‘หัวใจแห่งสายน้ำ’ ถูกดูดกลืนไปแล้ว! ไอริสจะเลือกช่วยนที หรือจะเผชิญหน้ากับ ‘เทพแห่งความมืด’ ที่ทรงพลังขึ้น? และจะมีวิธีใดที่จะหยุดยั้งหายนะครั้งนี้ได้? ไอริสยืนนิ่ง อึ้งกับการกระทำของ ‘เทพแห่งความมืด’ ‘หัวใจแห่งสายน้ำ’ ซึ่งเป็นความหวังสุดท้ายของเธอ ได้ถูกกลืนหายไปในเงาดำทะมึนนั้นแล้ว ความรู้สึกสิ้นหวังถาโถมเข้ามาจนแทบจะท่วมท้น “ไม่นะ… เป็นไปไม่ได้…” ไอริสพึมพำ ร่างกายของเธอสั่นเทา นทีกระแอมไอเบาๆ “ไอริส… อย่า… อย่าสิ้นหวัง…” ไอริสรีบหันไปมองนที ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาเริ่มพร่ามัว “นที! คุณ… คุณเป็นยังไงบ้าง?” “ผม… แค่… บาดเจ็บนิดหน่อย…” นทีพยายามกล่าว แต่น้ำเสียงของเขาอ่อนแรงลงเรื่อยๆ “คุณ… ต้อง… สู้ต่อ…” ‘เทพแห่งความมืด’ คำรามอย่างพึงพอใจ พลังงานสีดำที่แผ่ออกมาจากตัวมันเข้มข้นขึ้นกว่าเดิม “ฮ่าๆๆ… ผู้กอบกู้… เจ้าจะไม่มีวัน… หยุดยั้งข้าได้… ‘หัวใจแห่งสายน้ำ’… ได้มอบพลัง… อันมหาศาล… ให้แก่ข้าแล้ว…” ไอริสกำหมัดแน่น ใบหน้าของเธอแข็งกร้าวขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความโกรธแค้น “ฉันจะไม่มีวันยอมให้เธอ… ทำลายโลกนี้…” เธอระลึกถึงคำพูดของลลิน… “ความรัก… คือพลัง… ที่แข็งแกร่งที่สุด…” และภาพของลลินที่ยิ้มให้เธอ… ความรักของพวกเธอ… จะต้องมีพลัง… มากพอ… ที่จะเอาชนะพลังแห่งความมืดนี้ได้ “นที… คุณ… คุณรอผมอยู่ตรงนี้นะครับ…” ไอริสกล่าว “ผมจะกลับมา…!” เธอหันหลังกลับ และวิ่งตรงไปยัง ‘เทพแห่งความมืด’ โดยไม่ลังเล เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้าโดยตรงกับมันตอนนี้ คือการฆ่าตัวตาย แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่น “ไอริส! อย่า!” นทีตะโกนร้อง แต่ก็สายเกินไป ไอริสพุ่งเข้าใส่ ‘เทพแห่งความมืด’ ร่างกายของเธอเปล่งแสงสีขาวนวลอีกครั้ง พลังของ ‘เอวา’ กำลังปะทุขึ้น “พลังแห่ง ‘เอวา’… น่าสนใจ… แต่… มันไม่เพียงพอ… ที่จะต่อกรกับข้า…!” ‘เทพแห่งความมืด’ กล่าว ก่อนจะปล่อยลำแสงสีดำเข้าใส่ไอริส แต่คราวนี้… ไอริสไม่ได้หลบ… เธอเลือกที่จะรับลำแสงนั้น… โดยตรง “นี่คือ… สิ่งที่เธอต้องการ… ใช่ไหม? การต่อสู้… อย่างเท่าเทียม…!” ไอริสตะโกน ร่างของไอริสถูกลำแสงสีดำกลืนกินไปเกือบทั้งหมด