"เราต้องหยุดเขา!" อรตะโกนเสียงดังขณะที่พื้นห้องใต้ดินยังคงสั่นสะเทือนอย่างไม่หยุดหย่อน ชายสวมหน้ากากยกมือขึ้นอีกครั้ง พลังงานสีดำทะมึนเริ่มก่อตัวขึ้นรอบตัวเขา "เจ้าหนูเอ๊ย! มันสายเกินไปแล้ว!" ชายสวมหน้ากากหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "นายท่านกำลังจะเริ่มพิธีกรรม ณ บัดนี้!" เมธากระโดดออกมาจากที่ซ่อน "อร! สมชาย! ถ่วงเวลาเขาไว้! ฉันจะไปหาทางเปิดประตูนั้นอีกครั้ง!" เขาตะโกนพลางวิ่งไปยังบริเวณที่ประตูหินเคยเปิดออก สมชายรีบคว้าไม้เก่าที่วางพิงกำแพงไว้ เขาพุ่งเข้าใส่ชายสวมหน้ากากหมายจะขัดขวาง "แกจะทำอะไรก็ช่าง! แต่เราจะไม่ยอมให้แกทำร้ายใครอีก!" ชายสวมหน้ากากหันมามองสมชายด้วยสายตาดูแคลน "เจ้าคิดว่าไม้ท่อนเดียวจะหยุดข้าได้งั้นรึ?" เขากล่าวพลางสะบัดมือ พลังงานสีดำก็พุ่งเข้าใส่สมชายอย่างรวดเร็ว สมชายกลิ้งตัวหลบไปได้อย่างหวุดหวิด แต่พลังงานนั้นก็สร้างรอยไหม้บนพื้นหินเป็นทางยาว "อึ๊ย! แข็งแกร่งกว่าที่คิดแฮะ" สมชายกัดฟันพูด เขาพยายามประคองตัวและหาจังหวะเข้าโจมตีอีกครั้ง ขณะเดียวกัน อรก็ตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับชายสวมหน้ากาก เธอจับรูปปั้นกิ้งก่ามีปีกไว้ในมืออย่างมั่นคง "คุณบอกว่าพิธีกรรมจะเริ่มขึ้น... ณ บัดนี้... คุณหมายถึงที่ไหน?" เธอถามเสียงกร้าว "คุณจะพาพวกเราไปที่นั่นไม่ได้!" "เจ้าไม่เข้าใจอะไรเลย... เด็กน้อย" ชายสวมหน้ากากกล่าว "นายท่านไม่จำเป็นต้องพาใครไป... เพราะ 'ทางเข้า' มันอยู่ที่นี่แล้ว!" ทันใดนั้น พื้นหินตรงกลางห้องใต้ดินก็เริ่มสว่างวาบขึ้นเป็นแสงสีดำสนิท รอยสลักรูปก้นหอยที่ซ่อนอยู่ใต้ฝุ่นก็ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน แสงนั้นหมุนวนเป็นเกลียว เหมือนกับปากอุโมงค์ที่กำลังจะเปิดออก "นั่นมัน... 'ทางเข้าสู่โลกที่ถูกลืม'!" อรตะโกน "มันคือประตูจริงๆ!" "ใช่แล้ว!" ชายสวมหน้ากากหัวเราะ "และนายท่านกำลังรอพวกเจ้าอยู่!" เมธาวิ่งกลับมา "อร! ฉันเปิดประตูไม่ได้! กลไกมันเสียหาย!" เขากล่าวอย่างสิ้นหวัง "เราต้องหาทางอื่น!" "ไม่!" อรตอบ "เราต้องเข้าไป! ถ้าเขาจะใช้ลูกบาศก์นั่น... เราต้องไปหยุดเขาที่นั่น!" "แต่มันอันตรายเกินไป!" เมธาโต้แย้ง "เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว!" อรยืนกราน "ถ้าเราไม่หยุดเขาตอนนี้... วิญญาณทั้งหมดจะถูกทำลาย!" อรหันไปมองสมชายที่กำลังต่อสู้กับชายสวมหน้ากากอย่างดุเดือด "สมชาย! ปล่อยเขาไป! มากับฉัน!" สมชายเห็นท่าไม่ดี เขาใช้จังหวะที่ชายสวมหน้ากากเผลอเล็กน้อย ผลักไม้ใส่หน้าเขาจนเซถอยหลัง แล้วรีบวิ่งไปหาอรและเมธา "ไปกันเถอะ!" ทั้งสามคนกระโดดเข้าไปในอุโมงค์แสงสีดำที่กำลังหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่ชายสวมหน้ากากจะสามารถคว้าตัวพวกเขาไว้ได้ ภาพทุกอย่างหมุนคว้าง ร่างของทั้งสามคนถูกดึงเข้าไปในความมืดมิด เสียงกรีดร้องของวิญญาณดังแว่วมาในโสตประสาท ราวกับจะเตือนถึงหายนะที่กำลังจะมาถึง เมื่อทุกอย่างหยุดลง ทั้งสามคนก็พบว่าตัวเองมาอยู่ที่ห้องโถงขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหราอลังการ ผนังห้องถูกประดับด้วยภาพวาดโบราณมากมายที่ดูราวกับมีชีวิต ท่ามกลางห้องนั้นมีแท่นบูชาขนาดใหญ่วางอยู่ บนแท่นบูชานั้นมีลูกบาศก์หินสีดำที่อรเคยเห็นในห้องใต้ดินวางอยู่ มันกำลังเปล่งแสงสีดำทะมึนออกมา และสั่นสะเทือนอย่างแผ่วเบา ตรงหน้าแท่นบูชานั้น คือร่างของชายผู้หนึ่ง สวมชุดคลุมสีดำสนิท ปลายไม้เท้าที่เขาถือมีอัญมณีสีแดงสดส่องประกายเจิดจ้า ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยหน้ากากรูปกะโหลกที่ดูน่าสะพรึงกลัว เขาคือ "ศักดิ์สิทธิ์" "ในที่สุด... ผู้ที่ขัดขวางข้า... ก็มาถึงจนได้" เสียงของ "ศักดิ์สิทธิ์" ดังขึ้น มันเป็นเสียงแหบพร่า แต่ทรงพลังอย่างน่าประหลาด "คุณมันบ้า! สิ่งที่คุณกำลังทำมันผิด!" อรตะโกนใส่เขา "ผิดงั้นรึ?" ศักดิ์สิทธิ์หัวเราะ "ข้าเพียงแค่ปลดปล่อยพลังที่แท้จริง... พลังที่แท้จริงของวิญญาณ... พลังที่จะทำลายความอ่อนแอ... และสร้างโลกใหม่!" "โลกใหม่ที่คุณสร้าง... จะมีแต่ความตายและความว่างเปล่า!" เมธากล่าว "คุณกำลังจะทำลายทุกสิ่ง!" "ความตาย... คือการเริ่มต้นใหม่... และความว่างเปล่า... คือความบริสุทธิ์" ศักดิ์สิทธิ์กล่าว "ข้าจะรวมพลังของวิญญาณทั้งหมด... เป็นหนึ่งเดียว... และปลดปล่อยมันออกมา... เพื่อชำระล้างโลกนี้!" ทันใดนั้น ภาพวาดบนผนังห้องโถงก็เริ่มสั่นไหว ดวงตาในภาพเหล่านั้นเบิกกว้าง ดวงวิญญาณที่สิงสถิตอยู่ภายในภาพวาดปรากฏร่างขึ้นมาอย่างเลือนราง พวกมันลอยออกมาจากภาพวาด และถูกดึงดูดไปยังลูกบาศก์หินสีดำบนแท่นบูชาอย่างช้าๆ "ไม่!" อรตะโกน "พวกเราต้องหยุดเขา!" "อร! ดูนั่น!" สมชายชี้ไปยังสัญลักษณ์ก้นหอยขนาดใหญ่ที่สลักอยู่บนพื้นด้านหน้าแท่นบูชา "มันคือ 'เขาวงกตแห่งภาพลวงตา'! เขาใช้มันเพื่อกักขังวิญญาณ!" "ถ้าเราทำลายสัญลักษณ์นั้น... บางที... เราอาจจะหยุดพิธีกรรมได้!" เมธากล่าว แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ลงมือทำอะไร ศักดิ์สิทธิ์ก็ชูกลุ่มไม้เท้าขึ้น "การแสดงของพวกเจ้า... จบลงแล้ว!" พลังงานสีแดงมหาศาลก็พุ่งออกมาจากอัญมณีบนปลายไม้เท้าของเขา พุ่งตรงเข้าใส่กลุ่มของอรและเมธา อรหลับตาปี๋ เตรียมรับแรงปะทะ แต่ก่อนที่พลังงานนั้นจะมาถึง ร่างของสมชายก็พุ่งเข้ามาขวางไว้ "สมชาย!" อรตะโกนเสียงหลง ===