มือของรุ้งสั่นเทาขณะที่เธอถือจดหมายของแม่ไว้ในมือ ข้อความที่อ่านจบไปเมื่อครู่ ราวกับคลื่นสึนามิที่ซัดเข้ามาในชีวิต ทำให้โลกทั้งใบของเธอสั่นคลอน ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับปราณ ความแค้นในอดีต และผู้ที่อยู่เบื้องหลัง… ทั้งหมดนี้คือปริศนาที่เธอต้องไขให้ได้ “แม่… ทำไมแม่ถึงไม่เคยบอกหนูเลย…” รุ้งพึมพำ น้ำตายังคงไหลริน พงศกรกอดไหล่รุ้งไว้แน่น “ผมเข้าใจว่าคุณเสียใจ… แต่ตอนนี้… เราต้องเข้มแข็ง… เพื่อหาความจริง…” “แต่… ฉันจะเริ่มยังไงดีคะ?” รุ้งเงยหน้ามองพงศกร ดวงตาแดงก่ำ “เราต้องย้อนกลับไป… หาต้นตอของเรื่องราวทั้งหมด” พงศกรกล่าว “จดหมายของแม่คุณ… บอกว่า… เรื่องของปราณ… และครอบครัวของเขา… มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ… แสดงว่า… มันต้องมีเหตุการณ์บางอย่าง… ในอดีต… ที่เชื่อมโยงพวกเราเข้าด้วยกัน…” “แต่… ฉันจำอะไรเกี่ยวกับครอบครัวของปราณ… หรือเหตุการณ์ในอดีต… ไม่ได้เลย…” รุ้งบอกอย่างอึดอัด “ไม่เป็นไร… เราค่อยๆ หาข้อมูลไปด้วยกัน” พงศกรพยายามปลอบ “อย่างน้อย… เราก็รู้ว่า… ปราณ… มีความแค้น… และเขา… คิดว่าคุณ… เป็นของเขา… เพราะเขา… เชื่อว่า… คุณ… ได้พรากอะไรบางอย่างไปจากเขา…” “อะไร… คะ?” “ผมก็ไม่รู้… แต่… มันอาจจะเป็นเรื่องของ… ธุรกิจ… หรือ… ความรัก… หรือ… อะไรที่… สำคัญมากๆ…” รุ้งนึกถึงคำพูดของปราณที่ว่า “ผมจะกลับมาทวงสิ่งที่ผมเป็นเจ้าของ” และ “ผมจะเอาคืนทุกอย่างที่คุณพรากไปจากผม” มันคืออะไรกันแน่? “คุณ… คิดว่า… ปราณ… เขากำลังจะไปไหน… หลังจากที่ได้รับโทรศัพท์…?” รุ้งถาม “นั่นคือสิ่งที่เราต้องรู้…” พงศกรตอบ “ถ้าเขาไปทำอะไร… ที่เป็นอันตราย… เราต้องหยุดเขาให้ได้… โดยเฉพาะ… ถ้ามันเกี่ยวข้องกับ… ผู้ที่อยู่เบื้องหลัง…” “ผู้ที่อยู่เบื้องหลัง…” รุ้งทวนคำ “แม่บอกว่า… อาจจะไม่ใช่แค่ปราณคนเดียว…” “ใช่… นั่นคือสิ่งที่เราต้องระวัง…” พงศกรกล่าว “บางที… ผู้ที่อยู่เบื้องหลัง… อาจจะกำลัง… วางแผนอะไรบางอย่าง… และ… ปราณ… อาจจะเป็นแค่… หมากตัวหนึ่ง…” ความคิดนี้ทำให้รุ้งรู้สึกหนาวสั่น… เธอไม่เคยคิดเลยว่า… เรื่องราวจะซับซ้อน… และอันตราย… ขนาดนี้… “ฉัน… ฉันควรจะ… ไปหา… ป้าสมศรี… หรือเปล่าคะ?” รุ้งถามอย่างลังเล “ป้าสมศรี?” พงศกรเลิกคิ้ว “ใช่ค่ะ… ป้าสมศรี… เป็นเพื่อนสนิทของคุณแม่… เมื่อก่อน… แม่มักจะเล่าเรื่องราวต่างๆ… ให้ป้าสมศรีฟังเสมอ… บางที… ป้าอาจจะ… รู้เรื่องราวในอดีต… ที่ฉันไม่รู้…” “เป็นความคิดที่ดี…” พงศกรเห็นด้วย “เราต้องลองดู… ขอแค่มีเบาะแสเล็กน้อย… ก็อาจจะทำให้เรา… เข้าใกล้ความจริง… มากขึ้น…” ทั้งสองตัดสินใจที่จะไปหาป้าสมศรีทันที… ท่ามกลางความไม่แน่นอน… และความกังวล… เมื่อไปถึงบ้านของป้าสมศรี… บ้านหลังเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยต้นไม้… และบรรยากาศที่อบอุ่น… ป้าสมศรี… ผู้หญิงสูงวัย… ที่ใบหน้าเปื้อนยิ้ม… แต่แววตา… ฉายแววของความรู้… บางอย่าง… “รุ้ง… มาแล้วเหรอจ๊ะ… คิดถึงจังเลย” ป้าสมศรีทักทายด้วยรอยยิ้ม… แต่เมื่อเห็นสีหน้าของรุ้ง… เธอก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ “มีอะไรเหรอจ๊ะ… หน้าตาซีดเชียว…” รุ้งนั่งลงข้างๆ ป้าสมศรี… เธอตัดสินใจที่จะเล่าเรื่องราวทั้งหมด… ตั้งแต่การปรากฏตัวของปราณ… จนถึงจดหมายของแม่… เมื่อป้าสมศรีได้ฟังเรื่องราว… ใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป… แววตาที่เคยสดใส… ค่อยๆ เต็มไปด้วยความกังวล… และความเสียใจ… “ปราณ… กลับมาแล้วเหรอ…” ป้าสมศรีพึมพำ… “ป้า… รู้จักเขาเหรอคะ?” รุ้งถามอย่างมีความหวัง ป้าสมศรีถอนหายใจ… “รู้สิจ๊ะ… ปราณ… เขาคือ… ลูกชายของ… คุณประมณฑ์… เพื่อนรัก… ของแม่เธอ…” “คุณประมณฑ์…?” รุ้งทวนคำ… ชื่อนี้… เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย… “ใช่จ้ะ… เมื่อก่อน… ครอบครัวของเธอ… กับครอบครัวของปราณ… สนิทกันมาก… พ่อแม่ของเธอ… กับคุณประมณฑ์… เป็นเหมือนพี่น้องกัน…” “แล้ว… เกิดอะไรขึ้น… คะ…?” รุ้งถามต่อ… ป้าสมศรีเงียบไปครู่หนึ่ง… ก่อนที่จะเริ่มเล่าเรื่องราวในอดีต… เรื่องราวที่เต็มไปด้วย… ความลับ… และ… ความเจ็บปวด… “เมื่อประมาณ… ยี่สิบปีที่แล้ว…” ป้าสมศรีเริ่มเล่า… “มีเหตุการณ์… ที่ทำให้… ครอบครัวของปราณ… ล้มละลาย… และ… คุณประมณฑ์… ก็เสียชีวิต… ในเหตุการณ์นั้น…” “แม่… ของฉัน… เกี่ยวข้องกับเรื่องนั้น… ด้วยเหรอคะ?” รุ้งถามเสียงสั่น ป้าสมศรีพยักหน้าช้าๆ… “ใช่จ้ะ… มีคน… ใส่ร้าย… คุณประมณฑ์… ทำให้เขา… เสียชื่อเสียง… และ… สูญเสียทุกอย่าง… แม่ของเธอ… อาจจะ… ถูกหลอกใช้… หรือ… อาจจะ… มีส่วนรู้เห็น… ในเรื่องนั้น…” “ไม่จริง!” รุ้งปฏิเสธทันที… เธอไม่เชื่อว่าแม่ของเธอจะทำแบบนั้น… “แม่ของเธอ… เป็นคนดี… แต่… บางที… ในชีวิต… คนเรา… ก็อาจจะ… พลาดพลั้ง… ทำผิดพลาด… ไปได้…” ป้าสมศรีปลอบ “แล้ว… ใคร… เป็นคน… ทำลายครอบครัวของปราณ… คะ?” ป้าสมศรีส่ายหน้า… “ตรงนี้… คือ… สิ่งที่… แม่ของเธอ… ไม่ได้บอก… ไว้ในจดหมาย… เพราะ… แม้แต่… ป้า… ก็ไม่รู้… ความจริง… ทั้งหมด…” “แต่… ปราณ… เขาเชื่อว่า… ครอบครัวของเธอ… คือคนที่… ทำลายครอบครัวของเขา…” “และ… เขาก็กลับมา… เพื่อ… แก้แค้น…” รุ้งมองป้าสมศรีด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน… ความจริงที่ได้รู้… มันช่างน่ากลัว… และทำให้เธอสับสน… “แล้ว… ตอนนี้… ปราณ… เขาอยู่ที่ไหน… คะ…?” รุ้งถาม ป้าสมศรีมองออกไปนอกหน้าต่าง… “ไม่รู้… แต่… ถ้าเขา… กลับมา… เพื่อแก้แค้น… มันอาจจะ… หมายถึง… อันตราย… สำหรับ… พวกเรา… ทุกคน…” ทันใดนั้น… เสียงโทรศัพท์ของป้าสมศรีก็ดังขึ้น… เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู… สีหน้าของเธอ… เปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก… “ใคร… คะ… ป้า?” รุ้งถาม ป้าสมศรีเงียบไป… เธอค่อยๆ วางโทรศัพท์ลง… “สาย… ปริศนา… อีกแล้ว…” “แล้ว… เขา… พูดว่าอะไร… คะ?” ป้าสมศรีมองรุ้งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว… “เขา… บอกว่า… เขา… จะมา… รับ… ‘ของขวัญ’… ที่… บ้านหลังนี้…” (ใครคือผู้ที่โทรศัพท์หาป้าสมศรี? “ของขวัญ” ที่เขาพูดถึงคืออะไร? ปราณกำลังจะทำอะไรต่อไป? รุ้งและพงศกรจะสามารถไขปริศนา และปกป้องตัวเองจากอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาได้หรือไม่? โปรดติดตามตอนต่อไป…)