ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ทำให้พิมแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น กรงเหล็กขนาดใหญ่ที่ขวางกั้นอยู่เบื้องหน้า เต็มไปด้วยรอยสนิมและรอยขีดข่วนจากคมเล็บของสัตว์ร้าย และภายในกรงนั้น... ร่างของกวินนอนจมกองเลือดอยู่ ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาปิดสนิท ราวกับไร้ซึ่งชีวิต พิมไม่สามารถยืนนิ่งได้อีกต่อไป เธอรีบวิ่งเข้าไปที่กรงเหล็ก พยายามจะเปิดมันออก "กวิน! กวิน!" เธอตะโกนเรียกชื่อเขาอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอใช้ทุกกำลังที่มีในการดันประตูเหล็ก แต่ดูเหมือนว่ามันจะถูกล็อคอย่างแน่นหนา "อย่า... อย่าทำอย่างนั้น..." เสียงกระซิบเบาๆ ดังขึ้นจากด้านหลังของเธอ พิมหันกลับไปมอง และพบว่ารูปปั้นหินสีดำตัวนั้น... มันได้ตามเธอลงมาด้วย "ทำไม... เจ้าถึง... มาอยู่ที่นี่..." พิมถามเสียงสั่น "ข้า... เฝ้ามอง... เจ้า..." รูปปั้นหินตอบ "เพื่อ... ให้แน่ใจ... ว่าเจ้า... ไม่หลงทาง..." พิมไม่สนใจคำพูดของรูปปั้นหินอีกต่อไป เธอหมกมุ่นอยู่กับการพยายามเปิดกรงเหล็ก "กวิน... ได้โปรด... ตื่นขึ้นมา..." พิมพึมพำ ทันใดนั้นเอง เธอก็รู้สึกถึงลมหายใจที่เย็นเฉียบรดต้นคอ ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังยืนอยู่ข้างหลังเธอ เธอหันกลับไป และพบว่าเงาดำทะมึนขนาดใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นอีกครั้ง "พวกมัน... กำลัง... มา..." รูปปั้นหินเตือน เงาดำนั้นค่อยๆ คืบคลานเข้ามา มันบิดเบี้ยวและขยายตัวอย่างรวดเร็ว ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า พิมเบิกตากว้าง เธอรู้สึกถึงความหวาดกลัวที่แผ่ซ่านเข้ามาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ เธอจะไม่ยอมแพ้ เธอคว้าสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่อยู่ในมือ ขึ้นมา และเริ่มอ่านข้อความที่บันทึกไว้ "หากใครพบเจอ... สิ่งนี้... จงรู้ไว้ว่า... พลังแห่งความรัก... สามารถ... เอาชนะ... ความมืดมิดได้..." พิมอ่านข้อความนั้นซ้ำๆ ในใจ เธอคิดถึงกวิน ความรักที่เธอมีให้เขา... มันคือพลังที่จะช่วยให้เธอผ่านพ้นไปได้ เธอตัดสินใจที่จะลองอีกครั้ง เธอวางสมุดบันทึกไว้ที่พื้น และเอื้อมมือเข้าไปในกรงเหล็ก นิ้วมือของเธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของผิวหนังของกวิน "กวิน... ข้ามาแล้ว..." พิมพึมพำ เธอเริ่มพูดเรื่องราวเกี่ยวกับความทรงจำดีๆ ที่พวกเขามีร่วมกัน เรื่องราวเกี่ยวกับความรักและความผูกพัน ขณะที่เธอกำลังพูด เธอก็สังเกตเห็นว่าเลือดที่แห้งกรังอยู่บนตัวกวิน เริ่มจางหายไปทีละน้อย "กวิน... อย่าทิ้งข้าไป... นะ..." พิมพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทันใดนั้นเอง กวินก็กระตุกตัวเบาๆ ดวงตาของเขาค่อยๆ ลืมขึ้น "พิม...?" กวินเรียกชื่อเธอ เสียงแหบพร่า พิมดีใจจนแทบจะร้องไห้ เธอรีบโอบกอดกวินไว้แน่น "กวิน! ขอบคุณพระเจ้า!" พิมกล่าว แต่ในขณะที่พวกเขากำลังจะกอดกันแน่นขึ้นนั้นเอง เสียงหัวเราะแหลมสูงที่คุ้นเคย ก็ดังขึ้นอีกครั้ง "น่ารักจังเลย..." เสียงนั้นดังมาจากด้านหลังของพวกเขา พิมและกวินหันไปมอง และพบว่าเด็กหญิงในชุดขาวคนเดิม ยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับรอยยิ้มที่น่าขนลุก "คุณ... มาอยู่ที่นี่... ได้อย่างไร..." กวินถามเสียงแหบพร่า "ฉัน... มาหา... คุณ..." เด็กหญิงคนนั้นตอบ แล้วเธอก็เดินเข้ามาหาพวกเขา พร้อมกับยื่นมือเล็กๆ มาหาพิม "คุณ... จะต้อง... ไปกับ... ฉัน..." เด็กหญิงคนนั้นกล่าว