เสียงหอบหายใจของคิมดังถี่กระชั้น เขาวิ่งไปเรื่อยๆ โดยไม่หันกลับไปมองข้างหลังอีกเลย ความเย็นยะเยือกที่เคยสัมผัสได้เมื่อครู่บัดนี้กลับแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังเกาะติดเขาอยู่ตลอดเวลา เขาวิ่งมาจนถึงลำธารเล็กๆ ที่ไหลผ่านหมู่บ้าน คิมทรุดตัวลงนั่งริมตลิ่ง พยายามสงบสติอารมณ์ “บ้าจริง…เมื่อกี้มันคืออะไรกันแน่” คิมพึมพำกับตัวเอง เขาเอามือลูบหน้าไปมา เหงื่อเย็นไหลซึมไปทั่วผิว “มันไม่ใช่เรื่องที่แม่เคยเล่า ไม่ใช่ผีที่ลงมาขอส่วนบุญ แต่มัน…มันดูน่ากลัวกว่านั้นเยอะ” คิมนึกย้อนกลับไปถึงใบหน้าซีดเซียว ดวงตาเบิกโพลง และเสียงหัวเราะที่แหบแห้งของร่างนั้น ความรู้สึกหวาดกลัวยังคงเกาะกุมหัวใจของเขาอยู่ไม่จางหาย เขาหันกลับไปมองยังทิศทางที่เขาจากมา แต่ก็ไม่เห็นสิ่งใดผิดปกติ มีเพียงความมืดมิดของค่ำคืน “บางทีฉันอาจจะตาฝาดก็ได้” คิมพยายามปลอบตัวเอง “อาจจะเป็นเพราะอากาศเย็น หรืออาจจะเป็นเพราะฉันคิดมากเกินไป” แต่ลึกๆ แล้ว เขารู้ว่ามันไม่ใช่ เขาเห็นมันด้วยตาตัวเอง และความรู้สึกหวาดกลัวที่เกิดขึ้นก็เป็นของจริง “กลับบ้านดีกว่า” คิมตัดสินใจ เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แล้วเดินกลับไปยังหมู่บ้านอย่างระมัดระวัง เขาแอบมองไปรอบๆ ตลอดทาง กลัวว่าร่างประหลาดนั้นจะปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อคิมกลับมาถึงหน้าบ้าน พ่อแม่ของเขากำลังนั่งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ ดูเหมือนจะกำลังรอคอยเขาอยู่ “ไปไหนมาคิม ทำไมหายไปนาน” แม่ถามด้วยความเป็นห่วง “ไปเข้าห้องน้ำมาครับแม่ แล้วก็…ไปเดินเล่นแถวลำธารมานิดหน่อย” คิมโกหก เขาไม่อยากให้พ่อแม่เป็นห่วง “แล้วทำไมหน้าซีดขนาดนี้ เป็นอะไรหรือเปล่า” พ่อสังเกตเห็นความผิดปกติ “ไม่มีอะไรครับพ่อ แค่…อากาศมันเย็นนิดหน่อย” คิมตอบเสียงอ้อมแอ้ม “แล้วก็…งานสนุกดีนะครับ” “ก็ดีแล้ว” แม่ยิ้ม “ไปนั่งพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวแม่จะเอาขนมหม้อแกงมาให้” คิมพยักหน้าแล้วเดินไปนั่งลงข้างพ่อ เขากพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดระแวง “แกไปไหนมาวะคิม” ชวนเดินเข้ามาหา “ทำไมหายไปนานขนาดนั้น ฉันเกือบจะไปตามหาแกแล้วนะ” “ก็บอกแล้วไง ว่าไปเข้าห้องน้ำ” คิมตอบเสียงห้วน “โอเคๆ ไม่เป็นไรแล้วก็ดีแล้ว” ชวนยักไหล่ “แต่หน้าแกดูซีดกว่าเดิมอีกนะเนี่ย เป็นอะไรมากหรือเปล่า” “เปล่า” คิมตอบสั้นๆ “ถ้าไม่สบายก็บอกนะ จะได้พาไปหาหมอ” พ่อของคิมพูดขึ้น “ผมไม่เป็นไรครับพ่อ” คิมรีบปฏิเสธ “ผมแค่…เมื่อกี้ตอนเดินไปเข้าห้องน้ำ เห็นเงาแปลกๆ ตรงหลังต้นมะม่วงน่ะครับ เลยตกใจนิดหน่อย” “เงาแปลกๆ เหรอ” พ่อขมวดคิ้ว “เงาอะไรล่ะ” “ก็…ไม่รู้สิครับ มันดูประหลาดๆ เหมือนไม่ใช่เงาคน” คิมพยายามอธิบาย “แกนี่ช่างจินตนาการจริง” ชวนหัวเราะ “สงสัยจะดูหนังผีมากไปหน่อย” “ฉันไม่ได้จินตนาการ” คิมเถียง “ฉันเห็นจริงๆ” “พอเถอะคิม” แม่พูดขึ้น “อาจจะเป็นแค่เงาไม้ที่พัดไหวไปมาก็ได้ อย่าคิดมากเลยนะ” คิมถอนหายใจ เขารู้ว่าไม่มีใครเชื่อเขา เขาจึงตัดสินใจเงียบ เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า คิมพยายามทำตัวให้ปกติ แต่เขาก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจอยู่ตลอดเวลา เขาสังเกตเห็นว่ามีบางสิ่งบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นรอบตัวเขา ในขณะที่เขากำลังนั่งดูการแสดงลิเกอยู่กับพ่อแม่ จู่ๆ ไฟที่ส่องสว่างอยู่รอบบริเวณงานก็เริ่มกะพริบถี่ขึ้นอย่างผิดปกติ ผู้คนเริ่มส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกใจ “ไฟเป็นอะไรไปเนี่ย” ใครคนหนึ่งตะโกนขึ้น “สงสัยไฟจะตก” อีกคนกล่าว แต่คิมรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่ไฟตก มันมีความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาอีกครั้ง พร้อมกับเสียงกระซิบที่แผ่วเบาดังขึ้นมาจากที่ไหนสักแห่ง “มาแล้ว…มาแล้ว…” คิมหันซ้ายหันขวาอย่างรวดเร็ว เขาเห็นบางสิ่งบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่บริเวณรอบนอกของงานเทศกาล มันคือร่างที่เขาเห็นเมื่อครู่ ร่างนั้นกำลังเดินช้าๆ เข้ามาใกล้บริเวณที่ผู้คนกำลังรวมตัวกัน “ทุกคน! ระวัง!” คิมตะโกนขึ้นสุดเสียง “มีบางอย่างไม่ปกติ!” แต่ไม่มีใครฟังเขา ทุกคนกำลังง่วนอยู่กับการแสดงลิเก และความมืดที่เริ่มปกคลุมไปทั่วบริเวณ ร่างนั้นเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาเบิกโพลงของมันจ้องมองมาที่ผู้คนอย่างอาฆาต บรรยากาศรอบตัวเริ่มเย็นลงอย่างรวดเร็ว ผู้คนเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ “อะไรน่ะ…ทำไมมันหนาวขนาดนี้” ใครคนหนึ่งพูดขึ้น “เหมือนมีผีอยู่รอบๆ ตัวเลย” อีกคนกล่าว ทันใดนั้นเอง ร่างนั้นก็พุ่งเข้าใส่กลุ่มคนอย่างรวดเร็ว มันคว้าคอของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ๆ แล้วบีบคั้นอย่างแรง ชายคนนั้นดิ้นรนสุดชีวิต แต่ก็ไม่สามารถหลุดพ้นไปได้ “กรี๊ดดดด!” เสียงกรีดร้องดังขึ้นไปทั่วทั้งงานเทศกาล ผู้คนแตกตื่นวิ่งหนีกันไปคนละทิศละทาง คิมยืนตะลึง เขาเห็นภาพนั้นอย่างชัดเจน ร่างนั้นปล่อยชายคนนั้นลงเมื่อเขาหมดลมหายใจ แล้วหันมาจ้องมองไปที่คิมอีกครั้ง “แก…แกเห็นข้า…” เสียงแหบแห้งของร่างนั้นดังขึ้น มันพูดกับคิม “แกเห็นข้า…” คิมรู้สึกว่าร่างกายแข็งทื่อ เขาไม่สามารถขยับตัวได้เลย ความหวาดกลัวถาโถมเข้าใส่เขาจนแทบจะหายใจไม่ออก “หนีไปคิม!” พ่อของคิมตะโกนขึ้น “รีบหนีไป!” พ่อของคิมคว้าแขนของคิมแล้วดึงให้วิ่งไปกับเขา แม่ของคิมก็วิ่งตามมาติดๆ พวกเขาวิ่งหนีออกจากบริเวณงานเทศกาล ทิ้งไว้เบื้องหลังคือเสียงกรีดร้องและความโกลาหล คิมหันกลับไปมองเพียงแวบเดียว เขาก็เห็นร่างนั้นกำลังลอยขึ้นไปบนฟ้า ร่างกายของมันบิดเบี้ยวราวกับเป็นเงาที่ไร้ซึ่งรูปร่างที่แน่นอน ดวงตาของมันยังคงจ้องมองมาที่คิมด้วยความแค้น “มันตามข้ามาแน่ๆ” คิมคิดในใจ “มันต้องการอะไรจากข้า”