายปริศนาพูดประชด "เจ้ามันก็แค่ผู้หญิงที่ถูกอำนาจของบุรุษครอบงำ!" "คำพูดของท่านน่ารังเกียจ!" ศาสตราจารย์วิชัยแทรกขึ้น "ท่านกำลังดูถูกสตรีผู้มีปัญญาและคุณธรรม" "ข้าไม่สนใจ!" ชายปริศนาพยายามจะยืนขึ้นอีกครั้ง "ข้าจะเอาเหรียญนั้นคืนมา!" ทันใดนั้นเอง ชาคริตก็รู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากเหรียญในมือของเขา มันไม่ใช่ความร้อนที่เผาไหม้ แต่เป็นความอบอุ่นที่ปลอบประโลม ราวกับว่าเหรียญกำลังสื่อสารกับเขา "ผม... ผมรู้สึกถึง... อะไรบางอย่าง" ชาคริตพูดเสียงเบา "มันไม่ใช่แค่พลัง... แต่มันคือ... ความทรงจำ... ความทรงจำของคนโบราณ" "ความทรงจำ?" ศาสตราจารย์วิชัยเลิกคิ้ว "มันเป็นไปได้อย่างไร" "ผมเห็นภาพ..." ชาคริตหลับตาลง ภาพเหตุการณ์ในอดีตผุดขึ้นมาในหัวของเขา "ผู้คน... กำลังสร้างสิ่งนี้ขึ้นมา... พวกเขากำลังอธิษฐาน... ขอพร... เพื่อสันติสุข... เพื่อความเจริญรุ่งเรือง... ไม่ใช่เพื่ออำนาจ" "นั่นคือความจริง!" คุณหญิงสุภาภรณ์อุทาน "เหรียญทองคำแห่งคำมั่นสัญญา... มันไม่ใช่เครื่องมือแห่งอำนาจ... แต่มันคือสัญลักษณ์แห่ง... ความหวัง" "ความหวังที่พวกเจ้ามันไม่เคยเข้าใจ!" ชายปริศนาพยายามจะพุ่งเข้ามา แต่ก็เซไปอีกครั้ง "ผมเข้าใจแล้ว" ชาคริตลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาส่องประกาย "คุณอัคนีไม่ได้ทิ้งสมบัติไว้ให้ค้นหา... แต่เขาได้มอบภาระอันยิ่งใหญ่ให้ผม... ภาระในการปกป้องความหวังนี้" "ภาระที่เจ้าไม่สามารถแบกรับได้!" ชายปริศนาสวนกลับ "ปล่อยมันมาซะ!" "ไม่มีวัน" ชาคริตกล่าวอย่างหนักแน่น "ผมจะไม่ยอมให้พลังนี้ตกไปอยู่ในมือของคนอย่างคุณ" ชายปริศนาเห็นท่าไม่ดี เขาหันไปมองรอบๆ สวน ราวกับกำลังมองหาทางหลบหนี "พวกเจ้า... พวกเจ้าจะเสียใจ!" เขากล่าวพลางใช้มือข้างหนึ่งกุมหน้ากากไว้ "พลังนี้... มันจะกลับมาหาข้า!" ว่าแล้ว เขาก็พยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายวิ่งฝ่าพุ่มไม้ที่รกทึบออกไปจากสวนอย่างรวดเร็ว หายลับไปในความมืดมิดของยามค่ำคืน ชาคริตยืนมองตามไปจนแน่ใจว่าเขาไปไกลแล้ว เขาหันกลับมามองเหรียญทองคำในมืออีกครั้ง แสงของมันค่อยๆ จางหายไป จนเหลือเพียงสีทองอร่ามตามปกติ "เขาหนีไปแล้ว" ศาสตราจารย์วิชัยกล่าว "แต่เราต้องระวัง... เขาอาจจะกลับมาอีก" "แน่นอนครับ" ชาคริตพยักหน้า "แต่ตอนนี้... ผมเชื่อว่าเราปลอดภัยแล้ว" คุณหญิงสุภาภรณ์เดินเข้ามาตบไหล่ชาคริตเบาๆ "เจ้าทำได้ดีมากชาคริต" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงชื่นชม "ท่านอัคนีคงภูมิใจในตัวเจ้ามาก" ชาคริตยิ้มรับ "ผมหวังว่าจะเป็นเช่นนั้นครับคุณหญิง" เขามองเหรียญในมืออีกครั้ง "แต่เรื่องราว... อาจจะยังไม่จบลงแค่นี้" "ใช่" ศาสตราจารย์วิชัยเสริม "การปรากฏตัวของชายปริศนาคนนั้น... บ่งบอกว่ายังมีอีกหลายคนที่รู้เรื่องของเหรียญทองคำนี้... และอาจจะมีคนอื่นที่ต้องการมันอีก" "เราต้องจัดการกับเรื่องนี้อย่างรอบคอบ" คุณหญิงสุภาภรณ์กล่าว "เราต้องหาทางปกป้องเหรียญนี้... และที่สำคัญ... เราต้องทำความเข้าใจพลังที่แท้จริงของมันให้มากขึ้น" ทั้งสามคนยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบของสวนโบราณที่เคยเต็มไปด้วยอันตราย บรรยากาศเริ่มคลี่คลายลง แต่ความตึงเครียดและความไม่แน่นอนยังคงแฝงตัวอยู่ ชาคริตกำเหรียญทองคำไว้แน่นในมือ รู้ดีว่าการเดินทางของเขากับปริศนาเหรียญทองคำนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น