คำพูดสุดท้ายของแม่เลี้ยงยังคงดังก้องอยู่ในหัวของผม “คนที่แกเคยไว้ใจที่สุด…” ใครกันแน่? มันไม่สามารถเป็นไปได้… ใครกันที่จะทำเรื่องเลวร้ายถึงเพียงนี้? หัวใจของผมเต้นรัวด้วยความสับสนและความกลัว. ผมหันไปมองแสงจันทร์ เธอจ้องมองผมด้วยแววตาว่างเปล่า ราวกับว่าเธอไม่ใช่คนเดิม. “แสงจันทร์… แก… รู้… ใช่ไหม… ใคร… คือ… คน… ที่… อยู่… เบื้องหลัง…?” ผมถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ. เธอไม่ตอบ เธอยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้น. “บอกฉันมา…! ได้โปรด…!”. ทันใดนั้นเอง… แสงสีแดงในดวงตาของเธอก็พลันมอดดับลง…. “ฉัน… ฉัน… ไม่… รู้…” เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา. “ไม่รู้…? แก… เป็น… ผู้ที่… ถูก… ควบคุม… ใช่ไหม…?”. แสงจันทร์พยักหน้าช้าๆ. “ฉัน… รู้สึก… ถึง… ความ… เจ็บปวด… ตลอดเวลา… ฉัน… พยายาม… ต่อสู้… แต่… ฉัน… ทำ… ไม่… ได้…”. “แล้ว… แก… จำ… ได้… ไหม… ว่า… ใคร… คือ… คน… ที่… ควบคุม… แก…?”. เธอส่ายหน้าช้าๆ. “เหมือน… มี… บางอย่าง… เข้ามา… ครอบงำ… ฉัน… ฉัน… จำ… ไม่… ได้… เลย…”. ผมรู้สึกผิดหวัง แต่ก็เข้าใจ… พลังแห่งความมืดนั้นรุนแรงเกินกว่าที่เธอจะต้านทานได้. “พ่อ… ของผม… กำลัง… จะ… กลายเป็น… อะไร…?” ผมถามด้วยความกังวล. “เขา… กำลัง… จะ… กลายเป็น… …แหล่งพลังงาน… ที่… สมบูรณ์… ที่สุด… สำหรับ… แผนการ… ของ… เขา…”. “แผนการ… อะไร…?”. “รวม… พลัง… ทั้งหมด… เข้า… ด้วยกัน… เพื่อ… ปลดปล่อย… ความมืด… ที่… ครอบงำ… โลก… นี้….” คำพูดนั้น… ทำให้ผมหนาวสั่นไปถึงไขสันหลัง. “แล้ว… ‘แก่นแท้’… ที่แม่เลี้ยง… พูดถึง… ล่ะครับ…?”. “แก่นแท้… คือ… …จุดกำเนิด… ของ… พลัง… นั้น… มัน… คือ… …สิ่งที่… เชื่อมโยง… กับ… …ผู้… ที่… ควบคุม… ทั้งหมด… ถ้า… แก… ทำลาย… ‘แก่นแท้’… นั้น… ได้… พลัง… ทั้งหมด… ก็… จะ… สลาย… ไป…”. “แล้ว… ‘แก่นแท้’… นั้น… อยู่… ที่ไหน…?”. แสงจันทร์ชี้ไปที่ร่างของพ่อที่กำลังสลายไป. “อยู่ที่… นั่น… เขา… กำลัง… จะ… กลายเป็น… ‘แก่นแท้’… ที่… สมบูรณ์… ที่สุด…”. ผมมองไปยังร่างของพ่อด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน… ทั้งความเสียใจ… ความโกรธ… และความมุ่งมั่นที่จะหยุดยั้งแผนการอันชั่วร้ายนี้. “ผม… จะ… ต้อง… ทำลาย… ‘แก่นแท้’… นั้น…!”. “แต่… มัน… จะ… ทำร้าย… พ่อ… ของ… แก… นะ…” แสงจันทร์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน. “ผม… รู้… แต่มัน… คือ… ทาง… เดียว… ที่… จะ… ช่วย… โลก… ใบนี้… และ… ช่วย… แก… ด้วย…”. ผมยกมือขึ้น สัมผัสกับจี้ดาวบนคอ… มันส่องแสงสีขาวสว่างไสว…. “แสงดาว…! ช่วย… ฉัน… ด้วย…!”. ผมเดินตรงไปยังร่างของพ่อที่กำลังสลายไป…. “พ่อ… ผม… ขอโทษ… ด้วย… นะ… ครับ…”. ผมรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี… และพุ่งมันเข้าไปที่ร่างของพ่อ. เกิดแสงสว่างวาบขึ้น… รุนแรงเสียจนผมต้องหลับตาลง. เมื่อผมลืมตาขึ้นอีกครั้ง… ร่างของพ่อ… หายไปแล้ว…. มีเพียง… วัตถุ… เล็กๆ… สีดำ… รูปทรงประหลาด… ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ. “นั่น… คือ… ‘แก่นแท้’…!” แสงจันทร์อุทาน. ผมมองดูวัตถุนั้น… มันดูดกลืนแสงสว่างรอบตัว…. “ได้เวลา… ที่… จะ… จบ… เรื่องราว… นี้… เสียที…”. ผมยกมือขึ้น… เตรียมจะพุ่งพลังแสงดาวเข้าใส่วัตถุนั้น…. แต่ทันใดนั้นเอง… เสียงของใครบางคนก็ดังขึ้น…. “หยุด…! แก… ทำ… อะไร… อยู่…!?”. ผมหันไปมองตามเสียง… และภาพที่เห็น… ทำให้ผมแทบจะปล่อยพลัง…. “คุณ… หมอ…!?”. คุณหมอ… คนที่เคยดูแลพ่อ… ยืนอยู่ตรงนั้น…. “แก…! แก… คือ… คน… ที่… อยู่… เบื้องหลัง……?” ผมถามด้วยความไม่เชื่อ. คุณหมอ… ยิ้ม…. “ใช่… เด็กน้อย… มัน… ถึงเวลา… ที่… แก… จะ… ได้… รู้… ความจริง… ทั้งหมด… แล้ว…”.