หลังจากได้ฟังเรื่องราวจากตาแสง คิม คุณลุงบุญ และแม่คิม ก็กลับมาปรึกษาหารือกันอีกครั้งที่บ้านของคุณยายสาย บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความหวังที่จะไขปริศนาที่ยังคงค้างคา “ตาแสงเล่าเรื่องสำคัญมากเลยนะ” แม่คิมพูดพลางกุมมือของคิมไว้แน่น “เรื่องที่ว่าพวกขุนพิทักษ์พยายามปิดปากบุญมี” “ใช่แล้วครับแม่” คิมตอบ “แต่ผมยังไม่เข้าใจว่าทำไมพวกขุนพิทักษ์ถึงได้กลัวบุญมีขนาดนั้น” “ก็เพราะบุญมีดันไปหลงรักสร้อยไงล่ะ” คุณลุงบุญกล่าวเสริม “แต่ที่น่าสงสัยคือ ทำไมสร้อยถึงต้องตกอยู่ภายใต้อำนาจของตระกูลขุนพิทักษ์ขนาดนั้น” “คุณยายสายเคยเล่าให้ฟังว่า สร้อยเป็นเด็กกำพร้าที่ตระกูลขุนพิทักษ์รับมาเลี้ยง” แม่คิมทวนความจำ “แต่ดูเหมือนว่าชีวิตของสร้อยจะไม่ได้สวยงามอย่างที่ใครๆ คิด” “ผมคิดว่าเราต้องหาหลักฐานเพิ่มเติม” คิมพูดขึ้น “ตาแสงบอกว่ามีรูปถ่ายเก่าๆ ของตระกูลขุนพิทักษ์ที่อาจจะเก็บซ่อนความลับบางอย่างไว้” “รูปถ่ายเก่าๆ…” คุณยายสายที่นั่งเงียบฟังอยู่ตลอด พึมพำขึ้นมา “ข้า…พอจะจำได้…ว่า…มี…กล่องไม้…เก่าๆ…ใบหนึ่ง…ที่…คุณ…บุญมี…เคย…ให้…ข้า…เก็บไว้…” “กล่องไม้ใบนั้นอยู่ที่ไหนครับคุณยาย” คิมถามอย่างตื่นเต้น “มัน…อยู่ใน…ห้องใต้หลังคา…ของ…บ้าน…ข้า…” คุณยายสายตอบ “นานแล้ว…ที่ข้า…ไม่ได้…เปิดมันดู…” ทั้งสามคนรีบขึ้นไปที่ห้องใต้หลังคาที่เต็มไปด้วยฝุ่นและใยแมงมุม แสงสลัวๆ ส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างเล็กๆ เผยให้เห็นข้าวของเก่าแก่ที่ถูกเก็บซ่อนไว้มากมาย หลังจากรื้อค้นอยู่พักใหญ่ คุณลุงบุญก็พบกล่องไม้ใบเก่าตามที่คุณยายสายบอก มันเป็นกล่องไม้สักที่แกะสลักลวดลายโบราณเอาไว้ ภายในกล่องเต็มไปด้วยจดหมายเก่าๆ ที่เหลืองกรอบ และรูปถ่ายขาวดำหลายสิบใบ “เจอแล้วครับคุณยาย” คุณลุงบุญกล่าว “กล่องใบนี้แหละ” คิมหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู เป็นรูปของชายหนุ่มหญิงสาวคู่หนึ่งกำลังยืนอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่ ใบหน้าของทั้งคู่ดูสดใส แต่ก็แฝงไว้ด้วยความกังวลบางอย่าง “นี่…บุญมี…กับ…สร้อย…” คุณยายสายเอ่ยขึ้น ดวงตาของท่านฉายแววเศร้าสร้อย “ตอนนั้น…พวกเขายัง…เด็ก…กัน…มาก…” คิมพลิกรูปถ่ายไปอีกด้านหนึ่ง เขาพบข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า “วันที่ 14 เดือน 6 ปี… (ปีที่เกิดเหตุการณ์)” “นี่คือหลักฐานสำคัญครับ” คิมพูด “รูปนี้ถ่ายในคืนใกล้เคียงกับวันที่เกิดเรื่อง” พวกเขาเริ่มไล่ดูรูปถ่ายอื่นๆ ในกล่อง รูปส่วนใหญ่เป็นภาพของตระกูลขุนพิทักษ์ในอดีต ผู้คนในภาพดูมีอำนาจและฐานะดี แต่ก็มีบางรูปที่ดูแปลกตา “รูปนี้…ใครครับ” แม่คิมชี้ไปที่รูปของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ห่างๆ จากกลุ่มคนในงานเลี้ยง ชายคนนั้นมีใบหน้าเคร่งขรึม และมีแววตาที่ดูมุ่งร้าย “ข้า…จำ…เขา…ได้…” คุณยายสายกล่าว “เขา…เป็น…คนสนิท…ของ…ท่าน…ใหญ่…แห่งตระกูล…ขุนพิทักษ์…” “เขา…มีชื่อว่า…ไอ้เผือก…” คุณลุงบุญพูดขึ้น “ตาแสง…เคย…พูดถึง…ชื่อนี้…” “แสดงว่า…รูปนี้…อาจจะ…ถ่าย…ในคืน…เดียวกับ…ที่เกิดเหตุ…” คิมสันนิษฐาน “ดูจาก…เสื้อผ้า…และ…บรรยากาศ…ก็…น่าจะ…ใช่…” แม่คิมพยักหน้าเห็นด้วย “แล้ว…รูปนี้ล่ะครับ” คิมหยิบรูปอีกใบหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังถือช่อดอกไม้ ใบหน้าของเธอดูอ่อนหวาน แต่ดวงตาของเธอดูเศร้าสร้อยอย่างบอกไม่ถูก “นี่…สร้อย…” คุณยายสายกล่าว “นาง…สวย…มาก…ตอนนั้น…” “แต่…ทำไม…ในรูปนี้…สร้อย…ถึงได้…ดูเศร้า…ขนาดนี้ครับ” คิมถาม “นาง…คง…มีความทุกข์…ในใจ…” คุณยายสายตอบ “แม้…ภายนอก…จะดู…เหมือน…ไม่มีอะไร…” “ในรูปนี้…มี…อะไร…ซ่อนอยู่…หรือเปล่าครับ” คุณลุงบุญถาม “ข้า…ไม่แน่ใจ…” คุณยายสายตอบ “แต่…ข้า…จำ…ได้ว่า…สร้อย…เคย…บอก…กับ…ข้า…ว่า…นาง…ไม่เคย…ได้…รับ…ความสุข…เลย…” คิมสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในกล่องไม้ เขาหยิบมันขึ้นมา มันคือสร้อยคอเส้นเล็กๆ ที่มีจี้เป็นรูปหัวใจสีแดงก่ำ “นี่…สร้อยคอ…ของ…สร้อย…” คุณยายสายกล่าว “ข้า…เก็บไว้…ให้…นาง…” คิมหยิบสร้อยคอขึ้นมาดู เขาพบว่าที่ด้านหลังของจี้หัวใจ มีอักษรย่อ “ส.ข.” สลักอยู่ “ส.ข. ย่อมาจาก… สร้อย ขุนพิทักษ์ หรือเปล่าครับ” คิมถาม “น่าจะ…ใช่…” คุณยายสายตอบ “แล้ว…ทำไม…สร้อย…ถึงได้…ให้…จดหมาย…และ…สร้อยคอ…เส้นนี้…กับ…คุณยาย…เก็บไว้…ครับ” คุณลุงบุญถาม “นาง…บอก…ว่า…อยาก…ให้…ข้า…เก็บ…สิ่งนี้…ไว้…เป็น…เครื่องเตือนใจ…” คุณยายสายตอบ “เผื่อ…วันหนึ่ง…มี…คน…มา…ค้นหา…ความจริง…” “เครื่องเตือนใจ…หรือว่า…เป็น…หลักฐาน…” คิมพึมพำ “ข้า…ไม่รู้…เหมือนกัน…” คุณยายสายถอนหายใจ “แต่…ข้า…รู้สึก…ว่า…สร้อย…นาง…ต้องการ…จะ…สื่อสาร…อะไร…บางอย่าง…กับ…เรา…” ขณะที่พวกเขากำลังพิจารณารูปถ่ายและสิ่งของต่างๆ จู่ๆ เสียงประตูก็เปิดออก และร่างของกำนันพรก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าบ้าน “สวัสดีครับท่านกำนัน” คุณลุงบุญกล่าวทักทายอย่างประหลาดใจ “ผมแวะมาดูว่าพวกท่านเป็นอย่างไรบ้าง” กำนันพรตอบ “เห็นเงียบหายไปนาน” “พอดีพวกเรากำลังค้นหาความจริงเกี่ยวกับเรื่องในอดีตครับ” แม่คิมกล่าว “เรื่องในอดีต…” กำนันพรทวนคำ สีหน้าของเขาดูเรียบเฉย “เรื่องพวกนั้น…มันจบไปนานแล้วนะ” “แต่…มันยังไม่จบสำหรับพวกเราครับ” คิมพูดอย่างตรงไปตรงมา “เราเชื่อว่ายังมีบางอย่างที่ถูกซ่อนเร้นอยู่” กำนันพรเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ “ถ้าพวกท่านต้องการความช่วยเหลือ…อะไร…ก็บอกผมได้นะ” กำนันพรกล่าว “ผม…เป็น…คนของ…หมู่บ้าน…นี้…ผม…ก็…อยาก…ให้…ทุกอย่าง…สงบสุข…” แต่ในแววตาของกำนันพรนั้น คิมรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ ไม่ใช่ความหวังดีอย่างที่เขาแสดงออกมา