ต้นกล้าถอยกรูดออกจากห้องน้ำทันที หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เขากระชากแขนปลายฝนให้ถอยตามมา ก่อนจะปิดประตูลั่นราวกับมีอันตรายร้ายแรงกำลังไล่ล่าอยู่ "เมื่อกี้… เมื่อกี้เห็นไหม!" เสียงของเขาแหบพร่า สั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ ปลายฝนหน้าซีดเผือด มองตามสายตาต้นกล้าที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง "เห็นอะไร… ต้นกล้า" เธอถามเสียงสั่น แต่ในใจก็เริ่มมีความรู้สึกที่ไม่ชอบมาพากลแทรกซึมเข้ามา "เงา… ในกระจก ในกระจกมีเงาคนยืนอยู่! เป็นเงาสีดำทึบ ไม่มีหน้า ไม่มีตา แต่ฉันรู้สึกได้ว่ามันกำลังมองมาที่เรา!" ต้นกล้าพยายามอธิบายภาพหลอนที่เห็น มันไม่ใช่แค่ภาพเงาที่ดูน่ากลัว แต่มันมีความรู้สึกบางอย่างที่เย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจนเขาสัมผัสได้ ปลายฝนรีบวิ่งไปที่ประตูห้องน้ำ แล้วค่อยๆ แง้มเปิดออกอย่างระมัดระวัง เธอใช้ไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือส่องเข้าไปภายใน ภาพที่เห็นคือห้องน้ำที่ว่างเปล่าเหมือนเดิม ไม่มีเงาใดๆ ไม่มีสิ่งผิดปกติ "ไม่มีอะไรเลยนะต้นกล้า" เธอพูด พยายามทำเสียงให้มั่นคง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดหวั่นตามไปด้วย "ไม่จริง! ฉันเห็นมันกับตา! มันอยู่ในกระจก! ตอนนี้มันหายไปแล้ว หรือว่า…" ต้นกล้าพูดไม่จบประโยค จินตนาการอันเลวร้ายเริ่มตีวนอยู่ในหัว "ใจเย็นๆ ก่อนนะ" ปลายฝนพยายามดึงสติของต้นกล้า "บางทีเธออาจจะตาฝาดไปก็ได้ เมื่อกี้เราเพิ่งได้ยินเสียงแปลกๆ ด้วย อาจจะทำให้เธอรู้สึกหลอนไปเอง" "ตาฝาด? นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะปลายฝน! ฉันรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือก มันไม่ใช่แค่ภาพลวงตา" ต้นกล้าประชดประชัน พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องพักอย่างหวาดระแวง ราวกับว่าอันตรายที่เขาเห็นในกระจกจะปรากฏตัวขึ้นได้ทุกเมื่อ "โอเค โอเค ฉันเชื่อว่าเธอเห็นอะไรบางอย่าง" ปลายฝนยอมอ่อน "แต่ตอนนี้เราต้องพยายามสงบสติอารมณ์ก่อน เรามาพักผ่อนที่นี่นะ อย่าให้เรื่องแค่นี้มาทำลายทริปของเราเลย" "พักผ่อน? เธอคิดว่าเราจะพักผ่อนได้จริงๆ เหรอ หลังจากที่เจอเรื่องแบบนี้?" ต้นกล้าถามเสียงกระด้าง "ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัยเลย ปลายฝน" "ฉันก็รู้สึกไม่สบายใจเหมือนกัน" ปลายฝนยอมรับ "แต่เราจะทำอะไรได้ล่ะ? เราอยู่กลางทะเลสาบแบบนี้ โรงแรมก็มีแค่ลุงแก่ๆ สองคน" "เราควรจะเช็คเอาท์เดี๋ยวนี้เลย!" ต้นกล้าตัดสินใจเด็ดขาด "แต่ตอนนี้มันดึกมากแล้วนะต้นกล้า เราจะไปไหนกัน" ปลายฝนแย้ง "ไหนจะเรื่องค่าโรงแรมที่เราจ่ายไปแล้วอีก" "ฉันไม่สนแล้ว! ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว" ต้นกล้ายืนกราน "ฉันจะไปคุยกับลุงเจ้าของโรงแรมเดี๋ยวนี้เลย" ปลายฝนเห็นท่าทางแน่วแน่ของต้นกล้า ก็ได้แต่ถอนหายใจ "ก็ได้ แต่เราไปกันสองคนนะ ฉันจะไปเป็นเพื่อน" ทั้งสองคนแต่งตัวอย่างรวดเร็ว ต้นกล้าสวมเสื้อยืดตัวเดิม ส่วนปลายฝนหยิบเสื้อคลุมมาสวมทับชุดนอน เธอคว้ามือต้นกล้าแน่น พลางเดินออกจากห้องพักไปยังโถงทางเดินที่มืดสลัว แสงไฟสลัวจากหลอดไฟเก่าๆ สาดส่องเป็นหย่อมๆ ยิ่งเพิ่มบรรยากาศวังเวงให้กับโรงแรม พวกเขาเดินลงบันไดไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเป็นระยะๆ ทุกย่างก้าวของพวกเขาดูเงียบเชียบ ราวกับกลัวว่าจะปลุกบางสิ่งบางอย่างให้ตื่นขึ้น เมื่อมาถึงล็อบบี้ ก็พบว่ามีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นดวงเดียว ชายชราเจ้าของโรงแรมกำลังนั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้บุนวมเก่าๆ หน้าเคาน์เตอร์ เขากำลังอ่านหนังสือพิมพ์เล่มหนาด้วยแว่นตาอันเบ้อเริ่ม "ลุงครับ" ต้นกล้าเดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว "มีเรื่องจะขอรบกวนครับ" ชายชราเงยหน้าขึ้นมามอง "มีอะไรหรือหนุ่ม" น้ำเสียงเรียบเฉย "คือ… เมื่อกี้ผมกับแฟนได้ยินเสียงแปลกๆ ที่ห้องน้ำครับ แล้วก็… เอ่อ…" ต้นกล้าลังเลที่จะเล่าเรื่องที่เขาเห็นในกระจก "เหมือนมีอะไรบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากลครับ" ชายชราค่อยๆ วางหนังสือพิมพ์ลงบนตัก "เสียงแปลกๆ อย่างไรเล่า" เขากล่าวเนิบนาบ "ที่นี่เป็นโรงแรมเก่าแก่ บางทีเสียงลมพัด หรือเสียงน้ำในท่อก็อาจจะทำให้รู้สึกแปลกๆ ได้" "แต่มันไม่ใช่เสียงลมครับลุง" ต้นกล้าพยายามอธิบาย "มันเหมือนเสียงคน… แล้วก็… ผมเห็นเงาคนในกระจกด้วยครับ" สีหน้าของชายชราดูเรียบเฉยเหมือนเดิม แต่แววตาของเขากลับฉายแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก "เงาในกระจก? โรงแรมนี้มีกระจกบานใหญ่ที่ห้องน้ำ ใช่หรือไม่" "ใช่ครับ" ปลายฝนเสริม "มันดูเก่ามากเลยครับ" "กระจกบานนั้น… มันมีเรื่องราวของมันอยู่" ชายชราบอกเสียงแผ่วเบา "แต่ก็ไม่น่าจะทำให้พวกเธอตกใจได้ถึงขนาดนี้" "ลุงครับ พวกเราไม่สบายใจอย่างมากเลยครับ" ต้นกล้าพูดตรงๆ "พวกเราขอเช็คเอาท์เดี๋ยวนี้ได้ไหมครับ" ชายชรายิ้มมุมปาก "เช็คเอาท์? ดึกป่านนี้แล้วหรือหนุ่ม" เขากล่าว "ถ้าพวกเธอไม่สบายใจจริงๆ ก็ตามสบาย แต่ที่พักที่จ่ายเงินไปแล้ว จะไม่สามารถคืนเงินได้ตามเงื่อนไขนะครับ" "ไม่เป็นไรครับลุง" ต้นกล้าตอบทันที "ขอแค่ได้ออกไปจากที่นี่ก็พอ" "เอาเถอะ" ชายชราพูดพลางลุกขึ้นยืน "เดี๋ยวลุงจะไปตามภรรยามาช่วยเก็บของให้" ขณะที่รอชายชราไปตามภรรยา ปลายฝนก็หันไปกระซิบกับต้นกล้า "ฉันว่าลุงเขาไม่ค่อยอยากให้เรายุ่งกับเรื่องของโรงแรมเท่าไหร่เลยนะ" "นั่นสิ" ต้นกล้าตอบ "เหมือนเขาพยายามจะปิดบังอะไรบางอย่าง" ไม่นาน ชายชราก็กลับมาพร้อมกับหญิงชราท่าทางใจดี "ขอโทษทีนะจ๊ะที่ต้องรบกวนตอนดึกๆ" หญิงชราพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เดี๋ยวป้าจะช่วยเก็บของให้" ทั้งสามคนเดินกลับขึ้นไปที่ห้องพัก ปลายฝนสังเกตเห็นว่าหญิงชราดูประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเดินผ่านห้องน้ำ เธอเหลือบมองเข้าไปข้างในแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบละสายตามา เมื่อถึงห้องพัก หญิงชราก็ช่วยเก็บข้าวของของทั้งสองคนอย่างคล่องแคล่ว "เดินทางไกลมาเหนื่อยๆ นะจ๊ะ" เธอพูดพลางจัดของใส่กระเป๋า "ที่นี่บางทีก็มีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นบ้างน่ะนะ เป็นเรื่องของคนสมัยก่อน" "เรื่องของคนสมัยก่อน?" ต้นกล้าถามด้วยความสงสัย "ใช่จ้ะ" หญิงชราตอบ "โรงแรมนี้มีประวัติยาวนาน มีแขกมาพักมากมาย บางคนก็… มีเรื่องราวที่ยังค้างคาอยู่" "เรื่องราวที่ค้างคาอยู่หมายถึงอะไรครับ" ต้นกล้าถามต่อ หญิงชราส่ายหน้าเล็กน้อย "เอาเป็นว่า… ถ้าเจอกับอะไรที่ทำให้ไม่สบายใจ ก็อย่าไปใส่ใจมากนักนะจ๊ะ" คำพูดของหญิงชราทำให้ต้นกล้าและปลายฝนยิ่งรู้สึกอึดอัดและหวาดระแวงมากขึ้น พวกเขาเร่งรีบเก็บข้าวของให้เสร็จโดยเร็วที่สุด เมื่อเก็บข้าวของเสร็จแล้ว ทั้งสามคนก็ลงมาที่ล็อบบี้อีกครั้ง ชายชรากำลังยืนรออยู่พร้อมกับกุญแจรถยนต์เก่าๆ คันหนึ่ง "เดี๋ยวลุงจะไปส่งพวกเธอที่สถานีรถไฟนะครับ" ชายชราบอก "คืนนี้ถนนอาจจะเปลี่ยวหน่อยนะ" "ขอบคุณมากครับ" ต้นกล้ากล่าว ขณะที่รอรถยนต์ ต้นกล้าก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายขาวดำเก่าๆ ที่แขวนอยู่บนผนัง เป็นรูปถ่ายกลุ่มคนในชุดแต่งกายสมัยก่อน ยืนถ่ายรูปอยู่หน้าโรงแรมแห่งนี้ สายตาของเขาพลันไปสะดุดเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่งในรูป เธอสวมชุดเดรสสีแดงเข้ม ใบหน้าของเธอดูเศร้าสร้อย ราวกับมีเรื่องทุกข์ใจซ่อนอยู่ "รูปนี้… ใครครับ" ต้นกล้าถาม ชายชราหันไปมองรูปนั้น "อ้อ… นั่นเป็นแขกเก่าคนหนึ่งนะ เขามาพักที่นี่เมื่อนานมาแล้ว" "เขาดูเศร้าจังเลยนะครับ" ปลายฝนพูด "ใช่" ชายชราพยักหน้า "เธอมีเรื่องราวที่ยังค้างคาอยู่… เหมือนกับโรงแรมแห่งนี้" คำตอบของชายชราทำให้ปลายฝนขนลุกเกรียว ภาพเงาที่ต้นกล้าเห็นในกระจก ภาพเสียงกระซิบที่พวกเขาได้ยิน ความรู้สึกไม่สบายใจที่เกาะกุมพวกเขามาตลอดตั้งแต่ก้าวแรกที่มาถึงโรงแรมแห่งนี้ มันเริ่มปะติดปะต่อกันเป็นเรื่องราวที่น่าสะพรึงกลัว รถยนต์เก่าๆ ของชายชราก็มาถึง พวกเขารีบขึ้นรถทันที เมื่อรถเคลื่อนตัวออกจากบริเวณโรงแรม ต้นกล้ามองย้อนกลับไปที่โรงแรมที่กำลังเลือนหายไปในความมืดมิด เขารู้สึกได้ว่าดวงตาของบางสิ่งบางอย่างกำลังจับจ้องมองมาที่พวกเขาจากหน้าต่างบานหนึ่ง