เมื่อกลับมาถึงห้องพัก ปลายฝนก็พยายามสลัดความรู้สึกไม่สบายใจทิ้งไป เธอเดินไปเปิดกระเป๋าเสื้อผ้าและเริ่มจัดเข้าตู้ "ไม่คิดมากนะ" เธอพูดกับต้นกล้าที่กำลังนั่งอยู่บนเตียง "แค่ทะเลสาบมันปั่นป่วนเฉยๆ โรงแรมเก่าแก่แบบนี้ก็อาจจะมีปรากฏการณ์แปลกๆ เกิดขึ้นได้บ้าง" ต้นกล้าพยักหน้า "ก็จริง แต่คำพูดของลุงเจ้าของโรงแรมมันก็ทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ เหมือนกันนะ 'เรื่องราวเก่าๆ ก็ไม่อยากให้ใครมายุ่ง'" เขาพูดเลียนเสียงชายชรา "เหมือนจะเตือนเรากลายๆ" "บางทีแกอาจจะหมายถึงเรื่องสภาพอากาศก็ได้" ปลายฝนแก้ต่าง "ช่วงนี้อากาศมันแปรปรวน" "หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ" ต้นกล้าถอนหายใจ "แต่เอาเถอะ เรามาที่นี่เพื่อพักผ่อนไม่ใช่เหรอ อย่าคิดมากเลย" ทั้งสองคนอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวสำหรับมื้อค่ำ ปลายฝนเลือกชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่ดูเรียบหรู ส่วนต้นกล้าสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็ค "ลงไปทานข้าวกันเถอะ" ปลายฝนเอ่ย "ฉันหิวแล้ว" เมื่อลงไปที่ห้องอาหาร ก็พบว่ามีเพียงโต๊ะเล็กๆ ตั้งอยู่เพียงไม่กี่โต๊ะ และมีแขกเพียงคู่หนึ่งนั่งทานอาหารอยู่เงียบๆ ชายชราคนเดิมทำหน้าที่เสิร์ฟอาหารให้พวกเขา "สวัสดีครับ" ชายชรากล่าว "รับประทานอะไรดีครับ" "มีเมนูอะไรแนะนำบ้างครับ" ต้นกล้าถาม "วันนี้เรามีปลาสดจากทะเลสาบนะครับ ทำเป็นเมนูซุปปลา กับปลานึ่งซีอิ๊วครับ" "เอาอย่างละที่ครับ" ปลายฝนตัดสินใจ "แล้วก็ขอเป็นน้ำส้มคั้นสดด้วยนะครับ" ขณะที่รออาหาร ทั้งสองคนก็นั่งเงียบๆ ปลายฝนเหลือบมองไปทางแขกอีกคู่หนึ่ง หญิงสาวในชุดสีแดงเข้มกำลังนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ส่วนชายหนุ่มที่นั่งข้างๆ เธอ ก็ดูไม่สนใจสภาพแวดล้อมรอบตัวเท่าไหร่นัก "ดูเหมือนพวกเขาจะมาพักผ่อนเหมือนเราเลยนะ" ปลายฝนกระซิบ "ใช่" ต้นกล้าตอบ "แต่ดูเขาแปลกๆ ไปหน่อยนะ" อาหารมาเสิร์ฟ เป็นซุปปลาสีเหลืองทองส่งกลิ่นหอมน่ารับประทาน และปลานึ่งชิ้นใหญ่ที่โรยหน้าด้วยขิงซอยและต้นหอม "น่าทานมากเลย" ปลายฝนชิมซุปปลา "รสชาติกลมกล่อมดีจัง" ต้นกล้าลองชิมปลานึ่ง "ปลาสดจริงๆ ด้วย เนื้อนุ่มมาก" ขณะที่กำลังทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย จู่ๆ ไฟในห้องอาหารก็กระพริบวูบวาบ สร้างความตกใจให้กับทุกคน "อะไรเนี่ย" ปลายฝนอุทาน "ไฟตกหรือเปล่า" ต้นกล้าถาม ไฟกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง แต่บรรยากาศในห้องอาหารกลับดูอึมครึมกว่าเดิม แขกอีกคู่หนึ่งที่นั่งอยู่ก่อนหน้า ก็รีบลุกขึ้นจากโต๊ะและเดินออกจากห้องอาหารไปอย่างรวดเร็ว "ทำไมเขาถึงรีบร้อนขนาดนั้นนะ" ปลายฝนสงสัย ชายชราเดินเข้ามาเก็บจานที่ว่างเปล่า "เป็นเรื่องปกติครับบางทีไฟฟ้าที่นี่ก็ไม่ค่อยเสถียรเท่าไหร่" "แต่ผมว่ามันแปลกๆ นะครับ" ต้นกล้ากล่าว "เหมือนพวกเขากลัวอะไรบางอย่าง" ชายชราเพียงยิ้มบางๆ "บางทีแขกบางท่านก็อาจจะขี้ตกใจนะครับ" เขาตอบเสียงเรียบ หลังจากทานอาหารเสร็จ ทั้งสองคนก็กลับขึ้นห้องพัก ปลายฝนรู้สึกเหนื่อยจึงล้มตัวลงนอนบนเตียงทันที "ฉันจะนอนพักสักครู่ก่อนนะ" เธอพูด "ตอนเย็นค่อยออกไปเดินเล่นอีกที" ต้นกล้าพยักหน้า เขานั่งลงที่เก้าอี้ริมหน้าต่าง มองออกไปยังวิวทะเลสาบที่เริ่มมืดลงเรื่อยๆ "ไม่รู้ทำไมนะ" ต้นกล้าพึมพำ "ที่นี่มันให้ความรู้สึกเย็นๆ ยังไงก็ไม่รู้" "ก็อากาศมันเย็นนี่นา" ปลายฝนตอบเสียงงัวเงีย "ไหนบอกว่าจะมาพักผ่อนไง อย่าคิดมากสิ" "อืม" ต้นกล้าตอบรับ เขายังคงจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ทันใดนั้นเอง เขาก็เห็นเงาบางๆ วาบผ่านไปที่ริมทะเลสาบ "อะไรน่ะ" เขาขมวดคิ้ว พยายามเพ่งมองให้ชัดเจน แต่ก็ไม่เห็นอะไรอีก "เห็นอะไรเหรอ" ปลายฝนถาม "เปล่า ไม่มีอะไร" ต้นกล้าตอบ "คงตาฝาดไปเอง" เขาพยายามจะข่มตาให้หลับ แต่ความคิดเกี่ยวกับเรื่องราวแปลกๆ ที่เกิดขึ้นตั้งแต่ตอนมาถึงโรงแรมก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เสียงลมที่พัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ ฟังดูคล้ายเสียงกระซิบแผ่วเบา "ปลายฝน" ต้นกล้าเรียก "เธอได้ยินเสียงอะไรไหม" "เสียงอะไร" ปลายฝนถาม เสียงงัวเงีย "เหมือนเสียงคนกำลังคุยกันเบาๆ" ปลายฝนขยับตัวเล็กน้อย "คงเป็นเสียงลมมั้ง" ต้นกล้าได้ยินเสียงลมพัดแรงขึ้น และเสียงเหมือนใครบางคนกำลังเดินอยู่ข้างนอกห้อง เขาค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ และเดินไปที่ประตู เขามองผ่านตาแมวเล็กๆ ที่ประตู "ไม่มีใครนี่" เขาพูดอย่างงุนงง ทันใดนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากทางเดินด้านนอก แต่เมื่อเขามองผ่านตาแมวอีกครั้ง ก็ไม่เห็นใครเลย "แปลกจริง" ต้นกล้าพึมพำ เขารู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว "เป็นอะไรไป" ปลายฝนถามด้วยความเป็นห่วง "เปล่า" ต้นกล้าตอบ "แค่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ" เขากลับไปนั่งที่เก้าอี้ริมหน้าต่าง ดวงตาของเขายังคงมองออกไปยังทะเลสาบที่ตอนนี้ถูกปกคลุมด้วยความมืดมิด มีเพียงแสงจันทร์สีนวลที่ส่องลงมาเป็นลำแสงบางๆ "ฉันว่านะ" ต้นกล้าพูดเสียงเบา "โรงแรมนี้มันไม่ได้เงียบสงบอย่างที่เราคิด" ปลายฝนลุกขึ้นนั่ง "เธอคิดมากไปแล้ว" "แล้วเมื่อกี้ที่ฉันเห็นเงาคนเดินผ่านริมทะเลสาบ แล้วก็ได้ยินเสียงฝีเท้าข้างนอกห้องล่ะ" ต้นกล้าหันมาถาม "นั่นมันไม่ใช่เรื่องธรรมดา" "อาจจะเป็นแขกคนอื่นก็ได้" ปลายฝนยังคงพยายามหาเหตุผลเข้าข้าง "แล้วเดี๋ยวเราก็จะรู้เองแหละ ว่าที่นี่มันมีอะไร" "หวังว่าสิ่งที่เราจะรู้ มันจะไม่ใช่เรื่องที่น่ากลัวเกินไปนะ" ต้นกล้าพูดพลางกุมมือปลายฝนแน่น "คืนนี้เราปิดประตูหน้าต่างให้สนิทดีกว่า" ปลายฝนพยักหน้าเห็นด้วย เธอรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามาในห้อง ไม่ใช่ความหนาวเย็นจากอากาศภายนอก แต่เป็นความหนาวเย็นที่มาจากความรู้สึกไม่ปลอดภัย