นับจากวันที่อรวรรณและกำพลพบกับปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติในบ้าน เรื่องราวอันน่าสะพรึงกลัวก็เริ่มเกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน อรวรรณรอดชีวิตมาได้ แต่เธอก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ดวงตาของเธอเคยสดใส บัดนี้กลับหมองหม่น เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและหวาดระแวง เธอไม่พูดไม่จา เก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้องนอน "ลูกเอ๊ย ทำไมลูกถึงเป็นแบบนี้" กำพลพยายามพูดคุยกับลูกสาว แต่ก็ได้เพียงคำตอบเป็นเสียงถอนหายใจเบาๆ "ถ้าภาคินรู้ว่าลูกเป็นแบบนี้ เขาคงเสียใจมากแน่ๆ" "หนู...หนูกลัวค่ะพ่อ" อรวรรณตอบเสียงแผ่วเบา "หนูเห็นเขา...เห็นเงาของเขา...อยู่ในทุกที่" "มันเป็นแค่ภาพหลอนลูก" กำพลพยายามปลอบ "ลูกแค่กำลังช็อกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น" แต่แล้ว เหตุการณ์ประหลาดก็เริ่มเกิดขึ้นภายในบ้านไม่เว้นวัน ของใช้ต่างๆ ย้ายที่ไปเองโดยไม่มีใครทำ ประตูหน้าต่างเปิดปิดเองได้เองอย่างน่าขนลุก เสียงกระซิบกระซาบดังแว่วมาตามลม แต่เมื่อมองหาก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ คืนหนึ่ง ขณะที่กำพลกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ เขาก็ได้ยินเสียงดังเอะอะโวยวายมาจากห้องนอนของอรวรรณ เขารีบวิ่งขึ้นไปดู เมื่อเปิดประตูเข้าไป สิ่งที่เขาเห็นทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ อรวรรณกำลังกรีดร้องสุดเสียง เธอชี้ไปยังมุมห้องด้วยความหวาดกลัว "นั่นไงคะพ่อ! เขาอยู่ที่นั่น! เขาจะมาเอาหนูไป!" กำพลมองตามที่อรวรรณชี้ แต่ก็ไม่เห็นอะไร นอกจากความว่างเปล่า "ลูกใจเย็นๆ นะ" เขาพยายามเข้าไปหาลูกสาว แต่ทันใดนั้นเอง อุณหภูมิในห้องก็ลดลงอย่างรวดเร็ว ลมเย็นยะเยือกพัดโชยมาอย่างบ้าคลั่ง เปลวเทียนที่อรวรรณจุดไว้ก็ดับวูบลงทันที ร่างเงาตะคุ่มสูงใหญ่ปรากฏขึ้นมาจากมุมห้องอีกครั้ง คราวนี้มันชัดเจนยิ่งกว่าเดิม "เจ้า...เจ้าอีกแล้ว!" กำพลตะโกนด้วยความเดือดดาล "เจ้าต้องการอะไรจากลูกสาวของข้า!" ร่างเงาก็หัวเราะเยาะ "ข้าต้องการสิ่งที่ควรจะเป็นของข้า! ไม้ตะเคียนทองนั่น! และผู้หญิงคนนี้...คือเครื่องสังเวย!" "ไม่มีทาง!" กำพลยืนขวางหน้าอรวรรณอย่างกล้าหาญ "เจ้าไม่มีสิทธิ์ทำร้ายลูกสาวของข้า!" "เจ้าไม่รู้หรือว่าเจ้าเข้ามาเกี่ยวข้องกับพลังที่ยิ่งใหญ่กว่าเจ้าแค่ไหน" นางไม้พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "เจ้าไม่รู้หรือว่าต้นไม้ต้นนั้น...คือที่สิงสถิตของข้า!" "ภาคิน...ภาคินส่งไม้ต้นนั้นมาให้ข้า" อรวรรณพูดเสียงสั่น "เขาบอกว่ารักข้า" "รักอย่างนั้นหรือ!" นางไม้คำราม "เขาเข้ามาทำร้ายต้นไม้ของข้า! เขาต้องชดใช้! และเจ้า...ก็จะชดใช้ไปพร้อมกับเขา! วิญญาณของเขา...ถูกกักขังไว้ในต้นไม้นั่นแล้ว! และเจ้า...