แสงสีขาวจากตัวเธอเริ่มริบหรี่ลง… แต่เธอก็ยังคงยืนหยัด… “ไอริส! สู้ๆ!” เสียงของนทีดังแว่วมา… ไอริสรู้สึกถึงความเจ็บปวดอันแสนสาหัส… ราวกับว่าร่างกายของเธอกำลังจะถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ… แต่ขณะเดียวกัน… เธอก็รู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในตัวเธอ… มันคือ… พลังที่ลลินมอบให้… พลังแห่งความรัก… “ลลิน… ฉัน… ฉันทำได้…!” ไอริสกล่าว ทันใดนั้น… ไอริสก็ตะโกนสุดเสียง… พลังแห่งความรัก… ได้หลอมรวมเข้ากับพลังของ ‘เอวา’… และปะทุออกมาเป็นแสงสว่างอันเจิดจ้า… แสงนั้นสว่างกว่าทุกครั้ง… มันแผ่ขยายออกไป… ผลักดันพลังงานสีดำของ ‘เทพแห่งความมืด’ ให้ถอยร่นไป… ‘เทพแห่งความมืด’ คำรามด้วยความเจ็บปวด มันไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า ‘ผู้กอบกู้’ จะมีพลังมากถึงเพียงนี้ “ไม่นะ! เป็นไปไม่ได้!” มันตะโกน ไอริสยังคงปลดปล่อยพลังออกมาอย่างต่อเนื่อง แสงสว่างนั้นค่อยๆ กลืนกินเงาของ ‘เทพแห่งความมืด’ ไปทีละน้อย “นี่คือ… บทเรียน… สำหรับเธอ… ‘เทพแห่งความมืด’…” ไอริสกล่าว… “ความรัก… ชนะ… ทุกสิ่ง…” ในที่สุด… ‘เทพแห่งความมืด’ ก็ไม่อาจทานทนต่อพลังแห่งความรักได้… มันกรีดร้องโหยหวน… ก่อนจะสลายหายไป… กลายเป็นเพียงฝุ่นผงสีดำ… ที่ค่อยๆ ลอยไปตามลม… ความสงบสุขกลับคืนมา… ท้องฟ้าที่เคยดำมืด… ก็กลับกลายเป็นสีฟ้าสดใสอีกครั้ง… แสงแดดส่องลงมา… อบอุ่น… และปลอบประโลม… ไอริสทรุดตัวลงกับพื้น… ร่างกายของเธออ่อนแรง… เธอรู้สึกเหมือนหมดแรง… แต่ในใจของเธอ… เต็มไปด้วยความโล่งใจ… และความสุข… “สำเร็จแล้ว…” เธอพึมพำ นทีกระเสือกกระสนเดินเข้ามาหาเธอ “ไอริส… เธอทำได้…” ไอริสยิ้มให้เขา… “เรา… ทำได้…” แต่ทันใดนั้น… เธอก็รู้สึกถึงความว่างเปล่า… ในใจกลางของเธอ… ‘หัวใจแห่งสายน้ำ’… ได้หายไปแล้ว… “ลลิน…” ไอริสกล่าวชื่อเพื่อนรักของเธอ… ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้า… เธอรู้ดีว่า… ชัยชนะครั้งนี้… มาพร้อมกับราคาที่ต้องจ่าย… และบางที… ราคาของมัน… อาจจะแพงเกินไป… ไอริสจะสามารถยอมรับความสูญเสียนี้ได้หรือไม่? และชะตากรรมของทะเลสาบแห่งนี้จะเป็นเช่นไรต่อไป? เมื่อ ‘เทพแห่งความมืด’ ได้ถูกทำลายไปแล้ว… แต่ ‘หัวใจแห่งสายน้ำ’ ก็ได้สูญสลายไปพร้อมกัน… เธอเงยหน้าขึ้นมองทะเลสาบ… ที่ตอนนี้… ดูสงบ… แต่ก็ยังคงมีความเศร้า… แฝงอยู่… “เรา… ต้อง… ทำอะไร… ต่อไป…” นทีถาม… ไอริสคิดถึงเรื่องราวทั้งหมด… ตั้งแต่เธอมาถึงโรงแรมแห่งนี้… เหตุการณ์ประหลาด… การหายตัวไปของลลิน… และการต่อสู้… ที่เธอเพิ่งจะผ่านพ้นมา… “เรา… ต้อง… คืนชีวิต… ให้กับทะเลสาบแห่งนี้…” ไอริสกล่าว… “และ… ทำให้แน่ใจว่า… จะไม่มีใคร… ต้องมาทนทุกข์… อีกต่อไป…” แต่… วิธีการ… คืออะไร…? เธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า… และเห็น… นกกระสาฝูงใหญ่… บินวนอยู่เหนือทะเลสาบ… มันเป็นสัญญาณ… หรือว่า… มีบางสิ่ง… ที่เธอยังมองข้ามไป…? ดวงตาของไอริสเบิกกว้าง… เมื่อเธอเห็น… บางสิ่ง… ที่กำลังค่อยๆ… โผล่ขึ้นมาจาก… ใต้ผิวน้ำ… มันคือ… แสงสว่าง… สีเขียวอ่อน… ที่ค่อยๆ… เปล่งประกาย… และ… มันกำลัง… ลอยขึ้นมา… หาเธอ… นั่นคืออะไร? และมันจะนำพาเธอไปสู่สิ่งใด? หรือว่า… นี่คือ… การเริ่มต้น… ของบางสิ่ง… ที่ยิ่งใหญ่กว่า…? ไอริสยังคงจ้องมองแสงสีเขียวอ่อนนั้น… ด้วยความสงสัย… และความหวัง… เธอไม่แน่ใจ… ว่านี่คือ… คำตอบ… หรือว่า… เป็นเพียง… กับดัก… ครั้งใหม่… ขณะที่แสงนั้นลอยเข้ามาใกล้… เธอรู้สึกถึงพลังงาน… ที่อบอุ่น… และคุ้นเคย… มันคือ… พลัง… ที่เธอเคยสัมผัส… จาก… ลลิน… ไอริสจะเชื่อใจแสงนั้นหรือไม่? และมันจะนำพาเธอไปสู่สิ่งใด? หรือว่า… นี่คือ… จุดจบ… ที่แท้จริง… ของเรื่องราว… ทั้งหมด…? แสงสีเขียวอ่อนนั้นลอยเข้ามาใกล้… และกลายเป็น… รูปทรง… ที่คุ้นตา… มันคือ… สร้อยคอรูปดาว… ของลลิน… ไอริสยื่นมือออกไปรับ… และเมื่อปลายนิ้วสัมผัส… เธอรู้สึกถึง… ความทรงจำ… ของลลิน… ทั้งหมด… เธอเห็น… ลลิน… ที่กำลังยิ้มให้เธอ… อย่างมีความสุข… และ… เธอก็ได้ยิน… เสียงของลลิน… กระซิบ… “ไอริส… ฉัน… ฝากโลกนี้… ไว้กับเธอ…” ไอริสเบิกตากว้าง… เธอเข้าใจแล้ว… ลลินไม่ได้หายไปไหน… แต่เธอได้กลายเป็น… ส่วนหนึ่ง… ของทะเลสาบ… และ… ของโลกใบนี้… เธอจะทำอย่างไรต่อไป? จะยอมรับบทบาทของผู้พิทักษ์ หรือจะพยายามหาทาง… ที่จะนำลลินกลับคืนมา…? ไอริสเงยหน้าขึ้นมองทะเลสาบ… มันยังคงสงบนิ่ง… แต่ตอนนี้… เธอรู้สึกได้ถึง… ชีวิต… ที่แผ่ซ่านออกมา… “ลลิน…” ไอริสพึมพำ… “ฉัน… จะทำ… เพื่อเธอ……” เธอหันไปมองนที… ที่กำลังมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ… “เรา… ต้อง… ทำให้ทะเลสาบ… กลับมา… สมบูรณ์… อีกครั้ง…” ไอริสกล่าว… นทีพยักหน้า… “ผม… จะช่วยคุณ… ไอริส…” ทั้งสองมองหน้ากัน… และยิ้มให้กัน… แม้จะยังคงมีความเศร้า… อยู่ในใจ… แต่พวกเขาก็มีความหวัง… และความมุ่งมั่น… ที่จะทำให้… โลกใบนี้… ดีขึ้น… แต่… ขณะที่พวกเขากำลังจะเริ่มต้น… เธอก็รู้สึกได้ถึง… ความเย็นเยียบ… ที่แผ่ซ่านเข้ามา… จาก… ใต้ผิวน้ำ… นั่นคืออะไร? หรือว่า… ‘เทพแห่งความมืด’… ไม่ได้หายไป… จริงๆ…? ไอริสและนทีกำลังจะเผชิญหน้ากับ… อันตราย… ครั้งใหม่… ที่ซ่อนอยู่… ในทะเลสาบ…