ชายชุดดำยืนสงบนิ่งอยู่หน้าประตู ดวงตาของเขาเรืองแสงสีแดงฉาน ราวกับถ่านไฟที่กำลังลุกโชน ความอาฆาตแค้นแผ่กระจายออกมาอย่างรุนแรง จนพิมพ์ดาว กอล์ฟ (ที่ร่างสลายไปแล้ว) และนพพล (ที่กำลังดิ้นรนอยู่) รู้สึกราวกับถูกแช่แข็ง. "คุณ..." พิมพ์ดาวเอ่ยเสียงสั่น. "ฉัน... คือคนที่... จะยุติ... ทุกสิ่ง..." เสียงของชายชุดดำดังขึ้น. "ยุติ?". "ใช่... ยุติ... ความแค้น... ที่แผ่กระจาย...". นลินที่กำลังจะสลายไป กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง "เขา... คือผู้ที่... รักษาสมดุล...". "สมดุล?". "ใช่... เขา... คือ... 'เจ้าแห่งเงา'...". พิมพ์ดาว กอล์ฟ และนพพล มองหน้ากันด้วยความตกตะลึง. "เจ้าแห่งเงา?". "ใช่... เขา... ดูแล... สมดุล... ระหว่าง... โลกแห่ง... ความตาย... และ... ชีวิต...". ชายชุดดำค่อยๆ เดินเข้ามาในห้อง. "คุณ... คือคนที่... ทำร้าย... บุษบา... เหรอ?" พิมพ์ดาวถาม. ชายชุดดำส่ายหน้า "ไม่... ฉัน... คือคนที่... ถูกบุษบา... ทำร้าย...". "คุณ... คือ... ภาคภูมิ...?". "ไม่... ฉัน... คือ... 'อรุณ'...". "อรุณ?". "ใช่... คนที่... บุษบา... เคยรัก... ก่อน... ที่เธอจะ... หลงรัก... คุณชาย...". พิมพ์ดาวนึกย้อนไปถึงบันทึกของบุษบา... มีคำกล่าวถึง 'อรุณ' ชายผู้ที่บุษบารักก่อนที่จะไปหลงรักภาคภูมิ. "แล้ว... ทำไม... คุณถึง... มาอยู่ที่นี่?". "ฉัน... มาเพื่อ... แก้ไข... สิ่งที่... เกิดขึ้น...". "แก้ไข?". "ใช่... ฉัน... จะต้อง... ทำให้... นลิน... กลับคืนสู่... สภาวะปกติ...". "แต่... เธอ... กำลังจะ... สลายไป...". "ฉัน... จะใช้... พลังของฉัน... เพื่อ... ดึงเธอ... กลับมา...". อรุณยกมือขึ้น แสงสีดำพลันสว่างวาบออกมาจากฝ่ามือของเขา. "นลิน... จงกลับมา...". ร่างของนลินที่กำลังจะสลายไป พลันหยุดนิ่ง. "ฉัน... รู้สึก... ถึง... พลัง...". "คุณ... คือคนที่... ปานแก้ว... รัก... ใช่ไหม?" พิมพ์ดาวถาม. อรุณมองไปที่พิมพ์ดาว. "ใช่... ฉัน... คือคนที่... ปานแก้ว... รัก...". "แล้ว... ทำไม... คุณถึง... ไม่ช่วยเธอ... ในตอนนั้น?". "ฉัน... ไม่แข็งแกร่งพอ..." อรุณตอบด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย. "แล้ว... ทำไม... คุณถึง... กลับมา... ตอนนี้?". "เพราะ... ฉัน... ต้องการ... ไถ่บาป...". อรุณมองไปยังนพพลที่กำลังอ่อนแรงลง. "คุณนพพล... คุณ... กำลังจะ... กลายเป็น... ส่วนหนึ่ง... ของความแค้น...". "คุณ... ช่วยเขาได้ไหม?" พิมพ์ดาวถาม. อรุณพยักหน้า. "ฉัน... จะลอง...". อรุณยกมือขึ้น ชี้ไปที่นพพล แสงสีดำพลันสว่างวาบออกมา. นพพลพลันสำลัก ก่อนจะเริ่มหายใจได้คล่องขึ้น. "ผม... ผมรู้สึก... ดีขึ้น...". "คุณ... ทำได้..." พิมพ์ดาวกล่าวด้วยความดีใจ. ทันใดนั้นเอง เสียงของนลินก็ดังขึ้นอีกครั้ง. "ขอบคุณ... อรุณ...". "ยินดี... นลิน..." อรุณตอบ. "พิมพ์ดาว..." นลินกล่าว "เธอ... คือผู้ที่จะ... ดับไฟ... ให้ฉัน...". "แต่... ฉัน... ไม่เข้าใจ...". "เธอ... คือ... 'ผู้ปลดปล่อย'...". "ผู้ปลดปล่อย?". "ใช่... ความรัก... ที่เธอ... มีให้... คนที่เธอ... รัก... คือ... พลัง... ที่จะ... ดับ... ความแค้น...". พิมพ์ดาวนึกถึงภาคภูมิ... นึกถึงความรู้สึกที่เธอมีต่อเขา. "หมายถึง... ความรัก... ของฉัน... กับ... ภาคภูมิ...". "ใช่..." นลินยิ้มอย่างอ่อนโยน. ขณะที่พิมพ์ดาวกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นเอง.... [cliffhanger] หน้าต่างห้องพลันแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ! และร่างของ... **ชายชุดดำคนเดิม... กลับมาอีกครั้ง... แต่คราวนี้... เขาไม่ได้มาคนเดียว... เขากำลังลากร่างของ... 'ใครบางคน' ที่มีใบหน้าซีดเผือด... เข้ามาในห้อง... และร่างนั้น... ก็คือ... 'นพพล'!**"