มือของอัญชันถูกคว้าจับอย่างแรงจนเธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ร่างเงาสีดำนั้นเย็นเฉียบราวกับสัมผัสกับน้ำแข็ง และแรงบีบนั้นราวกับจะบดขยี้กระดูกของเธอให้แหลกละเอียด “ไม่นะ!” อัญชันตะโกนสุดเสียง เธอพยายามดิ้นรน แต่ก็ไร้ประโยชน์ ร่างเงานั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่เธอจะต่อสู้ได้ หญิงชราเห็นดังนั้นก็รีบพุ่งเข้ามา แต่ก็ทำได้เพียงแค่พยายามผลักร่างเงาออกไปเท่านั้น “ปล่อย… มือ… จาก… นาง…!” เสียงของหญิงชราดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด แต่ร่างเงากลับไม่สะทกสะท้าน มันยังคงบีบข้อมือของอัญชันแน่นขึ้นเรื่อยๆ อัญชันรู้สึกได้ถึงเลือดที่ไหลเวียนช้าลง ความรู้สึกชาเริ่มแล่นไปตามแขน “มัน… ไม่… ยอม… ปล่อย…” หญิงชรากล่าวด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง ขณะนั้นเอง! อัญชันก็นึกถึงคำพูดของหญิงชราอีกครั้ง “ใครก็ได้ที่เจ้าเชื่อว่าไม่เกี่ยวข้องกับความชั่วร้ายนั้น” เธอกำลังจะจารึกชื่อของเจ้าหญิงบุษบา… “เจ้าหญิงบุษบา…” อัญชันพึมพำ “เธอ… คือ… ผู้บริสุทธิ์…” ทันใดนั้นเอง! ร่างเงาสีดำก็พลันปล่อยมือจากอัญชัน! มันผงะถอยหลังไปเล็กน้อย ราวกับได้รับผลกระทบจากอะไรบางอย่าง “อะไร… กัน?” อัญชันอุทาน เธอรีบหันไปมองที่แท่นหินอีกครั้ง เมื่อเธอเห็นรอยจารึกบนแท่นหิน… หัวใจของเธอก็เต้นรัว… ที่วงกลมตรงกลางตรา… ปรากฏอักษรชื่อของ **“เจ้าหญิงบุษบา”** สลักอยู่! มันปรากฏขึ้นมาเอง ราวกับมีพลังงานลึกลับบางอย่างขับเคลื่อน “ได้ผล…!” อัญชันดีใจ “เจ้าหญิงบุษบา… คือ… ผู้บริสุทธิ์…!” เมื่อชื่อของเจ้าหญิงบุษบาปรากฏขึ้นบนแท่นหิน ร่างเงาสีดำก็พลันกรีดร้องโหยหวน! เสียงของมันแหลมสูงและเต็มไปด้วยความทรมาน ราวกับถูกเผาไหม้ด้วยไฟนรก “อ๊ากกกกก!” แสงสีเขียวหรี่ๆ ที่เคยปรากฏในกล่องไม้ ก็พลันสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง! คราวนี้มันสว่างจ้าจนอัญชันต้องยกมือขึ้นบังตา แสงสีเขียวสาดส่องไปทั่วบริเวณ ล้อมรอบร่างเงาสีดำนั้นไว้ มันดูดกลืนพลังงานของร่างเงาเข้าไป… และค่อยๆ ทำให้ร่างเงาเริ่มเลือนรางลง… “มัน… กำลัง… สลาย… ไป…” หญิงชรากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง อัญชันมองดูด้วยความทึ่ง แสงสีเขียวสาดส่องไปเรื่อยๆ ร่างเงาสีดำก็ค่อยๆ เล็กลง เล็กลง… จนในที่สุด… มันก็สลายไปกับอากาศ… เหลือทิ้งไว้เพียง… ความเงียบ… และ… รอยไหม้… บนพื้นดิน… “สำเร็จ… แล้ว…!” อัญชันอุทานด้วยความโล่งอก เมื่อร่างเงาสลายไป หญิงชราก็พลันทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ใบหน้าของท่านดูอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด “คุณ… เป็นอะไร… หรือเปล่าคะ?” อัญชันรีบเข้าไปประคอง หญิงชราส่ายหน้า “ข้า… ไม่ได้… เป็น… อะไร… มาก… เพียง… แต่… พลัง… ของ… ข้า… ถูก… ใช้… ไป… หมด… แล้ว…” “แต่… คุณ… ช่วย… ฉัน… ไว้…” อัญชันกล่าว “ขอบคุณ… มากๆ… เลย… ค่ะ…” หญิงชรายิ้มบางๆ “เจ้า… คือ… ผู้… ที่… มา… ปลดปล่อย… ข้า… ให้… เป็น… อิสระ… จาก… ความ… แค้น… นี้… แล้ว… ข้า… ก็… เป็น… อิสระ… แล้ว…” ทันใดนั้นเอง! ร่างของหญิงชราก็พลันเริ่มโปร่งแสงขึ้นเรื่อยๆ… สีหน้าของท่านดูสงบขึ้น… และ… ดู… มี… ความสุข… มาก… ขึ้น… “คุณ… จะ… ไป… แล้ว… เหรอคะ?” อัญชันถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หญิงชราพยักหน้า “ใช่… ข้า… ถึง… เวลา… ต้อง… ไป… แล้ว… ข้า… ขอ… ฝาก… ความ… จริง… นี้… ไว้… กับ… เจ้า… ด้วย…” “ความจริง… อะไร… คะ?” “ความจริง… ที่ว่า… ขุนศึก… ผู้นั้น… คือ… คน… ชั่ว… ร้าย… ที่… ฆ่า… แม้กระทั่ง… น้อง… เมีย… ของ… ตนเอง… เพื่อ… อำนาจ…” “ฉัน… จะ… ไม่… ลืม… ค่ะ…” อัญชันให้สัญญา “และ… จำ… ไว้… เสมอ… ว่า… ความ… โลภ… และ… ความ… แค้น… สามารถ… เปลี่ยน… คน… ให้… กลายเป็น… สัตว์… ร้าย… ได้…” เมื่อพูดจบ… ร่างของหญิงชราก็พลันสลายไปกับอากาศ… เหลือทิ้งไว้เพียง… แสงสีเขียวอ่อนๆ ที่ค่อยๆ จางหายไป… อัญชันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น… เธอกลายเป็นคนเดียว… ที่เหลืออยู่… ในลานหินโบราณแห่งนี้… เธอหยิบกล่องไม้ขึ้นมา… และ… บันทึกของอรอุษา… ดูเหมือนว่า… เรื่องราว… ของ… เธอ… จะ… จบลง… แล้ว… แต่… ทันใดนั้นเอง… เมื่อเธอสัมผัสโดนกล่องไม้… เธอก็พลันรู้สึกถึง… พลังงาน… บางอย่าง… ที่… แผ่… ออก… มา… จาก… กล่อง…! มันไม่ใช่พลังงานของอรอุษา… แต่มันเป็นพลังงานที่… รุนแรง… และ… มืดมิด… ยิ่งกว่า…! “นี่มัน… คือ… อะไร… กัน…?” อัญชันอุทาน ทันใดนั้นเอง! กล่องไม้ในมือของเธอก็พลันเปิดออกเอง! และ… สิ่งที่ปรากฏอยู่ข้างใน… ไม่ใช่… กระดาษ… อีก… ต่อ… ไป…! แต่มันคือ… **นิ้ว… ของ… มนุษย์…!** และ… นิ้วนั้น… กำลัง… ชี้… มา… ที่… ตัว… อัญชัน…!