วันแรกที่พลอยแก้วได้กลับมาอยู่บ้านร่วมกับพ่อและแม่เลี้ยงจันทร์อย่างเต็มตัว ความรู้สึกแปลกหน้าเมื่อครั้งยังเยาว์วัยค่อยๆ เลือนหายไปอย่างช้าๆ เธอเดินสำรวจบ้านอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้มองบ้านด้วยสายตาของคนที่กำลังจะหนีจาก แต่กลับมองด้วยสายตาของคนที่กำลังจะสร้างความทรงจำใหม่ๆ ขึ้นมา บ้านหลังนี้ยังคงมีกลิ่นอายของวันวาน แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ทำให้เฟอร์นิเจอร์ไม้เก่าแก่ดูอบอุ่นยิ่งขึ้น เสียงนกร้องจากต้นไม้ใหญ่หน้าบ้านดังเป็นระยะ ชวนให้นึกถึงความสงบสุขที่เธอเคยโหยหา "แก้ว มาช่วยแม่จัดของหน่อยสิ" เสียงแม่เลี้ยงจันทร์ดังขึ้นจากห้องครัว พลอยแก้วเดินเข้าไป เห็นแม่เลี้ยงจันทร์กำลังง่วนอยู่กับการจัดข้าวของในครัวที่ดูเป็นระเบียบเรียบร้อยกว่าที่เธอจำได้ "พ่อของแก้วต้องทานอาหารอ่อนๆ นะ ฉันเลยจะลองทำซุปไก่ให้ทานดู" "ให้หนูช่วยไหมคะ" พลอยแก้วเสนอตัว "ดีเลยจ้ะ" แม่เลี้ยงจันทร์ยิ้ม "มานี่ มาช่วยหั่นผักให้แม่หน่อย" พลอยแก้วหยิบมีดและเขียงมาตั้ง พลางมองไปรอบๆ ห้องครัวที่ดูสะอาดสะอ้านกว่าเดิมมาก "แม่เลี้ยงจันทร์คะ บ้านสะอาดขึ้นเยอะเลยนะคะ" "ก็คงเพราะมีคนช่วยดูด้วยล่ะมั้ง" แม่เลี้ยงจันทร์ตอบยิ้มๆ "ตอนที่แก้วยังเด็ก แม่ก็ดูแลบ้านหลังนี้อย่างดีมาตลอดนะ ถึงแม้ว่าบางที...แม่จะทำอะไรไม่ถูกใจแก้วไปบ้าง" "ไม่เป็นไรค่ะแม่" พลอยแก้วกล่าว "หนูเข้าใจแล้วค่ะ" บทสนทนาของทั้งคู่เป็นไปอย่างราบรื่น ปราศจากความกระอักกระอ่วนเหมือนเช่นเคย พลอยแก้วสังเกตเห็นว่าแม่เลี้ยงจันทร์มีท่าทีอ่อนโยนและเป็นกันเองมากขึ้น ไม่มีความเย็นชาหรือคำพูดประชดประชันเหมือนในอดีต เธอรู้สึกได้ถึงความรักและความห่วงใยที่แม่เลี้ยงจันทร์มีให้ จากการกระทำเล็กๆ น้อยๆ เช่น การตักน้ำซุปให้เธอชิมก่อน การวางจานชามอย่างเบามือ หรือแม้กระทั่งการถามไถ่ถึงอาการป่วยของพ่ออย่างสม่ำเสมอ "พ่อเป็นยังไงบ้างคะ" พลอยแก้วถาม ขณะที่กำลังช่วยแม่เลี้ยงจันทร์จัดสำรับอาหาร "พ่อดีขึ้นแล้วล่ะ" แม่เลี้ยงจันทร์ตอบ "เขาก็คงอยากจะกลับมาใช้ชีวิตปกติเหมือนเดิมเร็วๆ" "หนูดีใจที่พ่อหายป่วยค่ะ" พลอยแก้วยิ้ม "หนูอยากให้เราได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันเยอะๆ" "แน่นอนอยู่แล้วจ้ะ" แม่เลี้ยงจันทร์กล่าว "ตอนนี้พ่อก็คงอยากใช้เวลาอยู่กับลูกสาวของเขามากที่สุด" หลังจากจัดเตรียมอาหารเรียบร้อยแล้ว พลอยแก้วก็ถือถาดซุปไก่ร้อนๆ เดินเข้าไปในห้องนอนของพ่อ "พ่อคะ ทานซุปไก่ที่แม่เลี้ยงจันทร์ทำให้ค่ะ" พ่อของพลอยแก้วมองลูกสาวด้วยรอยยิ้ม "พ่อเห็นแล้วล่ะ ว่าแม่ของแก้วเขาตั้งใจทำให้ขนาดไหน" "พ่อคะ" พลอยแก้ววางถาดซุปบนโต๊ะข้างเตียง แล้วทรุดตัวลงนั่งข้างๆ พ่อ "หนู...หนูอยากจะขอโทษพ่อเรื่องทุกอย่างที่ผ่านมานะคะ" พ่อของพลอยแก้วส่ายหน้าช้าๆ "พ่อไม่เคยโกรธแก้วเลยนะลูก พ่อเข้าใจว่าแก้วอาจจะรู้สึกไม่ดีกับแม่เลี้ยงของแก้ว" "แต่หนู...หนูเข้าใจแม่เลี้ยงจันทร์แล้วค่ะพ่อ" พลอยแก้วกล่าว "หนูรู้ว่าที่ผ่านมาแม่เลี้ยงจันทร์ก็พยายามปรับตัวและทำหน้าที่ของแม่เลี้ยงให้ดีที่สุดแล้ว" "พ่อดีใจนะแก้ว" พ่อกล่าว "ที่แก้วเปิดใจรับแม่เลี้ยงของแก้วได้" "หนูอยากให้เราเป็นครอบครัวเดียวกันจริงๆ ค่ะพ่อ" พลอยแก้วกล่าว ดวงตาฉายแววแห่งความหวัง "หนูอยากจะอยู่กับพ่อกับแม่เลี้ยงจันทร์" "พ่อก็อยากให้เป็นแบบนั้นเหมือนกันลูก" พ่อเอื้อมมือมาลูบหัวลูกสาวเบาๆ "พ่อดีใจเหลือเกิน" ช่วงบ่าย พลอยแก้วตัดสินใจเข้าไปดูแลพ่ออย่างใกล้ชิด เธออ่านหนังสือให้พ่อฟัง เปิดเพลงบรรเลงที่พ่อชอบ และพูดคุยถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตของเธอ พ่อฟังลูกสาวเล่าด้วยความเพลิดเพลิน บางครั้งก็หัวเราะออกมาเบาๆ "แม่เลี้ยงจันทร์คะ" พลอยแก้วเดินออกมาจากห้องพ่อแล้วหันไปพูดกับแม่เลี้ยงจันทร์ที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่หน้าทีวี "หนูอยากจะไปตลาดค่ะ ไปซื้อของมาทำอาหารเย็นทานกัน" "ได้สิ" แม่เลี้ยงจันทร์วางหนังสือพิมพ์ลง "ไปกับแม่นะ แม่ว่าจะไปซื้อปลาสดมาทำปลาเผา" "ดีเลยค่ะ" พลอยแก้วยิ้ม "หนูชอบทานปลาเผาฝีมือแม่เลี้ยงจันทร์ที่สุด" ทั้งสองคนออกเดินทางไปยังตลาดสด บรรยากาศในตลาดคึกคัก ผู้คนเดินขวักไขว่ พลอยแก้วรู้สึกตื่นเต้นที่ได้ออกมาเดินเล่นข้างนอกอีกครั้งหลังจากต้องอยู่ในโรงพยาบาลมานาน "อยากได้อะไรเป็นพิเศษไหมจ๊ะ" แม่เลี้ยงจันทร์ถาม พลอยแก้วเดินไปหยิบผักสดต่างๆ ที่เธอชอบ "หนูอยากได้คะน้ากับแครอทค่ะ จะเอาไปผัดน้ำมันหอย" "ดีเลยจ้ะ" แม่เลี้ยงจันทร์กล่าว "แม่ว่าจะซื้อผลไม้กลับไปด้วยนะ" ขณะที่กำลังเลือกซื้อผลไม้ แม่เลี้ยงจันทร์ก็หันมาพูดกับพลอยแก้วด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น "แก้ว...