หลังจากเหตุการณ์ในห้องเก็บภาพ เมธาก็ยิ่งหมกมุ่นอยู่กับการสำรวจภาพวาดต่างๆ ในแกลเลอรี่มากขึ้น เขาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่นั่น สังเกตการณ์ และพยายามทำความเข้าใจ "เสียงกระซิบ" และ "เงา" ที่เขาเห็น สมชายเองก็ดูจะยอมรับในสิ่งที่เมธาเห็นมากขึ้น แม้จะยังคงมีท่าทีระแวงและไม่สบายใจอยู่บ้าง วันหนึ่ง ขณะที่เมธากำลังยืนพิจารณาภาพวาดทิวทัศน์ชนบทที่ดูสงบสุขภาพหนึ่ง แต่กลับมีเงาของความเศร้าหมองแผ่ปกคลุมอยู่รอบๆ เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากทางโถงกลาง "สวัสดีค่ะ" เสียงหวานใสเอ่ยทักทาย เมธาหันไปมอง หญิงสาวรูปร่างบอบบาง ใบหน้าสวยหวาน ผมยาวสีดำขลับ กำลังยืนมองเขาอยู่ เธอดูเหมือนจะอายุไล่เลี่ยกับเขา สวมชุดกระโปรงสีขาวสะอาดตาที่ดูไม่เข้ากับบรรยากาศของแกลเลอรี่นัก "คุณ... เป็นใครครับ" เมธาถามอย่างแปลกใจ เขาไม่เคยเห็นเธอมาก่อน และไม่เคยมีพนักงานใหม่เข้ามา "ฉันชื่ออรครับ" หญิงสาวตอบพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน "ฉันมาช่วยงานคุณเมธาค่ะ ท่านเจ้าสัววิรัชเป็นคนจัดแจงให้" "อ้อ... คุณอร" เมธากล่าว พลางพยายามนึกว่าเขาเคยได้ยินชื่อนี้จากสมชายหรือเปล่า แต่ก็ไม่พบ "ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมเมธา" "ฉันทราบค่ะ" อรตอบ ดวงตาของเธอเป็นประกายวาววับขณะที่มองสำรวจเมธา "คุณเมธาดูจะมีความสามารถพิเศษจริงๆ นะคะ" เมธาชะงักเล็กน้อย "คุณ... ทราบได้อย่างไรครับ" "ฉัน... ฉันก็พอจะรับรู้ได้ค่ะ" อรพูดอ้อมแอ้ม "แกลเลอรี่แห่งนี้มีอะไรบางอย่างที่แตกต่างออกไป" "คุณก็... เห็นเหมือนผมเหรอครับ" เมธาถามอย่างคาดหวัง อรยิ้มบางๆ "อาจจะ... ในรูปแบบที่แตกต่างกันค่ะ" เธอเดินเข้ามาใกล้เมธามากขึ้น "คุณกำลังมองภาพนี้อยู่เหรอคะ ภาพ 'ลำธารใต้แสงจันทร์' สวยงามมากนะคะ แต่ก็แฝงไปด้วยความโศกเศร้า" เมธาแปลกใจที่เธอสามารถมองเห็น "ความโศกเศร้า" ในภาพวาดได้เช่นกัน "คุณรู้สึกได้เหมือนกันเหรอครับ" "ใช่ค่ะ" อรพยักหน้า "ฉันรู้สึกเหมือน... ได้ยินเสียงเพลงเศร้าๆ ดังออกมาจากภาพนี้" เมธาเริ่มรู้สึกทึ่งในตัวอร เขาไม่เคยเจอใครที่สามารถสัมผัสได้ถึงสิ่งที่เขาสัมผัสได้มาก่อน "คุณอร... คุณเคย... เคยเห็นวิญญาณมาก่อนไหมครับ" อรเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วลง "เคยค่ะ... แต่ไม่บ่อยนัก" "แล้ว... ที่นี่ล่ะครับ คุณรู้สึกถึงอะไรบ้าง" เมธาถามต่อ "ที่นี่... มีพลังงานเยอะมากค่ะ" อรพูดพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ "บางครั้งฉันก็รู้สึกเหมือนมีใครกำลังจ้องมองฉันอยู่ แต่ก็... จับต้องไม่ได้" ทันใดนั้น เมธาก็รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากภาพวาดที่อรยืนอยู่ใกล้ๆ เขาหันไปมองภาพนั้น มันเป็นภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังทิวทัศน์ยามค่ำคืน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความอาวรณ์ "คุณอรครับ... คุณเห็นเงาที่อยู่ข้างหลังคุณไหมครับ" เมธาถามเสียงสั่น อรหันกลับไปมองตามที่เมธาชี้ "เงาเหรอคะ... ฉันไม่เห็นอะไรนะคะ" "มัน... มันอยู่ที่นั่นครับ" เมธากล่าว พลางเพ่งมองไปยังเงาของหญิงสาวในภาพวาดนั้น เงาที่ดูเหมือนกำลังค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น "มันกำลัง... โอบกอดคุณอรอยู่" อรยืนนิ่งไป ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงเล็กน้อย "ฉัน... ฉันรู้สึกถึงลมเย็นๆ พัดมาค่ะ" "นั่นไม่ใช่ลมครับ" เมธาพูด "มันคือ... วิญญาณที่สิงอยู่ในภาพ" เขากล่าว พลางมองไปยังใบหน้าของหญิงสาวในภาพวาดด้วยความเห็นใจ "เธอคงเหงามาก" "แต่... ทำไมเธอถึงมาใกล้ฉันคะ" อรถามเสียงสั่น "อาจจะเพราะคุณสามารถรับรู้ได้เหมือนกัน" เมธาคาดเดา "บางที... เธออาจจะต้องการใครสักคน" ขณะที่เมธากำลังจะพูดอะไรต่อ สมชายก็เดินเข้ามา "คุณเมธาครับ... คุณอร... นี่คุณอรใช่ไหมครับ" สมชายทักทายอรด้วยท่าทีที่ดูประหลาดใจเช่นกัน "ผมไม่ทราบมาก่อนว่าท่านเจ้าสัวจะส่งคุณมาวันนี้" "สวัสดีค่ะคุณสมชาย" อรตอบ "เพิ่งจะมาถึงค่ะ" "ผม... ผมต้องขออภัยนะครับคุณอร" สมชายกล่าว "ผมไม่ทราบว่าคุณเมธาจะ... มีอะไรให้คุณอรช่วยเป็นพิเศษ" "ไม่เป็นไรค่ะคุณสมชาย" อรตอบ "ฉันแค่กำลังทำความคุ้นเคยกับสถานที่น่ะค่ะ" เมธายังคงจ้องมองไปยังภาพวาดนั้นอย่างไม่ละสายตา เขารู้สึกได้ว่าวิญญาณในภาพนั้นกำลังแสดงปฏิกิริยาบางอย่างต่อการปรากฏตัวของอร และต่อบทสนทนาของพวกเขา "คุณอรครับ... คุณรู้สึกไหมว่า... เธอเย็นลง" อรพยักหน้าช้าๆ "ค่ะ... เย็นจนรู้สึกหนาวไปหมดเลย" "ผมว่า... เราควรจะย้ายออกจากตรงนี้ก่อนครับ" สมชายรีบพูด พลางเข้ามาดึงแขนเมธาเบาๆ "เดี๋ยวผมจะพาคุณอรไปทำความรู้จักกับส่วนอื่นๆ ของแกลเลอรี่นะครับ" เมธายอมเดินตามสมชายไป แต่สายตาของเขาก็ยังคงเหลียวมองไปยังภาพวาดนั้นอีกครั้ง เขาเห็นเงาของหญิงสาวในภาพวาดนั้นกำลังจางหายไป ราวกับจะถอนตัวออกไป แต่แววตาของเธอยังคงเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย เขาเชื่อว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการทำความรู้จักกับวิญญาณที่อาศัยอยู่ในแกลเลอรี่แห่งนี้ และการปรากฏตัวของอร ก็เป็นอีกหนึ่งตัวแปรที่น่าสนใจ