เสียงประตูที่กระแทกเบาๆ นั้นราวกับเสียงระฆังแห่งความตายที่ดังมาถึงโสตประสาทของพิม เธอตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับ ร่างกายของเธอถูกแช่แข็งด้วยความหวาดกลัวจนเกินกว่าจะทำอะไรได้ สิ่งที่เธอได้ยินต่อไปคือเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ช้าๆ แต่มั่นคง พิมหลับตาลงแน่น สวดภาวนาในใจขอให้ใครก็ตามที่กำลังจะเข้ามา ไม่พบเธอเข้าเสียก่อน แต่สัญชาตญาณของมนุษย์กลับสั่งให้เธอค่อยๆ แง้มเปลือกตาขึ้นมอง สิ่งที่เธอเห็นคือ เงาที่ทอดยาวเข้ามาในช่องว่าง ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังค่อยๆ คืบคลานเข้ามา แล้วร่างของกวินก็ปรากฏขึ้น เขาเข้ามาในห้องเล็กๆ แห่งนั้นด้วยท่าทางที่ดูเร่งรีบ และดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นพิมยืนอยู่ตรงนั้น "พิม! ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่!" กวินตะโกนถามเสียงดัง พิมยังคงยืนนิ่ง ไม่สามารถเอ่ยคำใดๆ ออกมาได้ เธอเพียงแค่ชี้ไปที่รูปปั้นหินสีดำบนแท่นบูชา กวินหันไปมองรูปปั้นนั้น ดวงตาของเขาฉายแววความเข้าใจอย่างรวดเร็ว "นี่มัน..." เขาพึมพำ "เขา... คือผู้ถูกลืม..." พิมพูดเสียงสั่น กวินพยักหน้าช้าๆ "ใช่... และเขากำลังพยายามจะบอกอะไรบางอย่างกับเรา" เขาหันกลับมามองพิม "เธอเจออะไรมาบ้าง?" พิมเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ตั้งแต่การที่เธอเข้ามาในห้องสมุดต้องห้าม จนกระทั่งเธอพบช่องว่างที่ซ่อนอยู่และรูปปั้นหินตัวนั้น กวินฟังอย่างตั้งใจ และเมื่อพิมพูดจบ เขาก็หยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่พิมถืออยู่ขึ้นมาดู "นี่คือหลักฐาน..." กวินกล่าว "เรื่องราวทั้งหมดที่พวกเขาพยายามจะปกปิด" เขาเปิดอ่านไปเรื่อยๆ ด้วยความเร่งรีบ ทันใดนั้นเอง เสียงกระซิบที่เคยได้ยินจากรูปปั้นหิน ก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่วันนี้มันดังมาจากกวิน "เจ้า... มาที่นี่... ทำไม..." เสียงนั้นแหบพร่า และเต็มไปด้วยความสับสน พิมและกวินมองหน้ากันอย่างตกตะลึง "เมื่อกี้... ใครพูด?" พิมถาม กวินส่ายหน้า "ไม่ใช่ฉัน..." เขากล่าว "เป็น... ข้า..." เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มาจากรูปปั้นหิน "เจ้า... กำลังจะ... หลงทาง..." รูปปั้นนั้นกล่าว พิมรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากรูปปั้นหิน มันไม่ใช่แค่พลังงานความเศร้า แต่เป็นพลังงานแห่งความโกรธแค้น "พวกมัน... ล่อลวง... เจ้า..." รูปปั้นนั้นพูดต่อ "ใครคือพวกมัน?" กวินถาม "ผู้ปกครอง... แห่งเงา..." รูปปั้นนั้นตอบ ทันใดนั้นเอง ร่างของกวินก็เริ่มสั่นเทา ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้น ราวกับกำลังมองเห็นบางสิ่งบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัว "ไม่... เป็นไปไม่ได้..." กวินพึมพำ "เจ้า... รู้จัก... พวกมัน..." เสียงกระซิบจากรูปปั้นหินดังขึ้นอีกครั้ง พิมมองกวินด้วยความกังวล "กวิน... เป็นอะไรไป?" กวินไม่ตอบ เขาเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองเพดาน ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว "พวกมัน... อยู่ที่นี่..." กวินพูดเสียงแหบพร่า ทันใดนั้นเอง ผนังรอบห้องก็เริ่มสั่นสะเทือน ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังจะทะลุออกมา เงาดำทะมึนขนาดใหญ่เริ่มก่อตัวขึ้นกลางห้อง มันบิดเบี้ยวและขยายตัวอย่างรวดเร็ว พิมกรีดร้องด้วยความตกใจ เธอคว้าแขนของกวินไว้แน่น "เราต้องหนี!" พิมตะโกน แต่กวินกลับไม่ขยับ เขายังคงยืนนิ่ง จ้องมองไปยังเงาดำที่กำลังก่อตัวขึ้น "เจ้า... มา... ช้าไป..." เสียงกระซิบจากรูปปั้นหินดังขึ้นอีกครั้ง เงาดำทะมึนนั้นค่อยๆ แผ่ขยายออกมา มันกำลังจะกลืนกินพวกเขาทั้งคู่ พิมรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามาทั่วร่าง ราวกับว่าชีวิตของเธอกำลังจะถูกสูบออกไป เธอพยายามจะดึงกวินให้หนีไปด้วยกัน แต่เขากลับยืนนิ่ง ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยพลังที่มองไม่เห็น "กวิน!" พิมตะโกนเสียงหลง แต่ก่อนที่เธอจะได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น เงาดำทะมึนนั้นก็ค่อยๆ ปิดคลุมร่างของกวินจนมิด เขาหายไป... หายไปในความมืดมิดนั้น...