หลายสัปดาห์ต่อมา ชีวิตของภารดรและพลอยใสเริ่มกลับเข้าสู่ภาวะปกติ พวกเขาได้พบปะกับกลุ่มนักสำรวจคนอื่นๆ เพื่อเล่าเรื่องราวการผจญภัยของตนเองในรูปแบบที่ถูกปรับแต่งให้เหมาะสมกับผู้ฟังทั่วไป พวกเขากล่าวถึงการค้นพบซากปรักหักพังโบราณที่น่าทึ่ง การศึกษาวัฒนธรรมของชนเผ่าโบราณ และการเรียนรู้บทเรียนอันทรงคุณค่าจากประวัติศาสตร์ "เราได้พบกับสิ่งที่ไม่เคยมีใครคาดคิดมาก่อน" ภารดรเล่าให้เพื่อนนักสำรวจฟัง "เป็นเมืองที่สาบสูญไปจากหน้าประวัติศาสตร์ เป็นการค้นพบที่ยิ่งใหญ่มาก" "และเราได้เห็น…ถึงความโหดร้าย…ของสงคราม…และความเกลียดชัง…ที่มันสามารถ…สร้างขึ้น…" พลอยใสเสริม "มันทำให้เรา…ตระหนักถึง…คุณค่า…ของสันติภาพ…และความรัก…" นักสำรวจคนอื่นๆ ต่างรับฟังด้วยความตื่นเต้น แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ทราบถึงรายละเอียดทั้งหมดที่เกิดขึ้นในเมืองร้างใต้ดิน แต่พวกเขาก็สัมผัสได้ถึงพลังและความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับภารดรและพลอยใส อย่างไรก็ตาม พลอยใสยังคงรู้สึกถึงบางสิ่งที่ตามรบกวนจิตใจเธออยู่เป็นระยะๆ แม้ว่าวิญญาณส่วนใหญ่จะได้รับการปลดปล่อยไปแล้ว แต่บางครั้ง เธอก็ยังคงได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบา ราวกับเสียงสะท้อนมาจากอดีตกาล เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความโหยหา ความเศร้า และความแค้นที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ในคืนหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังนอนหลับ พลอยใสก็ฝันไปอีกครั้ง ในฝันนั้น เธอไม่ได้เห็นภาพความน่ากลัวเหมือนเช่นเคย แต่เธอกลับเห็นภาพของเด็กสาวคนหนึ่ง รูปร่างผอมบาง สวมชุดที่ขาดวิ่น ดวงตาของเด็กสาวเต็มไปด้วยความหวังที่ริบหรี่ "ท่านผู้ปลดปล่อย…" เสียงของเด็กสาวดังขึ้นมาอย่างแผ่วเบา ราวกับเสียงลมที่พัดผ่านใบไม้แห้ง พลอยใสรู้สึกประหลาดใจ เธอพยายามเอ่ยถาม แต่กลับพูดอะไรไม่ออก "ข้า…คือดวงวิญญาณ…ที่ยังคง…วนเวียน…อยู่…" เด็กสาวกล่าวต่อ "ข้า…ไม่สามารถ…ไปสู่…ภพภูมิ…ที่สงบสุข…ได้…" "ทำไมล่ะ?" พลอยใสถามในใจ "เพราะ…ยังมี…บางสิ่งที่…ข้า…ยังคง…ยึดติด…อยู่…" เด็กสาวตอบ "ความทรงจำ…ของความรัก…ที่ข้า…เคยได้รับ…ก่อนที่…ทุกสิ่ง…จะ…พังทลาย…" พลอยใสมองเข้าไปในดวงตาของเด็กสาว เธอรู้สึกถึงความเศร้าที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ตั้งใจ "ฉันเข้าใจ…" "ท่าน…ได้ช่วย…ปลดปล่อย…ผู้คนมากมาย…ให้พ้นจาก…ความทุกข์ทรมาน…" เด็กสาวกล่าว "แต่…ข้า…ยังคง…รอคอย…ใครบางคน…ที่ข้า…รัก…ที่เขา…สัญญาว่า…จะกลับมา…หา…ข้า…" พลอยใสรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่อ่อนแอแต่ก็เปี่ยมไปด้วยความหวัง ดวงวิญญาณของเด็กสาวคนนี้ยังคงถูกผูกติดไว้ด้วยความรักที่ไม่สมหวัง "เขา…หายไป…แล้ว…" เด็กสาวพูดต่อ น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ "ข้า…รอคอย…มา…นานแสนนาน…จนกระทั่ง…โลก…รอบตัว…ข้า…มืดมิด…และ…สูญสลาย…" พลอยใสรู้สึกเห็นใจเด็กสาวคนนี้อย่างสุดซึ้ง เธอเข้าใจว่าความรักและความหวังที่ถูกทอดทิ้งนั้นสามารถผูกมัดดวงวิญญาณไว้ได้อย่างไร "ฉันจะ…ช่วยเธอ…เอง…" พลอยใสกล่าวในความฝัน เมื่อพลอยใสลืมตาขึ้นมาในตอนเช้า เธอก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างภายในตัวเอง ความฝันนั้นไม่ได้ทำให้เธอหวาดกลัว แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกสงสารและเห็นอกเห็นใจดวงวิญญาณดวงนั้นอย่างลึกซึ้ง "ภารดร…ฉันคิดว่า…ยังมี…ใครบางคน…ที่ฉัน…ต้องช่วย…อีก…" พลอยใสกล่าวขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งทานอาหารเช้ากัน ภารดรวางส้อมลง เขามองพลอยใสด้วยความเป็นห่วง "ใครเหรอ…พลอยใส? เธอหมายถึง…ใคร?" "เป็น…ดวงวิญญาณ…ของเด็กสาว…คนหนึ่ง…" พลอยใสอธิบาย "เธอ…ยังคง…ติดอยู่ใน…เมือง…เพราะ…รอคอย…ใครบางคน…ที่เธอ…รัก…แต่เขา…ไม่เคย…กลับมา…" ภารดรเงียบไปครู่หนึ่ง เขาเห็นแววตาที่มุ่งมั่นของพลอยใส "เธอ…จะกลับไป…ที่นั่น…อีกเหรอ…พลอยใส?" "ฉัน…ไม่แน่ใจ…ว่าต้อง…กลับไป…หรือไม่…" พลอยใสตอบ "แต่ฉัน…รู้สึกได้ว่า…เธอ…ต้องการ…ความช่วยเหลือ…จากฉัน…ฉันอยาก…ช่วยเธอ…ให้พ้นจาก…ความเศร้า…นี้…" "ถ้าเธอ…คิดว่า…นั่นคือ…สิ่งที่เธอ…ต้องทำ…ฉันก็จะ…ไปด้วย…" ภารดรกล่าวอย่างหนักแน่น "เราจะ…เผชิญหน้า…กับมัน…ไปด้วยกัน…เหมือนทุกครั้ง…" พลอยใสยิ้มให้เขา เธอรู้สึกอบอุ่นใจที่มีภารดรอยู่เคียงข้าง "ขอบคุณนะ ภารดร…ฉันรู้ว่า…มันอาจจะ…อันตราย…แต่มัน…สำคัญ…มาก…สำหรับฉัน…" "ไม่ว่ามันจะ…อันตราย…แค่ไหน…ถ้ามัน…สำคัญ…กับเธอ…มันก็…สำคัญ…กับผม…เหมือนกัน…" ภารดรกล่าว "เราได้…ผ่านอะไร…มาด้วยกัน…มากมาย…เราจะ…ไม่ยอมแพ้…ตอนนี้…" ทั้งสองคนตกลงกันว่าจะพยายามหาทางช่วยเหลือดวงวิญญาณของเด็กสาว โดยไม่ต้องกลับไปที่เมืองร้างใต้ดินอีก หากเป็นไปได้ พวกเขาจะลองค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของเมืองนั้น หรือพยายามหาเบาะแสเกี่ยวกับบุคคลที่เด็กสาวคนนั้นกำลังรอคอย "บางที…เราอาจจะ…ลองไป…ค้นคว้า…ที่ห้องสมุด…โบราณคดี…ก็ได้นะ…" พลอยใสเสนอ "บางที…อาจจะมี…บันทึก…ที่เกี่ยว…กับเรื่องราว…ของเด็กสาว…คนนั้น…หรือ…ผู้ชาย…ที่เธอ…รอคอย…" "เป็นความคิดที่ดี…พลอยใส…" ภารดรเห็นด้วย "เราจะลอง…ไปดู…ถ้ามี…โอกาส…" พวกเขารู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้อาจจะไม่ง่าย แต่ความตั้งใจของพลอยใสที่จะช่วยเหลือดวงวิญญาณที่ยังคงทุกข์ทรมานนั้นแข็งแกร่งกว่าความกลัวใดๆ และการสนับสนุนที่เต็มเปี่ยมของภารดรก็เป็นแรงผลักดันที่สำคัญ พวกเขาทั้งสองคนต่างรู้ว่า แม้ว่าพวกเขาจะสามารถปลดปล่อยวิญญาณส่วนใหญ่ให้เป็นอิสระได้แล้ว แต่การผจญภัยในเมืองร้างใต้ดินยังคงทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้ในจิตใจของพวกเขา และบางที…มันอาจจะยังไม่สิ้นสุดลงเพียงเท่านี้