การเดินทางกลับแคมป์เต็มไปด้วยความเร่งรีบและความสิ้นหวัง ธีระถูกประคองโดยเมย์และณัฐ เขาตัวร้อนจัด และหายใจหอบถี่ ใบหน้าของเขาซีดเซียวจนแทบไม่มีสีเลือด เส้นสีดำที่น่ากลัวบนแขนของเขาก็ขยายตัวอย่างรวดเร็ว ลามเลื้อยไปจนถึงหัวไหล่ ราวกับเงาของความตายที่กำลังปกคลุม “เราต้องรีบพาเขาไปหาหมอ!” เมย์กล่าว เสียงของเธอสั่นเครือ “ฉันจะลองวิทยุสื่อสารดูอีกครั้ง!” เธอรีบหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา แต่ก็เหมือนเดิม สัญญาณยังคงอ่อนมาก จนแทบไม่ได้ยินเสียงใดๆ “ไม่มีสัญญาณเลย!” เมย์ตะโกนด้วยความหัวเสีย “เราจะติดต่อใครได้ยังไง!” “เราคงต้องขับรถออกไป” ณัฐกล่าว “ต้องไปให้ถึงหมู่บ้านที่ใกล้ที่สุด” “แต่เราจะไปถึงได้ยังไง? ธีระอยู่ในสภาพแบบนี้!” เมย์โต้แย้ง “เราต้องทำ” ณัฐกล่าว “เราไม่มีทางเลือกอื่น” ขณะที่พวกเขากำลังถกเถียงกัน ธีระก็เริ่มกระสับกระส่าย เขาเริ่มส่งเสียงครางเบาๆ จากลำคอ “คุณ…คุณไม่เป็นไรนะ ธีระ?” เมย์ถาม เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้ “ผม…ผม…หนาว…” ธีระพูดเสียงเบา เขามองไปยังแขนข้างที่เต็มไปด้วยเส้นสีดำ “คุณหนาวเหรอ? ทั้งๆ ที่คุณตัวร้อนขนาดนี้?” เมย์พึมพำด้วยความสงสัย “มัน…มันไม่ใช่ความหนาวแบบนั้น…” ธีระกล่าว “มันคือ…ความหนาวจาก…อีกด้านหนึ่ง…” ทันใดนั้น เส้นสีดำบนแขนของธีระก็พลันสว่างวาบขึ้น เป็นแสงสีเขียวอมม่วงจางๆ เหมือนกับแสงจากอุโมงค์ที่พวกเขาเคยพบ “นั่นมัน…!” เมย์อุทาน “แสงนั่น…!” ณัฐก็พูดขึ้นด้วยความตกตะลึง เส้นสีดำบนแขนของธีระเริ่มเต้นระริก ราวกับมีชีวิต ร่างกายของเขาเริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ จ้องมองไปยังผืนป่าเบื้องหน้า “ผม…ผมรู้สึกได้…” ธีระพูด เสียงของเขาเริ่มเปลี่ยนไป มันทุ้มต่ำลง และแฝงไว้ด้วยความเย็นชาที่น่าขนลุก “พลังงาน…มันยังคงอยู่…” “พลังงานอะไร?” เมย์ถาม “หมายถึงพลังงานจากอุโมงค์น่ะเหรอ?” “ไม่ใช่…แค่นั้น…” ธีระตอบ “มันคือ…พลังงานที่ถูกปลดปล่อยออกมา…จากการเสียสละของผม…” “คุณหมายความว่ายังไง?” ณัฐถาม “การที่ผมส่งพลังชีวิตของผมเข้าไป…มันเหมือนกับการเปิดประตู…แต่คราวนี้…มันคือการเปิดประตู…เพื่อนำบางสิ่งบางอย่างกลับมา…” ธีระกล่าว “กลับมา? คุณหมายถึง…พวกวิญญาณพวกนั้นน่ะเหรอ?” เมย์ถาม “มากกว่านั้น…” ธีระตอบ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา “มันคือ…พลังอันดำมืด…ที่ถูกกักขังมานาน…” ทันใดนั้น ร่างของธีระก็พลันกระตุกอย่างรุนแรง เมย์และณัฐต้องรีบปล่อยมือออกจากเขา เพราะกลัวว่าจะถูกทำร้าย “อ๊ากกก!” เสียงร้องของธีระดังขึ้น แต่ครั้งนี้ มันไม่ใช่เสียงร้องด้วยความเจ็บปวด แต่มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยพลังอำนาจที่น่าสะพรึงกลัว เส้นสีดำบนแขนของเขาขยายตัวอย่างรวดเร็ว จนคลุมแขนทั้งข้าง และเริ่มลามเลื้อยต่อไปยังลำตัว ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเขียวอมม่วงเรืองรอง “นี่…นี่มันไม่ใช่ธีระแล้ว!” เมย์ร้องไห้ “มัน…มันคือสิ่งที่สิงสู่เขา!” ณัฐอุทานด้วยความหวาดกลัว “ข้า…คือผู้ที่ถูกปลดปล่อย…” เสียงทุ้มต่ำดังออกมาจากร่างของธีระ แต่มันไม่ใช่เสียงของธีระอีกต่อไป “พวกเจ้า…ได้ปลดปล่อยข้า…ออกมา…” เงาดำทะมึนเริ่มปรากฏขึ้นรอบๆ ร่างของธีระ ราวกับว่ามันกำลังโอบล้อมร่างของเขาไว้ พลังงานอันมืดมิดแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ ทำให้บรรยากาศเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก “เรา…เราต้องหนี!” ณัฐคว้าแขนเมย์ไว้แน่น “แต่…ธีระ…” เมย์มองไปยังร่างของธีระด้วยความเสียใจ “เขา…เขาไม่อยู่แล้ว เมย์” ณัฐพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้า “ตอนนี้…มันคือสิ่งอื่น…” ทั้งสองคนหันหลังให้กับร่างของธีระที่บัดนี้ถูกครอบงำโดยพลังอันดำมืด และรีบวิ่งหนีเข้าไปในป่าด้วยความหวังเพียงน้อยนิดที่จะรอดชีวิต ขณะที่พวกเขาวิ่งหนีไป เสียงหัวเราะอันเย็นเยียบและทรงพลัง ก็ดังสะท้อนกึกก้องไปทั่วผืนป่า เป็นเสียงที่บ่งบอกถึงการกลับมาของพลังอันดำมืด ที่จะนำพาหายนะมาสู่โลกมนุษย์