ประตูไม้เก่าที่เปิดออกไม่ได้นำพาต้นกล้าและปลายฝนไปสู่ทางออกที่พวกเขาคาดหวัง แต่กลับเป็นห้องโถงที่มืดมิดและเย็นเยียบกว่าเดิม ผนังของห้องโถงนี้ถูกปกคลุมไปด้วยใยแมงมุมหนาทึบ และมีฝุ่นจับหนาเตอะราวกับว่าไม่มีใครเข้ามาเหยียบย่างที่นี่มานานนับศตวรรษ "ที่นี่… ที่ไหนกัน" ปลายฝนถาม เสียงของเธอสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงอันเงียบสงัด ต้นกล้าสแกนสายตาไปรอบๆ เขาเห็นเพียงเงาตะคุ่มที่เต้นระบำไปตามแสงสลัวที่ส่องลอดเข้ามาจากช่องว่างเล็กๆ บนเพดาน "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน… แต่ดูเหมือนว่า… เราจะเข้ามาในส่วนที่ลึกที่สุดของโรงแรมแล้ว" เขาเดินสำรวจไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง ทันใดนั้น เขาก็สะดุดกับบางสิ่งที่กองอยู่บนพื้น มันคือกระดาษเก่าๆ ที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้น "นี่มันอะไรกัน" ต้นกล้าหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาดู มันเป็นบันทึกที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ดูเก่าแก่มาก "เจออะไรเหรอ" ปลายฝนเดินเข้ามาดูใกล้ๆ "นี่มันเหมือนจะเป็น… บันทึกประจำวันของผู้ที่เคยพักอยู่ที่นี่" ต้นกล้าตอบ "มันเก่ามากเลยนะ" ทั้งสองคนเริ่มก้มลงเก็บกระดาษที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นอย่างพิถีพิถัน พวกเขาพบกระดาษหลายสิบแผ่น แต่ละแผ่นมีข้อความที่แตกต่างกันไป บางส่วนอ่านยากเพราะหมึกซีดจางไปตามกาลเวลา บางส่วนก็ขาดวิ่นไม่สมบูรณ์ "ดูนี่สิ" ปลายฝนหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา " 'วันที่ 14 เดือนพฤษภาคม ปี 1958… ฉันไม่เข้าใจว่าทำไม… เสียงกระซิบพวกนั้นถึงยังตามหลอกหลอนฉันอยู่… มันบอกให้ฉัน… ไปที่ทะเลสาบ… บอกว่า… มีบางอย่างที่รอฉันอยู่…' " "ปี 1958!" ต้นกล้าอุทาน "แสดงว่าเรื่องราวที่นี่เกิดขึ้นนานมากแล้ว" เขาอ่านบันทึกอีกแผ่นหนึ่ง " 'วันที่ 20 เดือนพฤษภาคม ปี 1958… ฉันไปที่ริมทะเลสาบตามที่เสียงนั้นบอก… น้ำเย็นเฉียบ… และ… ฉันเห็น… ' " "แล้วไงต่อ" ปลายฝนถามอย่างกระวนกระวาย "ข้อมูลขาดหายไปน่ะ" ต้นกล้าถอนหายใจ "แต่ดูเหมือนว่า… ทุกคนจะถูกดึงดูดให้ไปยังทะเลสาบ" พวกเขาอ่านบันทึกต่อไปเรื่อยๆ เรื่องราวที่ถูกเปิดเผยนั้นช่างน่าสะพรึงกลัว อดีตแขกของโรงแรมหลายคนได้ประสบพบเจอกับสิ่งลี้ลับเหนือธรรมชาติ พวกเขาได้ยินเสียงกระซิบอันชั่วร้ายจากทะเลสาบ ได้เห็นเงาที่เคลื่อนไหวอยู่ใต้น้ำ และบางคนก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย " 'วันที่ 25 เดือนพฤษภาคม ปี 1958… ฉันพยายามจะหนี… แต่… โรงแรมนี้… มันไม่ยอมปล่อยฉันไป… ทุกอย่างรอบตัว… มันกลายเป็น… ฝันร้าย… ' " ปลายฝนอ่านบันทึกด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ดูเหมือนว่า… วิญญาณที่นี่… ไม่ใช่แค่สิงสถิตอยู่… แต่พวกมันกำลังพยายาม… ล่อลวง… ผู้คนให้หลงเข้าไปในวังวนแห่งความสิ้นหวัง" ต้นกล้ากล่าว "แล้ว… เราจะออกไปจากที่นี่ได้อย่างไร" ปลายฝนถาม ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว "เราต้องหาเบาะแส… บางที… ในบันทึกเหล่านี้… อาจจะมีคำตอบซ่อนอยู่" ต้นกล้าตอบ เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาที่ดูเหมือนจะแตกต่างจากแผ่นอื่นๆ "แผ่นนี้… ดูเหมือนจะเป็นแผนผังบางอย่าง" ต้นกล้าชี้ไปที่ภาพวาดบนกระดาษ "มันคือแผนผังของโรงแรม… และ… มีบางส่วนที่ถูกวงกลมไว้" "ตรงไหนเหรอ" ปลายฝนถาม "นี่ไง… มันคือ… ห้องใต้ดิน" ต้นกล้าชี้ไปยังมุมหนึ่งของแผนผัง "และ… มีสัญลักษณ์แปลกๆ เขียนอยู่ข้างๆ" "สัญลักษณ์อะไร" "ฉันไม่รู้… แต่มันดูเหมือน… จะเป็นภาษาโบราณ" ต้นกล้าขมวดคิ้ว "และ… ตรงนี้… มีข้อความเขียนไว้ว่า… 'ประตูแห่งการหลุดพ้น… อยู่ท่ามกลางความมืดมิด… ที่ถูกลืมเลือน…' " "ห้องใต้ดิน… งั้นเหรอ" ปลายฝนมองไปรอบๆ "แล้วเราจะหาทางลงไปที่นั่นได้อย่างไร" พวกเขามองหน้ากัน แต่ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรออกไป ทันใดนั้นเอง เสียงเพลงโอเปร่าที่โหยหวนก็ดังขึ้นมาจากที่ไหนสักแห่งในโรงแรม มันเป็นเสียงที่เย็นเยียบและชวนขนลุก ราวกับว่ามีใครกำลังกรีดร้องอย่างทรมาน "เสียงอะไรน่ะ" ปลายฝนสะดุ้ง "ฉันไม่รู้… แต่มันฟังดูไม่น่าไว้วางใจเลย" ต้นกล้าตอบ "เราต้องรีบหาทางลงไปยังห้องใต้ดินให้เร็วที่สุด" เขามองไปที่ประตูไม้เก่าที่พวกเขาเข้ามา "เราต้องกลับออกไปทางนี้… แล้วพยายามหาทางลงไปยังห้องใต้ดินจากด้านนอก" แต่ทันทีที่ต้นกล้าพูดจบ ประตูไม้เก่าบานนั้นก็ปิดลงอย่างแรง เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับว่าถูกปิดผนึกไว้จากด้านนอก "ไม่นะ!" ต้นกล้าพยายามผลักประตู แต่ก็ไม่ขยับ "เราติดอยู่ข้างในแล้ว!" ปลายฝนหน้าซีดเผือด "เราจะทำยังไงกันดี ต้นกล้า" "ใจเย็นๆ" ต้นกล้าพยายามสงบสติอารมณ์ "เราต้องมีทางออกสิ… แผนผังนี่… มันต้องมีอะไรสักอย่างบอกเรา" เขากลับไปดูแผนผังอีกครั้ง "นี่ไง… ดูเหมือนจะมีทางลับ… อยู่หลังชั้นหนังสือตรงมุมห้องนั้น" ต้นกล้าชี้ไปยังมุมหนึ่งของห้องโถง ที่ซึ่งมีชั้นหนังสือเก่าคร่ำคร่าตั้งเรียงรายอยู่ ทั้งสองคนรีบเดินไปยังชั้นหนังสือ พยายามดันมันออก แต่ชั้นหนังสือดูเหมือนจะหนักอึ้งและติดแน่นกับผนัง "มันขยับไม่ได้เลย" ปลายฝนถอนหายใจด้วยความท้อแท้ "เราต้องพยายาม" ต้นกล้ากล่าว "คิดถึง… อนาคตของเรา… คิดถึง… ชีวิตที่เราอยากจะมี" คำพูดของต้นกล้าปลุกพลังให้กับปลายฝนอีกครั้ง เธอออกแรงดันชั้นหนังสืออย่างสุดกำลัง ต้นกล้าก็เช่นกัน เสียงครืดคราดดังขึ้นเรื่อยๆ และในที่สุด ชั้นหนังสือก็ค่อยๆ เลื่อนออกไป เผยให้เห็นช่องทางลับที่มืดมิดเบื้องหลัง "เจอแล้ว!" ต้นกล้าตะโกนด้วยความดีใจ "แต่… ข้างในมันมืดมากเลยนะ" ปลายฝนเอ่ย "เราจะมองเห็นอะไรไหม" "ไม่ต้องห่วง" ต้นกล้าหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมา "อย่างน้อยก็พอมีแสงสว่างบ้าง" เขาเปิดไฟฉายในโทรศัพท์ แล้วส่องเข้าไปในช่องทางลับ เบื้องหน้าของพวกเขาคือบันไดไม้ที่ทอดตัวลงไปสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง ราวกับว่ามันนำพาไปสู่โลกอีกใบหนึ่ง "เราพร้อมนะ" ต้นกล้าหันไปถามปลายฝน ปลายฝนพยักหน้า แม้ใบหน้าจะยังคงซีดเผือด แต่ดวงตาของเธอก็ฉายแววของความมุ่งมั่น "พร้อมเสมอ" ทั้งสองคนก้าวลงสู่บันไดไม้แห่งความมืดมิดนั้น ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงเสียงเพลงโอเปร่าอันโหยหวนที่ยังคงดังสะท้อนอยู่ในห้องโถงที่ถูกลืม