แม่รู้ว่ามันอาจจะยากหน่อยนะ ที่แก้วจะต้องกลับมาปรับตัวกับชีวิตที่บ้านอีกครั้ง" "ไม่ยากเลยค่ะแม่" พลอยแก้วตอบ "หนูมีความสุขที่ได้อยู่กับพ่อกับแม่ค่ะ" "แม่ก็ดีใจนะ" แม่เลี้ยงจันทร์กล่าว "ที่แก้วยอมเปิดใจให้แม่" "หนู...หนูเคยคิดว่าแม่ไม่รักหนูเลยค่ะ" พลอยแก้วสารภาพ "ตอนเด็กๆ หนูรู้สึกว่าแม่เลี้ยงจันทร์ชอบดุหนู ชอบว่าหนู" แม่เลี้ยงจันทร์หยุดมือที่กำลังหยิบส้ม แล้วหันมามองพลอยแก้วด้วยสายตาที่นุ่มนวล "แม่ก็มีข้อผิดพลาดของแม่นะแก้ว" "หนูเข้าใจแล้วค่ะ" พลอยแก้วจับมือแม่เลี้ยงจันทร์ไว้ "หนูรู้ว่าแม่รักหนู" "แน่นอนจ้ะ" แม่เลี้ยงจันทร์บีบมือพลอยแก้วเบาๆ "แม่รักแก้วเหมือนลูกแท้ๆ ของแม่เลยนะ" ทั้งสองคนกลับถึงบ้านด้วยถุงกับข้าวเต็มไม้เต็มมือ บรรยากาศในครัวกลับมาอบอุ่นอีกครั้ง พลอยแก้วช่วยแม่เลี้ยงจันทร์เตรียมอาหารเย็นอย่างตั้งใจ พ่อของเธอที่พอจะมีแรงลุกขึ้นมานั่งที่โต๊ะอาหารได้ ก็ได้แต่มองดูลูกสาวและภรรยาของเขาด้วยความสุข "วันนี้บ้านเรามีกับข้าวเยอะแยะเลยนะ" พ่อกล่าว "คงจะอร่อยทุกอย่างเลย" "แน่อยู่แล้วค่ะพ่อ" พลอยแก้วยิ้ม "เพราะแม่เลี้ยงจันทร์ทำเอง" "ไม่หรอก" แม่เลี้ยงจันทร์แก้ "แก้วก็ช่วยแม่เยอะเลยนะวันนี้" พลอยแก้วมองไปที่พ่อและแม่เลี้ยงจันทร์ เธอรู้สึกถึงความรักและความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งครอบครัว รอยร้าวในอดีตที่เคยมี บัดนี้กำลังถูกเยียวยาด้วยความเข้าใจและสายใยของครอบครัวที่แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม "หนูมีความสุขจังเลยค่ะ" พลอยแก้วกล่าวเบาๆ "พ่อก็มีความสุขเหมือนกันลูก" พ่อตอบ "ที่เห็นครอบครัวของเราเป็นแบบนี้" คืนนั้น พลอยแก้วเข้านอนด้วยความรู้สึกที่สงบและอบอุ่นกว่าครั้งไหนๆ เธอหลับไปพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า รู้สึกเหมือนได้กลับบ้านอย่างแท้จริง