การเดินทางกลับไปยังแคมป์เต็มไปด้วยความเงียบและบรรยากาศที่หนักอึ้ง ความสูญเสียปอมไปอย่างกะทันหันและน่าสยดสยอง ได้สร้างบาดแผลลึกในใจของทุกคน ธีระเองก็รู้สึกผิดที่ตัดสินใจทิ้งเพื่อนไว้ แต่เขาก็รู้ดีว่ามันเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในสถานการณ์นั้น เมื่อมาถึงแคมป์ ธีระรีบตรงไปที่เต็นท์ของตนเอง เพื่อหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา เขาพยายามติดต่อไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้องทันที แต่สัญญาณกลับอ่อนมาก จนไม่สามารถติดต่อได้อย่างชัดเจน “สัญญาณมันแย่มาก” ธีระพึมพำ เขาพยายามปรับคลื่นวิทยุอยู่หลายครั้ง “เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังรบกวน” “เหมือนกับตอนที่ปอมพยายามถ่ายรูปอุโมงค์เลย” ณัฐกล่าวเสริม “มันต้องมีพลังงานอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นอยู่รอบๆ บริเวณนี้แน่ๆ” เมย์นั่งลงบนเก้าอี้สนามอย่างหมดแรง เธอใช้มือลูบหน้าผากอย่างอ่อนเพลีย “ฉันยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าปอม…ปอมจากเราไปแล้ว” “ฉันก็ยังทำใจไม่ได้เหมือนกัน” ธีระตอบ เขาวางวิทยุสื่อสารลง “แต่เราต้องเข้มแข็งนะ เราต้องหาทางรับมือกับเรื่องนี้” “แล้วเราจะทำยังไงต่อ? เราติดต่อใครไม่ได้เลย” เมย์ถาม “เราต้องลองไปหาที่สัญญาณดีกว่านี้” ธีระเสนอ “อาจจะต้องขับรถออกไปไกลกว่านี้หน่อย” “แล้วถ้าเราออกไป แล้วมีอะไรเกิดขึ้นที่นี่ล่ะ?” ณัฐถาม “พวกวิญญาณ หรืออะไรก็ตามที่อยู่ในอุโมงค์นั่น มันอาจจะออกมาได้” “นั่นเป็นสิ่งที่เรากังวล” ธีระกล่าว “แต่เราไม่มีทางเลือกอื่น ถ้าเราไม่สามารถแจ้งเรื่องนี้ให้คนอื่นรู้ได้ เราก็จะไม่ได้รับความช่วยเหลือ” ในขณะที่พวกเขากำลังปรึกษากัน จู่ๆ ก็มีเสียงบางอย่างดังมาจากป่าใกล้ๆ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของสัตว์ป่าธรรมดา แต่มันเป็นเสียงที่ดูเหมือนเสียงร้องคร่ำครวญ ผสมกับเสียงคำรามต่ำๆ ที่น่าขนลุก “นั่นเสียงอะไร?” เมย์ถาม เธอผงะถอยหลังไปเล็กน้อย “ไม่รู้สิ” ธีระตอบ เขายืนขึ้น และหยิบไฟฉายขนาดใหญ่ขึ้นมา “แต่ดูเหมือนว่ามันจะใกล้เข้ามา” “เราควรจะเก็บของแล้วรีบไปจากที่นี่เลยไหม?” ณัฐถามอย่างกังวล “ยังก่อน” ธีระกล่าว “เราต้องรู้ก่อนว่ามันคืออะไร” เขาเดินไปที่ขอบแคมป์ และส่องไฟฉายเข้าไปในความมืดของป่า เสียงร้องนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันดังชัดเจนกว่าเดิม และดูเหมือนจะมาจากหลายทิศทาง “มันมีหลายตัว!” ธีระอุทาน “และพวกมันกำลังเข้ามา!” ทันใดนั้น เงาดำทะมึนขนาดใหญ่สองสามร่างก็ปรากฏขึ้นที่ขอบป่า เงาเหล่านั้นดูเหมือนจะเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วผิดธรรมชาติ และพวกมันกำลังมุ่งหน้ามายังแคมป์ของพวกเขา “แย่แล้ว! พวกมันมาแล้ว!” ณัฐร้อง “รีบเข้าไปในเต็นท์!” ธีระตะโกนสั่ง ทั้งสามคนรีบวิ่งกลับเข้าไปในเต็นท์ที่ใหญ่ที่สุดของพวกเขา แล้วช่วยกันดึงซิปปิดให้แน่น