แทนรับเอกสารยืนยันสิทธิ์ในมรดกมาไว้ในมือ ความรู้สึกหนักอึ้งค่อยๆ แทรกซึมเข้าสู่หัวใจ เขาเงยหน้ามองคุณวิสุทธิ์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ผมจะทำทุกอย่างครับคุณวิสุทธิ์ ผมจะไม่ทำให้คุณสมชายและหญิงสาวในชุดดำต้องผิดหวัง" คุณวิสุทธิ์พยักหน้าช้าๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายชรา "ข้าเชื่อในตัวเจ้า... และในความดีงามของพ่อเจ้า" เขาเสริม "พลังงานที่เคยอาฆาตแค้น... บัดนี้กำลังจะสงบลง" ดรีมเข้ามาจับมือของแทนเบาๆ "เราจะช่วยกันนะคะ" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น "คุณแทนไม่ต้องแบกรับมันไว้คนเดียว" "ขอบคุณนะดรีม" แทนบีบมือเธอตอบ ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่เคยมีก่อนหน้านี้ค่อยๆ จางหายไปแทนที่ด้วยความมั่นใจที่มีคู่ชีวิตเคียงข้าง "ผมคิดว่าเราควรจะจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด" "แน่นอน" คุณวิสุทธิ์เห็นด้วย "เมื่อเอกสารนี้ถูกนำไปดำเนินการตามกฎหมาย... กรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินก็จะตกเป็นของคุณอย่างสมบูรณ์" "แต่... แล้วพวกเราล่ะครับ" ดรีมเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ "ในเมื่อทรัพย์สินส่วนใหญ่... ถูกช่วงชิงไป... แล้วเราจะใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างไร" คุณวิสุทธิ์หันไปมองดรีม ดวงตาของเขาทอประกายแห่งความเข้าใจ "เรื่องนั้น... คือสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้" เขากล่าว "หญิงสาวในชุดดำ... เธอไม่ได้ต้องการเพียงแค่การแก้แค้น... แต่เธอต้องการความยุติธรรม... และต้องการให้ผู้บริสุทธิ์ได้รับสิ่งที่ควรได้รับ" "หมายความว่าอย่างไรครับ" แทนสงสัย "พินัยกรรมฉบับนี้... ไม่ได้ระบุถึงการแบ่งปันทรัพย์สินเท่านั้น" คุณวิสุทธิ์อธิบาย "แต่ยังรวมถึงเจตนารมณ์ของเธอ... ที่ต้องการให้ผู้ที่เคยได้รับความเดือดร้อน... ได้รับการเยียวยา" "แล้วใครบ้างครับที่จะได้รับ..." แทนถาม "อย่างแรกเลย... คือตัวเจ้า" คุณวิสุทธิ์ตอบ "เจ้าคือทายาทที่แท้จริง... และเป็นผู้ที่ลุงสมชาย... พ่อของเจ้า... ไว้ใจให้รับช่วงต่อ... ทุกอย่างที่เคยเป็นของครอบครัว... มันจะเป็นของเจ้า" "ส่วนเรื่องร้านกาแฟของเรา..." ดรีมเอ่ยถามต่อ "ร้านกาแฟของพวกเจ้า... คือสิ่งที่หญิงสาวในชุดดำ... ชื่นชม" คุณวิสุทธิ์กล่าว "เธอเห็นถึงความขยันขันแข็ง... และความรักที่พวกเจ้ามีให้กัน... เธอเองก็เคยมีความฝันที่จะมีสถานที่อบอุ่น... ที่ผู้คนสามารถมาพักผ่อน... และแบ่งปันความสุขให้กันได้" "คุณวิสุทธิ์กำลังจะบอกว่า..." แทนพยายามตีความ "ถูกต้อง" คุณวิสุทธิ์ยิ้ม "ทรัพย์สินส่วนหนึ่ง... จะถูกนำมาพัฒนาต่อยอด... เพื่อให้ร้านกาแฟของเจ้า... เติบโตยิ่งขึ้น... และกลายเป็นสถานที่ที่หญิงสาวในชุดดำ... ปรารถนา" แทนและดรีมมองหน้ากันด้วยความตื่นเต้น พวกเขาไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะพลิกผันไปในทิศทางนี้ ความหวังใหม่ได้เริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจของพวกเขา "แต่... ยังมีเรื่องของผู้ที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ในอดีตอีกนะครับ" แทนถามต่อ "คุณวิสุทธิ์บอกว่า... พวกเขาจะได้รับการเยียวยาด้วย" "ใช่" คุณวิสุทธิ์พยักหน้า "ผู้ที่ตกเป็นเหยื่อ... ของความโลภ... ของผู้ชายคนนั้น... จะได้รับการชดเชย... ตามความเหมาะสม... เพื่อให้พวกเขาสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้" "แล้ว... เรื่องของหญิงสาวในชุดดำล่ะครับ" ดรีมถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "เธอ... หายไปแล้วจริงๆ ใช่ไหมคะ" คุณวิสุทธิ์เงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาทอดมองไปยังที่ว่างเปล่า ราวกับกำลังมองเห็นภาพของหญิงสาวในชุดดำลอยอยู่ตรงหน้า "เธอ... ได้ปลดปล่อยตัวเองจากการจองจำอันยาวนานแล้ว" เขากล่าว "ความเจ็บปวด... ความแค้น... มันได้จางหายไป... เหลือไว้เพียงความสงบ... และความยินดี... ที่ความจริงได้รับการเปิดเผย" "แล้ว... เราจะไปพบเธอได้ไหมคะ" ดรีมถามอีกครั้ง "บางที... ในอีกไม่นาน... พวกเจ้าอาจจะได้พบเธอ... ในความฝัน... หรือในยามที่พวกเจ้าหลับตาลง" คุณวิสุทธิ์ตอบ "เธอจะยังคงอยู่... เคียงข้างพวกเจ้า... ในฐานะผู้คุ้มครอง... ในฐานะความหวัง... ที่ส่งต่อมา" แทนและดรีมรู้สึกซาบซึ้งในคำพูดของคุณวิสุทธิ์ พวกเขารู้สึกราวกับว่าเรื่องราวอันเลวร้ายที่ผ่านมานานนับทศวรรษกำลังจะปิดฉากลงอย่างแท้จริง "ผมควรจะไปจัดการเรื่องเอกสารทันทีครับ" แทนกล่าว "ไปเถอะ" คุณวิสุทธิ์ให้กำลังใจ "ข้าจะอยู่ที่นี่... เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย" แทนและดรีมกล่าวลาคุณวิสุทธิ์ด้วยความเคารพ ก่อนจะรีบมุ่งหน้าไปยังสำนักงานกฎหมายที่เขาได้เตรียมการไว้แล้ว การเดินทางครั้งใหม่ที่เต็มไปด้วยความหวังและภาระอันยิ่งใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินออกจากบริเวณร้านกาแฟ แทนหันกลับไปมองคุณวิสุทธิ์อีกครั้ง ชายชราผู้นั้นยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ใบหน้าของเขาดูสงบและมีความสุข ราวกับว่าเขากำลังรอคอยวันเวลาแห่งการสิ้นสุดของตำนานอันน่าสะพรึงกลัวนี้ "ดูเหมือนว่า... กลิ่นอายของความเศร้าโศก... กำลังจะถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายของความหวังแล้วนะ" ดรีมกล่าว พลางซบไหล่ของแทน "ใช่" แทนยิ้ม "เราจะทำให้มันเป็นจริง... เพื่อทุกคน" แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมา สะท้อนประกายแห่งความหวังบนใบหน้าของทั้งสอง ขณะที่พวกเขาก้าวเดินต่อไปบนเส้นทางข้างหน้า ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงเรื่องราวอันดำมืด และต้อนรับอนาคตที่สดใสกว่าเดิม