“แม่ครับ…” ปานเอ่ยขึ้นเมื่อเปิดประตูห้องเข้าไป คุณแม่นอนอยู่บนเตียง มีสายระโยงระยางต่อเข้ากับเครื่องมือต่างๆ ใบหน้าของท่านดูซีดเซียวและอ่อนเพลีย ดวงตาปิดสนิทราวกับกำลังพักผ่อนอย่างล้ำลึก แต่สำหรับปานและต้อง มันคือภาพที่บีบคั้นหัวใจเหลือเกิน “แม่ฟื้นแล้วครับ!” พยาบาลที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องรีบเข้ามาแจ้งด้วยรอยยิ้มที่ดูมีความหวัง “คุณแม่เพิ่งจะขยับตัวได้เมื่อสักครู่เองค่ะ” ปานและต้องรีบเดินเข้าไปใกล้เตียงของมารดา มือของปานค่อยๆ ประคองมือที่ซีดเซียวของแม่เอาไว้ “แม่… ผมอยู่นี่นะ” ดวงตาของคุณแม่ค่อยๆ ปรือเปิดขึ้นมาอย่างเชื่องช้า แววตาดูสับสนเล็กน้อยเมื่อมองเห็นลูกชายทั้งสองคนยืนอยู่ข้างกาย “ปาน… ต้อง… มาตั้งแต่เมื่อไหร่” เสียงของคุณแม่แหบพร่าและเบาหวิว “พวกเราเพิ่งมาถึงครับแม่” ต้องตอบ พลางก้มลงจูบหน้าผากของแม่เบาๆ “แม่เป็นยังไงบ้างครับ” “ก็… ยังเพลียๆ อยู่น่ะ” คุณแม่ตอบ พลางพยายามจะยิ้ม “ไม่ต้องห่วงนะลูก” ปานมองไปที่หน้าจอเครื่องวัดต่างๆ เสียงสัญญาณดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ “คุณหมอบอกว่าไงบ้างครับ” “คุณหมอบอกว่า… ตอนนี้อาการคงที่แล้วค่ะ” พยาบาลตอบ “แต่ยังต้องเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิด” “แม่ครับ” ปานพูดขึ้น “พวกเรากลับมาแล้วนะ” “แม่ดีใจนะลูก” คุณแม่ตอบ “แต่… หืม… กลิ่นอะไรเนี่ย” จู่ๆ คุณแม่ก็สูดกลิ่นเข้าแรงๆ “กลิ่นเหมือน… ดอกไม้… แล้วก็… สมุนไพร… แปลกจัง” ปานและต้องมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ “แม่ได้กลิ่นอะไรครับ” ปานถาม “ก็กลิ่นเหมือนดอกปีบ… กับกลิ่นหอมๆ ที่แม่ไม่คุ้นเคยเลย” คุณแม่พูดต่อ “เหมือนตอนเด็กๆ เลยนะ… ตอนที่แม่ไปบ้านคุณย่า” หัวใจของปานเต้นแรงขึ้นมาทันที เขาจำได้ว่าก่อนที่จะเกิดเรื่อง เขากับน้องชายเพิ่งจะไปค้นพบเรื่องราวเกี่ยวกับดอกปีบและสมุนไพรที่คุณย่าใช้ทำขนม “แม่ครับ… แม่เคยได้กลิ่นน้ำสกัดดอกปีบที่คุณย่าทำไว้ไหมครับ” คุณแม่นิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังนึกย้อนกลับไป “อืม… แม่ว่า… ครั้งสุดท้ายที่แม่ได้กลิ่นชัดๆ แบบนี้น่าจะเป็นตอนที่แม่ยังเด็กมากๆ เลยนะ… ตอนนั้นคุณย่ากำลังเตรียมส่วนผสมบางอย่างอยู่… แม่จำได้ว่าคุณย่าเอาน้ำอะไรบางอย่างที่กลิ่นหอมมาก มาผสมกับแป้ง…” “น้ำอะไรครับแม่” ต้องถามอย่างกระตือรือร้น “แม่ไม่แน่ใจเหมือนกันนะลูก… มันนานมากแล้ว” คุณแม่ตอบ “แต่แม่จำได้ว่ากลิ่นมันหอมชื่นใจมากเลย… แล้วขนมที่ได้ก็อร่อยที่สุดในโลกเลย” ปานนึกถึงขวดน้ำสกัดดอกปีบที่เขาเตรียมมาจากบ้านคุณย่า และน้ำใสๆ ที่เขาเก็บได้จากลำธารซึ่งคุณย่าเรียกมันว่า “น้ำทิพย์แห่งขุนเขา” เขาเริ่มมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง “แม่ครับ… แม่พอจะจำได้ไหมครับว่า… ส่วนผสมอื่นๆ ที่คุณย่าใช้ มีอะไรบ้าง” “โห… ยากจังเลยลูก” คุณแม่หัวเราะเบาๆ “มันนานเกินไปแล้ว… แต่แม่จำได้ว่ามีดอกไม้อื่นๆ ด้วยนะ… แล้วก็สมุนไพร… คุณย่าชอบปลูกต้นไม้… แล้วก็ชอบเก็บของจากธรรมชาติมาทำขนมเสมอ” “แล้ว… ถ้าพวกเราเอาขนมน้ำดอกไม้ที่คุณย่าเคยทำมาให้แม่ชิม… แม่จะจำรสชาติได้ไหมครับ” ต้องถาม คุณแม่หลับตาลงครู่หนึ่ง “แม่ไม่แน่ใจเลยลูก… ตอนนี้ร่างกายแม่ไม่ค่อยดี… แต่… ถ้าเป็นรสชาติที่คุณย่าทำ… บางที… อาจจะพอจำได้บ้างก็ได้นะ…” “ผมเข้าใจครับแม่” ปานพูด “พวกเราจะพยายามครับ” เขาหันไปคุยกับพยาบาล “ขอโทษนะครับคุณพยาบาล พอจะบอกได้ไหมครับว่า… ตอนนี้คุณแม่ทานอะไรได้บ้างแล้วครับ” “ตอนนี้คุณแม่ทานอาหารอ่อนๆ ได้แล้วค่ะ” พยาบาลตอบ “แต่ยังไงก็ต้องปรึกษาคุณหมอก่อนนะคะ” “ขอบคุณครับ” ปานตอบ เมื่อคุยกับพยาบาลเสร็จ ปานและต้องก็กลับมานั่งข้างเตียงของคุณแม่ “แม่ครับ… พวกเราอาจจะมีวิธีที่พอจะช่วยให้แม่ดีขึ้นได้นะครับ” คุณแม่ลืมตาขึ้นมองลูกชายทั้งสอง “หมายความว่ายังไงลูก” “พวกเราไปเจอสูตรลับบางอย่างของคุณย่าครับแม่” ต้องพูด “เกี่ยวกับขนมน้ำดอกไม้… แล้วก็มีส่วนผสมพิเศษบางอย่างด้วย” “สูตรลับของคุณย่าเหรอ” คุณแม่ทวนคำด้วยความสงสัย “คุณย่าของพวกแกน่ะ เก่งเรื่องขนมจะตายไป” “ใช่ครับแม่” ปานเสริม “แล้วพวกเราคิดว่า… ถ้าเราทำขนมสูตรนี้ให้แม่ทาน… มันอาจจะช่วยกระตุ้นความทรงจำบางอย่างของคุณแม่ได้… แล้วก็… อาจจะช่วยให้แม่รู้สึกดีขึ้นด้วยครับ” “แต่… แม่ไม่แน่ใจเลยนะลูก” คุณแม่ตอบ “แม่ไม่รู้ว่าร่างกายแม่จะรับไหวหรือเปล่า” “ไม่ต้องห่วงครับแม่” ปานพูดเสียงหนักแน่น “พวกเราจะดูแลแม่ให้ดีที่สุด พวกเราจะทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้” เขาหยิบขวดน้ำสกัดดอกปีบ และขวด “น้ำทิพย์แห่งขุนเขา” ที่เก็บมาออกมาให้คุณแม่ดู “นี่ครับแม่ สิ่งที่คุณย่าเคยใช้” คุณแม่มองดูขวดทั้งสองอย่างตั้งใจ “นี่มัน… น้ำสกัดดอกปีบจริงๆ ด้วย… แล้วนี่… น้ำอะไรนะ” “เขาเรียกว่า ‘น้ำทิพย์แห่งขุนเขา’ ครับแม่” ต้องอธิบาย “พวกเราเจอในสูตรของคุณย่าครับ” คุณแม่มองดูขวดน้ำใสๆ แล้วก็หลับตาลงอีกครั้ง “น้ำทิพย์แห่งขุนเขา…” เธอพึมพำ “เหมือนเคยได้ยินชื่อนี้จากที่ไหนสักแห่ง… ตอนเด็กๆ…” “แม่ครับ” ปานพูด “พวกเราขอเวลาสักหน่อยนะครับ พวกเราจะลองทำขนมนี้ให้แม่ทาน” “แล้ว… ถ้าคุณหมอไม่ให้ล่ะลูก” คุณแม่ถามด้วยความเป็นห่วง “เดี๋ยวผมจะเข้าไปคุยกับคุณหมอเองครับแม่” ปานตอบ “ผมจะอธิบายให้ท่านฟัง” ทั้งสองพี่น้องใช้เวลาที่เหลือพูดคุยกับคุณแม่ พวกเขาเล่าเรื่องราวต่างๆ ที่บ้านต่างจังหวัด เรื่องราวการค้นพบสูตรของคุณย่า เรื่องราวที่ทำให้พวกเขารู้สึกใกล้ชิดกับคุณย่ามากขึ้น แม้ในวันที่ต้องเผชิญกับความทุกข์ “ตอนเด็กๆ แม่ก็ชอบไปวิ่งเล่นที่สวนของคุณย่าเหมือนกันนะ” คุณแม่พูดขึ้นขณะที่ฟังเรื่องราว “แม่ชอบไปดมกลิ่นดอกปีบ… แล้วก็ชอบแอบเก็บดอกไม้ไปให้คุณย่า…” “คุณย่าต้องดีใจมากแน่ๆ เลยครับ” ปานยิ้ม “แม่ว่า… รสชาติขนมของคุณย่า… มันไม่ใช่แค่ความอร่อยนะลูก” คุณแม่กล่าวต่อ “มันคือความรัก… คือความอบอุ่น… คือความทรงจำ… ที่คุณย่าตั้งใจมอบให้” “พวกเราจะพยายามถ่ายทอดความรู้สึกนั้นออกมาให้ดีที่สุดครับแม่” ต้องพูด เมื่อใกล้ถึงเวลาที่ต้องกลับ ปานเข้ามาจับมือแม่ “แม่ครับ… ไม่ว่ายังไง… พวกเราจะอยู่ตรงนี้เสมอ” คุณแม่บีบมือลูกชายเบาๆ “รู้แล้วจ้ะลูก… ขอบใจนะ…” เมื่อเดินออกจากห้องของแม่ ปานและต้องก็รู้สึกถึงภาระที่หนักอึ้งขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้… มันไม่ใช่แค่ภาระ แต่คือความหวัง ความหวังที่จะได้ฟื้นคืนรสชาติแห่งความสุข และเติมเต็มความทรงจำที่อาจจะเลือนรางไปตามกาลเวลา