ความตึงเครียดปกคลุมไปทั่วบ้าน ราวกับมีพายุลูกใหญ่กำลังจะพัดเข้ามา คุณอาธนวัฒน์ดูหวาดกลัวและสับสน เขาเผยความลับที่ถูกซ่อนไว้มานานกว่าใครจะคาดคิด “พ่อ… พ่อถูกน้าสมรขู่… เรื่องอะไรคะ?” แพรวาถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเครือ “เรื่อง… เรื่องที่พ่อ… เคย… เข้าไป… ยุ่งเกี่ยวกับ… แก๊งค้ายา… สมัยที่พ่อ… ยังเด็ก… และ… พ่อ… ก็เคย… ติด… ยา…” คุณอาธนวัฒน์พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอับอาย แพรวา, เสกสรรค์, และวารี… ต่างตกใจ… ไม่คิดว่าคุณอาจะมีอดีตที่ดำมืดถึงขนาดนี้ “น้าสมร… เธอรู้เรื่องนี้… และใช้มัน… ขู่พ่อ… ให้ทำตาม… ที่เธอต้องการ…” คุณอาธนวัฒน์เล่าต่อ “เธอต้องการ… ให้พ่อ… ช่วยเธอ… ปลอมแปลง… เอกสาร… และ… ช่วยเธอ… หลบหนี…” “ปลอมแปลงเอกสาร…?” เสกสรรค์ทวนคำ “หมายถึง… เอกสาร… เกี่ยวกับ… สมบัติ… ของคุณดิเรก… ใช่ไหม?” “ใช่…” คุณอาธนวัฒน์พยักหน้า “น้าสมร… ต้องการ… เปลี่ยน… ชื่อ… ใน… โฉนดที่ดิน… ให้เป็น… ชื่อของเธอ… แต่… เอกสาร… ที่เราเจอ… มัน… ถูก… ต้อง… แล้ว…” “ถูกแล้ว?” วารีถาม “หมายความว่า… พ่อ… ไม่ได้… ปลอมแปลง… เอกสาร… ให้… น้าสมร…?” “พ่อ… ไม่ได้… ทำ…” คุณอาธนวัฒน์ตอบ “พ่อ… พยายาม… จะ… หน่วงเหนี่ยว… ไว้… จนกว่า… จะมีคน… มา… เปิดเผย… ความจริง…” “แล้ว… เรื่องที่… พ่อ… กับน้าสมร… จะหนีไป… ต่างประเทศ… ล่ะคะ?” แพรวาถาม “นั่น… คือ… แผน… ของ… น้าสมร… เธอ… ซื้อตั๋ว… เครื่องบิน… ไว้… แล้ว… และ… บังคับ… ให้พ่อ… ไป… ด้วย…” คุณอาธนวัฒน์พูด แพรวาฟังแล้วก็เข้าใจ… คุณอาธนวัฒน์… ไม่ใช่ผู้ร้าย… แต่เป็น… เหยื่อ… ของน้าสมร… “แล้ว… ใคร… คือคนที่… อยู่… นอกหน้าต่าง…?” แพรวาถาม เธอเพิ่งนึกได้… ว่าตอนที่เธอกำลังจะเดินทาง… เธอก็เห็น… เงา… ของใครบางคน… กำลังมองมา… “เงา…?” คุณอาธนวัฒน์ถาม “ใช่ค่ะ… เงา… ของใครบางคน… ที่ยืน… จ้องมอง… พวกเรา… อยู่… จาก… นอกหน้าต่าง…” แพรวาอธิบาย เสกสรรค์ขมวดคิ้ว… “ฉัน… ก็รู้สึก… เหมือน… มีใครบางคน… กำลัง… จับตามอง… เรา… อยู่…” ทันใดนั้น… เสียงโทรศัพท์ของคุณอาธนวัฒน์ก็ดังขึ้น… เขาหยิบขึ้นมาดู… หน้าตาของเขา… เปลี่ยนไปทันที… “ใคร… โทรมา…?” แพรวาถาม “เป็น… เบอร์… ที่… ไม่รู้จัก…” คุณอาธนวัฒน์พูด “แต่… ดูเหมือน… จะเป็น… เบอร์… ของ… น้าสมร…” “น้าสมร… เขา… ติดต่อ… มา… ได้ยังไง…?” วารีถาม “อาจจะ… ใช้… โทรศัพท์… ของคนอื่น… ติดต่อมา…” เสกสรรค์คาดเดา คุณอาธนวัฒน์กดรับสาย… “ฮัลโหล…” ปลายสาย… เป็นเสียง… ของน้าสมร… “อยู่ที่ไหน… กัน…?” “อยู่ที่บ้าน… ของคุณย่า…” คุณอาธนวัฒน์ตอบ “ดี… ฉัน… กำลังจะ… ไป… หา… พวกเธอ… และ… จะ… จัดการ… ทุกอย่าง… ให้… จบ…” น้าสมรพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งร้าย “คุณ… จะทำอะไร…?” คุณอาธนวัฒน์ถาม “ฉัน… จะ… ไป… เอา… สมบัติ… คืน… และ… จะ… ทำให้… ทุกคน… ที่… ขวางทาง… ฉัน… หายไป…” น้าสมรพูด “เตรียม… ตัว… ไว้… ให้ดี…” เสียงตัดสายดังขึ้น… คุณอาธนวัฒน์… หน้าซีดเผือด… “น้าสมร… เขา… จะมา…!” “มา… ทำไม…?” แพรวาถาม “เขา… ต้องการ… สมบัติ… ของเรา…” วารีพูด “แต่… เขา… กำลัง… จะ… หนี… ไป… แล้ว… ไม่ใช่… เหรอ…?” เสกสรรค์ถาม “บางที… เขา… อาจจะ… มา… เพื่อ… จัดการ… เรา… ก่อน… ที่เขา… จะหนีไป…?” คุณป้าบุญมาคาดเดา “เรา… ต้อง… รีบ… ไป… ที่บ้าน… ของ… พวกเขา…!” แพรวาพูดอย่างแน่วแน่ “แต่… มัน… อันตราย…” คุณอาธนวัฒน์พูด “ถ้าเรา… ไม่ไป… เขา… ก็จะ… ทำอะไร… ก็ได้… กับ… เรา…” เสกสรรค์พูด ทั้งสี่คน… ตัดสินใจ… ที่จะเดินทาง… ไปยังบ้าน… ของอาธนวัฒน์… และน้าสมร… พวกเขาต้อง… หาหลักฐาน… ที่จะ… มัดตัว… น้าสมร… ให้ได้… ก่อนที่… เธอ… จะทำอะไร… ที่… เลวร้าย… ไปกว่านี้… ขณะที่พวกเขากำลังจะออกเดินทาง… แพรวาก็สังเกตเห็น… ความผิดปกติ… บางอย่าง… “เดี๋ยวก่อนค่ะ…” แพรวาพูด “อะไรเหรอ…?” เสกสรรค์ถาม “กลิ่น… กลิ่นอะไร… แปลกๆ…?” แพรวาพยายามสูดอากาศ… “เหมือน… กลิ่นน้ำมัน… อะไรสักอย่าง…” ทุกคนเงียบไป… และสูดอากาศ… “นั่นมัน… กลิ่นน้ำมันกัญชา…!” วารีอุทาน “น้ำมันกัญชา…?” เสกสรรค์ขมวดคิ้ว… “ทำไม… มันถึง… มาอยู่… ตรงนี้…?” ทันใดนั้น… เสียงดัง “ตึง!” ก็ดังขึ้น… มาจาก… โรงรถ… ทุกคนหันไปมอง… โรงรถ… “นั่นมัน… เสียงอะไร…?” คุณอาธนวัฒน์ถาม “เหมือน… เสียง… อะไรบางอย่าง… ถูก… ทำลาย…” เสกสรรค์ตอบ แพรวา… รู้สึกถึง… ลางสังหรณ์… ที่ไม่ดี… เธอเดินเข้าไปใกล้… ประตูโรงรถ… และค่อยๆ… แง้มประตูออก… สิ่งที่เธอเห็น… ทำให้เธอ… แทบจะ… สิ้นสติ… ภายในโรงรถ… เต็มไปด้วย… ควัน… และ… เพลิง… ลุกไหม้… “ไฟไหม้!!!” แพรวาตะโกนลั่น แต่… ที่น่าตกใจยิ่งกว่า… คือ… ท่ามกลางเปลวเพลิง… เธอเห็น… ร่างของใครบางคน… กำลัง… พยายาม… ดับไฟ… ร่างนั้น… คือ…?