ราวกับว่ามันจะสามารถป้องกันอันตรายจากภายนอกได้ เสียงร้องคร่ำครวญและเสียงคำรามดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พื้นดินรอบๆ แคมป์เริ่มสั่นสะเทือน ราวกับมีอะไรบางอย่างขนาดมหึมา กำลังเคลื่อนไหวอยู่ “พวกมันกำลังพยายามจะเข้ามา!” เมย์กระซิบ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “เราต้องหาทางปิดปากอุโมงค์จริงๆ จังๆ แล้ว” ธีระพูด เขาพยายามสงบสติอารมณ์ “ถ้าพวกมันออกมาจากอุโมงค์ได้ โลกของเราคงไม่ปลอดภัยอีกต่อไป” “แล้วเราจะทำยังไง? เรามีแค่ไฟฉายกับมีดพก” ณัฐถาม “เราต้องสู้” ธีระตอบ “เราต้องสู้เพื่อเอาชีวิตรอด” เสียงของอะไรบางอย่างกำลังขูดกับเต็นท์ดังขึ้น รอยฉีกขาดเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนผ้าใบเต็นท์ ทำให้เห็นเงาดำทะมึนของบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ด้านนอก “มันกำลังจะเข้ามา!” เมย์ร้อง ธีระหยิบมีดพกขึ้นมาอย่างระมัดระวัง เขาหันไปมองณัฐและเมย์ “เตรียมตัวให้พร้อม” แสงไฟฉายที่ส่องผ่านรูขาดของเต็นท์ เผยให้เห็นดวงตาสีแดงก่ำคู่หนึ่งที่กำลังจ้องมองเข้ามา ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นและความหิวกระหาย “พวกมันไม่ใช่สัตว์ป่าธรรมดา” ธีระพูด “พวกมันคือ…สิ่งมีชีวิตจากอีกมิติหนึ่ง” เสียงของบางอย่างกำลังพังประตูเต็นท์เข้ามา ร่างของพวกมันเริ่มปรากฏให้เห็น มันคือสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่มีผิวหนังซีดเซียวราวกับศพ แขนขายาวผิดปกติ และมีกรงเล็บแหลมคม “หนีเร็ว!” ธีระตะโกน ทั้งสามคนรีบปีนออกจากด้านหลังเต็นท์ วิ่งหนีเอาชีวิตรอดเข้าไปในความมืดของป่า ขณะที่เบื้องหลัง พวกเขาได้ยินเสียงเต็นท์ถูกฉีกขาดอย่างรุนแรง และเสียงร้องโหยหวนของสิ่งที่ตามล่าพวกเขามา “เราต้องกลับไปที่อุโมงค์!” ธีระตัดสินใจ “เราต้องหาวิธีปิดมันให้ได้!” “แต่เราจะปิดมันยังไง? เราไม่มีเครื่องมืออะไรเลย!” ณัฐถาม “เราอาจจะต้องใช้วิธีที่…ไม่ธรรมดา” ธีระตอบ ดวงตาของเขามองไปยังทิศทางของอุโมงค์มรณะ “ไม่ธรรมดา หมายความว่ายังไง?” เมย์ถาม “ผมไม่แน่ใจ” ธีระตอบ “แต่ผมรู้สึกได้ว่า…อุโมงค์นั่นไม่ได้เปิดออกเอง มันต้องมีอะไรบางอย่างที่ทำให้มันเปิด” ขณะที่พวกเขากำลังวิ่งหนี เสียงกระซิบจากอุโมงค์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้มันดังชัดเจนกว่าเดิม และดูเหมือนจะสื่อสารกับพวกเขาโดยตรง “มา…ที่นี่…เรา…รอ…อยู่…” เสียงนั้นไม่ใช่เสียงกระซิบธรรมดา แต่มันเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือก และดูเหมือนจะแทรกซึมเข้าไปในจิตใจของพวกเขา ทำให้รู้สึกสับสนและหวาดกลัวยิ่งขึ้น “พวกมันกำลังพยายามดึงเรากลับไป!” ณัฐอุทาน “อย่าไปสนใจ!” ธีระตะโกน “มุ่งหน้าไปที่อุโมงค์!” แม้จะเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่พวกเขาก็รู้ดีว่านี่คือทางเดียวที่จะรอด พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่อยู่ในอุโมงค์ และหาวิธีปิดมันให้ได้ ก่อนที่มันจะกลืนกินโลกทั้งใบ