ก็จะไปอยู่กับเขา!" ทันใดนั้น เถาวัลย์หนาแน่นก็พุ่งออกมาจากพื้นดิน รัดเข้าที่ข้อมือของกำพลอย่างรวดเร็ว เขาพยายามดิ้นรน แต่เถาวัลย์นั้นแข็งแกร่งยิ่งกว่าโซ่เหล็ก "ปล่อยข้านะ!" "เจ้าจะไม่มีวันได้ช่วยใครอีกต่อไป!" นางไม้ประกาศก้อง อรวรรณมองเห็นภาพของภาคินปรากฏขึ้นมาในม่านหมอกเบาๆ เขากำลังยิ้มให้เธอ ยิ้มที่ดูเศร้าสร้อย "อรวรรณ...ที่รัก...ขอโทษนะ" เสียงของเขาแผ่วเบา ราวกับกระซิบ "ภาคิน! คุณอยู่ที่ไหน!" อรวรรณร้องเรียก "เขาถูกข้ากักขังไว้ในต้นไม้นั่นไง!" นางไม้พูดพลางหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "และเจ้า...ก็กำลังจะไปอยู่กับเขา!" เถาวัลย์ที่รัดแขนของกำพลก็เริ่มดึงร่างของเขาเข้าไปใกล้ท่อนไม้ตะเคียนทองที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง ราวกับว่ามันมีชีวิตของตัวเอง กำพลตะโกนด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง "อรวรรณ! หนีไป!" อรวรรณมองเห็นท่อนไม้ตะเคียนทองที่อยู่ใกล้ๆ กับพ่อของเธอ มันเปล่งประกายสีทองอร่าม ราวกับมีพลังงานบางอย่างแฝงอยู่ภายใน เธอนึกถึงคำพูดของภาคินที่ว่า "รักเธอตลอดไป" "ไม่! หนูจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!" อรวรรณประกาศกร้าว เธอตัดสินใจแน่วแน่ "ถ้าคุณจะทำร้ายพ่อของหนู คุณก็ต้องผ่านหนูไปก่อน!" อรวรรณวิ่งเข้าไปหาท่อนไม้ตะเคียนทอง เธอเอามือทั้งสองข้างกอดท่อนไม้นั้นไว้แน่น "ภาคิน! คุณอยู่ที่นี่ใช่ไหม! ถ้าคุณได้ยินฉัน...ได้ยินเสียงของฉัน...ช่วยฉันด้วย!" ทันใดนั้นเอง ท่อนไม้ตะเคียนทองก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสีทองสว่างจ้าพวยพุ่งออกมาจากลำต้น มันสว่างจ้าจนทำให้ทั้งนางไม้และกำพลต้องหรี่ตาลง "นี่มันอะไรกัน!" นางไม้คำรามด้วยความตกใจ "อรวรรณ...ที่รัก..." เสียงของภาคินดังขึ้นมาจากภายในลำต้นไม้นั้น "ข้า...ข้าขอโทษ..." "คุณภาคิน! ฉันอยู่ที่นี่!" อรวรรณร้องตอบ "พาฉันไปจากที่นี่เถอะ!" ขณะนั้นเอง เถาวัลย์ที่รัดแขนของกำพลก็คลายออก กำพลรีบพุ่งเข้าไปหาอรวรรณ เขากอดลูกสาวไว้แน่น "ไม่! เป็นไปไม่ได้!" นางไม้กรีดร้องด้วยความโกรธเกรี้ยว "เจ้า...เจ้าจะมาขัดขวางข้าไม่ได้!" นางไม้พุ่งเข้าใส่อรวรรณและกำพล แต่แล้ว ร่างของภาคินก็ปรากฏขึ้นมาเบื้องหน้าเธอ ร่างของภาคินดูเลือนรางและโปร่งแสง แต่แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "เจ้า...เจ้าจะทำร้ายเธออีกไม่ได้!" ภาคินประกาศก้อง "ภาคิน! คุณ!" อรวรรณอุทานด้วยความดีใจ "เจ้า...มนุษย์โง่เขลา!" นางไม้ตวาด "เจ้าคิดว่าจะทำอะไรข้าได้!" "ข้าอาจจะทำอะไรเจ้าไม่ได้" ภาคินกล่าว "แต่ข้าจะปกป้องเธอ! ตลอดไป!" ทันใดนั้นเอง ร่างของภาคินก็พุ่งเข้าใส่ร่างของนางไม้ เกิดการปะทะกันของพลังงานอันมหาศาล แสงสว่างวาบไปทั่วบริเวณ และเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งบ้าน...