บรรยากาศในกระท่อมของคุณปรีชาเต็มไปด้วยความตึงเครียด แทนและดรีมรับฟังเรื่องราวของคุณปรีชาอย่างตั้งใจ คุณปรีชาเล่าถึงความเชื่อมโยงระหว่างวิญญาณของหญิงสาวในชุดดำกับพลังลึกลับที่ตระกูลทรงอิทธิพลใช้ในการควบคุมและกำจัดศัตรู "หญิงสาวในชุดดำ... หรือที่แท้จริงแล้วคือ 'วิญญาณแห่งคำสาป' เธอไม่ได้ต้องการแก้แค้นเพียงผู้ชายทุกคน แต่เธอต้องการปลดปล่อยตนเองจากพันธนาการแห่งความแค้นและความเจ็บปวด" คุณปรีชาอธิบาย "พลังของเธอถูกตระกูลนั้นใช้เป็นเครื่องมือในการสร้างความหวาดกลัว และทำให้เหยื่อของพวกเขาสิ้นหวัง" "แล้ว... เราจะช่วยเธอได้อย่างไรครับ" แทนถาม "เราต้องหาทางปลดปล่อยวิญญาณของเธอ" คุณปรีชากล่าว "เราต้องทำให้เธอเข้าใจว่า การแก้แค้นไม่ใช่ทางออกที่แท้จริง และเธอต้องให้อภัย เพื่อที่เธอจะได้ไปสู่ภพภูมิที่ดีกว่า" "แต่... เธอจะยอมฟังเราหรือครับ" ดรีมถาม "จากที่พวกเราเห็น เธอเหมือนจะถูกครอบงำด้วยความโกรธ" "นั่นคือหน้าที่ของเรา" คุณปรีชาตอบ "เราจะต้องหาทางสื่อสารกับเธอ และแสดงให้เธอเห็นว่า เราเข้าใจความเจ็บปวดของเธอ" คุณปรีชาหยิบรูปถ่ายเก่าๆ ออกมาใบหนึ่ง เป็นรูปของชายหนุ่มหญิงสาวคู่หนึ่งในชุดแต่งงาน ดูมีความสุขมาก "นี่คือภาพของหญิงสาวในชุดดำ... และชายที่เธอรัก" คุณปรีชากล่าว "ชายผู้นี้ถูกตระกูลนั้นสังหารในวันแต่งงานของพวกเขา เพื่อใช้ร่างของเธอเป็นเครื่องมือในการสร้างคำสาป" แทนและดรีมมองรูปภาพนั้นด้วยความสะเทือนใจ พวกเขาเห็นถึงความรักและความสุขที่ถูกพรากไปอย่างโหดร้าย "เราต้องกลับไปที่คฤหาสน์" คุณปรีชาตัดสินใจ "เราต้องเผชิญหน้ากับวิญญาณแห่งคำสาปอีกครั้ง และครั้งนี้... เราจะไม่หนี" "แต่... คุณแทน... ท่านยังอยู่ที่นั่นนะครับ" ดรีมกล่าวอย่างกังวล "ฉันรู้" คุณปรีชาตอบ "เขาคือผู้ที่จะนำทางเราไปสู่ตัวหญิงสาวได้ เขาคือผู้ที่จะทำให้วิญญาณของเธอสงบลง" คุณปรีชาพาแทนและดรีมกลับไปยังคฤหาสน์หลังเก่าอีกครั้ง บรรยากาศรอบคฤหาสน์ดูมืดมนและน่าขนลุกยิ่งกว่าเดิม หมอกหนาทึบปกคลุมไปทั่วบริเวณ ราวกับว่าที่นี่เป็นโลกอีกใบที่แยกตัวออกจากโลกภายนอก เมื่อเข้าไปในคฤหาสน์ พวกเขาก็พบกับแทนที่ยืนรออยู่ เขาดูเหนื่อยล้า แต่แววตาของเขามีประกายแห่งความหวัง "คุณปรีชา! คุณมาแล้ว!" แทนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโล่งใจ "ใช่แล้ว แทน" คุณปรีชาตอบ "เรามาเพื่อจบเรื่องนี้กัน" ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องอันโหยหวนก็ดังขึ้นจากทั่วทุกสารทิศ เงาดำปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้พวกมันดูอ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด "พวกมันอ่อนแอลงแล้ว" คุณปรีชากล่าว "เพราะเรามีพลังแห่งความรัก... และความหวัง... ที่จะต่อสู้กับพวกมัน" คุณปรีชาเดินนำหน้า แทนและดรีมเดินตามเขาไปอย่างใกล้ชิด พวกเขามุ่งหน้าไปยังห้องโถงใหญ่ ที่ซึ่งร่างของหญิงสาวในชุดดำมักจะปรากฏตัว เมื่อมาถึงห้องโถงใหญ่ ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้ทั้งสามคนตกใจ ร่างของหญิงสาวในชุดดำยืนอยู่กลางห้อง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็มีประกายแห่งความหวังเล็กๆ ฉายออกมา "ข้า... รู้... ว่า... พวกแก... มา... ที่นี่..." เสียงของเธอแหบพร่า แต่แฝงไปด้วยพลังอำนาจที่น่าเกรงขาม "เรามาเพื่อช่วยเธอ" คุณปรีชากล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล "เรามาเพื่อปลดปล่อยเธอจากความทุกข์ทรมานนี้" "ปลดปล่อย... หรือ... แก้แค้น..." หญิงสาวในชุดดำถาม "ข้า... อยาก... จะ... แก้แค้น... พวกมัน... ให้สาสม..." "การแก้แค้น... จะไม่ทำให้เธอเป็นอิสระ" คุณปรีชากล่าว "มันจะยิ่งพันธนาการเธอไว้กับความเจ็บปวดนี้ตลอดไป" คุณปรีชาหยิบรูปถ่ายของหญิงสาวและชายคนรักขึ้นมา "นี่คือหลักฐานว่าเธอเคยมีความรัก เคยมีความสุข" เขากล่าว "เธอไม่ควรจะถูกจองจำอยู่ในความแค้นนี้ตลอดไป" หญิงสาวในชุดดำมองรูปภาพนั้น แววตาของเธอสั่นไหว เธอค่อยๆ ยื่นมือที่เย็นยะเยือกออกไปสัมผัสรูปภาพ "เขา... คือ... ความสุข... ของ... ข้า..." เธอพึมพำ "ความรักของเธอ... คือพลังที่แท้จริง" คุณปรีชากล่าว "ไม่ใช่ความแค้น" แทนเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวในชุดดำ เขาหยิบกล่องไม้ขึ้นมา แล้วเปิดมันออก "นี่คือสิ่งที่ลุงสมชาย... ได้บันทึกไว้" แทนกล่าว "เขาเชื่อว่า... เธอ... สามารถ... พบ... ความสงบ... ได้..." หญิงสาวในชุดดำมองบันทึกและจดหมายที่อยู่ในกล่อง เธอค่อยๆ หยิบมันขึ้นมาอ่าน แววตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความเศร้า ความโกรธ และในที่สุด... ความเข้าใจ "ข้า... เข้าใจ... แล้ว..." เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ข้า... จะ... ไม่... แก้แค้น... อีก... ต่อไป..." ทันใดนั้น ร่างของหญิงสาวในชุดดำก็เริ่มส่องแสงสว่างจ้า พลังอำนาจชั่วร้ายที่เคยปกคลุมคฤหาสน์ก็ค่อยๆ จางหายไป เงาดำที่เคยปรากฏก็สลายไปในอากาศ แสงสว่างนั้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนแทน ดรีม และคุณปรีชาต้องหลับตาลง เมื่อแสงสว่างจางหายไป พวกเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง หญิงสาวในชุดดำได้หายไปแล้ว เหลือเพียงความสงบสุขที่กลับคืนมาสู่คฤหาสน์หลังเก่า "เธอ... ไปแล้ว..." ดรีมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโล่งใจ "ใช่แล้ว" คุณปรีชาตอบ "เธอได้พบกับความสงบสุขแล้ว" แทนมองไปรอบๆ คฤหาสน์ มันดูเหมือนจะธรรมดาขึ้น ไม่มีความน่ากลัวหรือความมืดมนหลงเหลืออยู่ "เราทำสำเร็จแล้ว" แทนกล่าว "เราได้ช่วยเธอ... และเราได้เปิดโปงความจริง" "ใช่" คุณปรีชากล่าว "แต่เรื่องราวของเรา... ยังไม่จบแค่นี้" "หมายความว่าอย่างไรครับ" แทนถาม "พวกตระกูลทรงอิทธิพล... พวกมันยังคงลอยนวลอยู่" คุณปรีชากล่าว "เราจะต้องหาทางนำพวกมันมาลงโทษให้ได้" ดรีมมองไปที่กล่องไม้ในมือของเธอ "เรามีหลักฐานทั้งหมดแล้ว" เธอพูด "เราจะทำให้พวกมันได้รับผลกรรมที่สาสม" ทั้งสามคนมองหน้ากันด้วยความมุ่งมั่น พวกเขารู้ดีว่าการต่อสู้ยังไม่จบ แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะสู้ต่อไป เพื่อความยุติธรรม.