ความเย็นเยียบที่ลามไปทั่วร่างของภาคิน ทำให้เขารู้สึกราวกับกำลังจะกลายเป็นน้ำแข็ง เขาพยายามดิ้นรน สะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของอาจารย์ธวัช แต่แรงของเขากลับอ่อนแรงลงทุกที รอยช้ำสีดำที่แขนของเขาขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับมันกำลังมีชีวิตและมีเจตนาของตัวเอง “ผม… ไม่ต้องการ… คำสาป… ของอาจารย์!” ภาคินตะโกนสุดเสียง ความเจ็บปวดและความสิ้นหวังปะปนกันไปหมด อาจารย์ธวัชยิ้มอย่างอ่อนโยน “เจ้า… จะต้อง… เรียนรู้… ที่จะ… ยอมรับ… มัน…” “ไม่! ไม่มีวัน!” ภาคินตอบโต้ ทันใดนั้นเอง เขาก็รู้สึกถึงแรงดึงดูดที่มองไม่เห็น ดึงร่างของเขาไปยังประตูหน้าบ้านที่ยังคงเปิดอ้าอยู่ เขาเห็นแสงไฟสลัวๆ ส่องลอดเข้ามาจากภายนอก ราวกับเป็นความหวังสุดท้าย “ปล่อยผมนะ!” ภาคินตะโกน และใช้แรงเฮือกสุดท้าย ดันตัวเองออกจากมือของอาจารย์ธวัช เขาเซถอยหลังไปชนกับผนังห้อง เขาเห็นอาจารย์ธวัชเดินเข้ามาใกล้ ดวงตาของอาจารย์ฉายแววของความผิดหวัง แต่ก็แฝงไปด้วยความมุ่งมั่น “เจ้า… คิดว่า… เจ้า… จะหนี… ไปได้… อย่างนั้นหรือ?” อาจารย์ธวัชกล่าว ภาคินมองไปที่ข้อมือของตัวเอง รอยช้ำสีดำนั้นบัดนี้ได้ก่อตัวเป็นรูปทรงที่ซับซ้อน มันไม่ใช่แค่รอยช้ำอีกต่อไป แต่มันดูเหมือนสัญลักษณ์โบราณบางอย่าง “นี่มัน… คืออะไร?” ภาคินถาม “มัน… คือ… การเชื่อมต่อ… ของเจ้า… กับ… พลัง… ของห้องสมุด…” อาจารย์ธวัชตอบ “และ… มัน… จะ… พาเจ้า… กลับมา… หาข้า… แน่นอน…” ภาคินไม่รอช้า เขาหันหลังวิ่งออกจากบ้านทันที เขาไม่สนว่าตัวเองจะไปที่ไหน ขอเพียงแค่ให้ได้ออกห่างจากสถานที่แห่งนี้ และจากอาจารย์ธวัช เขาวิ่งไปตามถนนที่มืดมิด ด้วยความเร็วสูงสุดที่ร่างกายของเขามี เขาได้ยินเสียงอาจารย์ธวัชตะโกนไล่หลังมา แต่เขาก็ไม่หันกลับไปมอง “เจ้า… จะต้อง… กลับมา… ภาคิน… ข้า… รอเจ้า… อยู่…” ภาคินวิ่งจนกระทั่งปอดแทบจะระเบิด เขาหยุดพักใต้ต้นไม้ใหญ่ริมถนน หอบหายใจอย่างหนัก เขารู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่ยังคงแผ่ซ่านจากแขนของเขา “ฉัน… ต้องทำอะไรสักอย่าง…” เขาคิด “ฉันจะยอมให้มัน… กลืนกินฉันไม่ได้…” ขณะที่เขากำลังครุ่นคิด… เขาก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น… เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย “ฮัลโหล?” ภาคินรับสายด้วยเสียงแหบพร่า “ภาคิน… ใช่ไหม?” เสียงผู้หญิงดังขึ้น เสียงนั้นดูคุ้นเคย แต่ก็แปลกไป “ครับ… คุณเป็นใคร?” “ฉัน… คือ… มินตรา…” เสียงของผู้หญิงคนนั้นสั่นเครือ “ฉัน… ต้องการ… ความช่วยเหลือ… จากคุณ…” ภาคินขมวดคิ้ว “มินตรา? มินตรา… ผู้หญิงที่… ที่เสียชีวิต… ในห้องสมุด… น่ะเหรอ?” “ใช่ค่ะ… ฉัน… พยายาม… จะติดต่อ… คุณ… มาตลอด…” มินตราตอบ “ฉัน… เห็นคุณ… เมื่อคืนนี้… ที่ห้องสมุด…” “คุณ… เป็นวิญญาณ… ที่นั่น… อย่างนั้นเหรอ?” ภาคินถาม “ฉัน… ไม่แน่ใจ… ค่ะ…” มินตราตอบ “แต่… ฉัน… รับรู้… ถึงความทุกข์ทรมาน… ของคุณ… และ… ฉัน… อยากจะ… ช่วย…” “ช่วย… ได้ยังไง?” ภาคินถามด้วยความสงสัย “คุณ… ติดต่อ… กับ… พลัง… นั้น… แล้ว…” มินตรากล่าว “คุณ… กำลังจะ… กลายเป็น… ส่วนหนึ่ง… ของมัน…” “ผม… รู้…” ภาคินตอบ “ผม… ติดเชื้อ… จากที่นั่น…” “คุณ… ต้อง… ต่อสู้… กับมัน…” มินตรากล่าว “คุณ… ต้อง… ค้นหา… ต้นตอ… ของคำสาป… นั้น…” “ต้นตอ…? หมายถึง… อาจารย์ธวัช… ใช่ไหม?” ภาคินถาม “อาจารย์ธวัช… เป็นเพียง… ผู้ถือครอง… อำนาจ… แต่… ต้นตอ… ที่แท้จริง… ซ่อนลึกกว่านั้น…” มินตราอธิบาย “มัน… เกี่ยวข้อง… กับ… การสูญเสีย… ครั้งใหญ่… ในอดีต… ของห้องสมุด…” “อดีต…?” ภาคินเริ่มสนใจ “มี… ตำนาน… เล่าขาน… เกี่ยวกับ… ห้องสมุด… แห่งนี้…” มินตรากล่าว “มัน… เคยเป็น… สถานที่… อันศักดิ์สิทธิ์… แต่… ก็มี… ความลับ… ดำมืด… ซ่อนอยู่…” “ความลับ… อะไร…?” “มัน… เกี่ยวข้อง… กับ… การบูชายัญ… เพื่อ… แลกกับ… ความรู้… อันยิ่งใหญ่…” มินตรากล่าว “และ… การสูญเสีย… ของสิ่งที่… มีค่า… ที่สุด…” ภาคินรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่ปริศนาที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น “แล้ว… ผมจะหา… ความรู้นั้น… ได้ยังไง?” “ใน… บันทึก… ที่คุณ… ได้เจอ…” มินตราตอบ “มัน… มี… ข้อมูล… บางอย่าง… ที่… คุณ… มองข้าม… ไป…” “บันทึก…?” ภาคินนึกถึงบันทึกเล่มเก่าที่เขาเก็บไว้ “ค้นหา… ความหมาย… ที่แท้จริง… ของมัน… ภาคิน…” มินตรากล่าว “และ… คุณ… จะพบ… ทางรอด… ของคุณ…” ทันใดนั้นเอง เสียงของมินตราก็ขาดหายไป… “มินตรา! ฮัลโหล! มินตรา!” ภาคินตะโกนถาม แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ เขาหลับตาลง พยายามนึกถึงบันทึกเล่มนั้น… มีอะไรที่เขาพลาดไป? เขาจะสามารถตีความความหมายที่แท้จริงของมันได้หรือไม่? และคำสาปที่กำลังกัดกินร่างของเขา… จะสามารถถูกลบล้างได้หรือไม่? ขณะที่เขาค่อยๆ เปิดตาขึ้น เขาก็เห็นรอยช้ำสีดำบนแขนของเขา… บัดนี้มันได้ก่อตัวเป็นรูปทรงที่คุ้นเคย… รูปทรงของดอกบัว… ดอกบัวที่มักจะปรากฏอยู่บนปกหนังสือโบราณในห้องสมุด… “นี่มัน… หมายความว่าอะไรกันแน่?” ภาคินถามตัวเอง… และเสียงกระซิบแผ่วเบา… ก็ดังขึ้น… “ดอกบัว… คือ… จุดเริ่มต้น… และ… จุดจบ…” ภาคินจะสามารถไขปริศนาของดอกบัวได้หรือไม่? และเขาจะสามารถหลุดพ้นจากคำสาปของห้องสมุดต้องห้ามนี้ได้หรือไม่? หรือว่าเขาจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของตำนาน… ตลอดไป?